Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Kobiety, które martwią się za bardzo Holly Hazlett-Stevens




Kup teraz

Nieustannie martwisz się różnymi sprawami? Obawy nie dają ci spać? Lęki zakłócają twoją pracę i relacje z innymi? Jeśli tak, możliwe, że masz tendencję do zamartwiania się lub zaburzeń lękowych. Nie ty jedna masz z tym problem. Badania wykazują, że wiele czynników sprawia, iż kobiety martwią się częściej iż mężczyźni. Jednak zmartwienia nie muszą komplikować ci życia. Dzięki przydatnym informacjom i praktycznym radom będziesz w stanie je pokonać.

Książka ta jest zbiorem prostych, skutecznych technik walki z obawami. Uczy, jak wydostawać się ze spirali myśli, uczuć i zachowań, które napędzają błędne koło lęków. Przedstawione tu ćwiczenia pozwolą ci znaleźć nowe perspektywy, zrelaksować się i żyć pełnią życia. Dowiesz się, jak zmieniać myśli i energię w pozytywne działanie, zamiast marnować je na zamartwianie się.

Holly Hazlett-Stevens jest doktorem psychologii na University of Nevada. Prowadzi badania nad lękiem i technikami relaksacyjnymi. Jest współautorką książki o progresywnym treningu relaksacyjnym.

Dr Michelle G. Craske wykłada psychologię i psychiatrię na University of California i zarządza tam projektem Anxiety Disorders Behavioral Research Program. Jest autorką prac na temat zaburzeń lękowych, źródeł fobii i sposobów ich leczenia.

Kobiety, które kochają za bardzo Robin Norwood




Kup teraz

Kobiety, które kochają za bardzo to doskonały poradnik dla kobiet zaangażowanych w destrukcyjne uczucia do niedojrzałych emocjonalnie mężczyzn. Robin Norwood analizuje przyczyny, które skłaniają kobiety do wchodzenia w takie toksyczne związki. Z tej książki czytelnik dowie się, dlaczego kobiety kochają za bardzo, dlaczego podporządkowują niewłaściwym mężczyznom całe swoje życie, jak rozpoznać chore związki, których korzenie tkwią zwykle w dzieciństwie. Autorka także uczy, jak zwyciężyć w walce z uzależnieniem od rujnującego życie uczucia, ocalić własną osobowość, odzyskać godność i poczucie własnej wartości i stworzyć dojrzały i satysfakcjonujący związek.


"Naprawdę bardzo gorąco polecam tę książkę. Wpadła mi w ręce całkiem przypadkiem, ale nie żałuję, że ją przeczytałam. Jest to książka, z której wiele możemy się dowiedzieć nawet o nas samych, z niej możemy też uzyskać wiele odpowiedzi na nurtujące nas pytania, które tak naprawdę boimy się zadać na głos. Kupcie ją drogie panie, a na pewno nie pożałujecie. Jeszcze raz gorąco polecam."

"Historie o kobietach, które kochają za bardzo niedojrzałych mężczyzn. Pisze tam również jak wyjść z tej "choroby". Gorąco polecam, jeśli czujesz, że twoje zachowania względem mężczyzn są co najmniej dziwne..."

O potrzebie pozytywnego wzmacniania


„Ból istnienia” towarzyszy każdemu człowiekowi, każdemu z nas. Przecież czasami, kiedy wszystko wali nam się na głowę, jest nam bardzo trudno. Podniesienie się bywa bardzo ciężkie. Załamani pytamy siebie, rodzinę, bożka czy Boga – jaki jest sens naszego życia?

To zdarza się każdemu z nas. Alkoholicy to ludzie, którzy w ciągu historii swojego życia, pomyśleli sobie „A ja znam sposób na to całe ustrojstwo!” Tym sposobem – stało się picie. Jest to jednak krótka droga do popadnięcia w nałóg, bo początkowo „niewinne” picie, pierwotnie zagłuszające w nich ból związany z życiem na planecie Ziemia – przeradza się w potężny nałóg.

Alkoholik w niewoli alkoholu – umiera w znaczeniu społecznym, niszczy dobre relacje, często traci dobrą pracę, umiera w znaczeniu indywidualnym, zatrzymując się a następnie cofając w rozwoju prowadzącym do samoaktualizacji, do szczęścia.

Mimo to, alkoholik wciąż jest człowiekiem, nierzadko bardzo wrażliwym, lecz wewnętrznie skrzywdzonym.

Historia picia u każdego alkoholika zaczyna się podobnie. Człowiek w takiej czy innej sytuacji, zatraca wiarę w siebie, widząc jedynie bezwględność i brutalność świata. Picie przeradza się w nałóg, z którego bardzo trudno jest mu wyjść samemu. Może jednak to zrobić z pomocą psychologa. Wystarczy, że wykrzesa w sobie resztki sił – do zmiany dotychczasowego sposobu życia, dzwoniąc do psychologa i umawiając się na terapię.

Z nałogowym piciem wiąże się szereg nieprzyjemności. Dobra praca, mnóstwo zleceń poza główną pracą – odchodzą szybko w zapomnienie, kiedy szef zauważając niedyspozycyjność pracownika, decyduje się na jego zwolnienie. Brak pracy potęguje w pijącym poczucie beznadziejności, brutalności świata – potęguje w nim nasilenie „bólu istnienia” powodując tym samym, że pije - jeszcze więcej.

Błędne koło picia zbiera wtedy swoje żniwa, niszcząc człowieka na wskroś.

Picie alkoholu jest często przyczyną sprzeczek rodzinnych, patologizowaniem społeczeństwa, łączy się często z kradzieżami, z biciem w domu, z agresją. Picie kojarzy się alkoholikowi z czymś co go niszczy, co go karze, to świat go karze, tak myśli.

To alkoholik karze sam siebie! Tylko za co?

W tym tkwi sęk pracy psychoterapeutycznej z alkoholikiem. Wydaje mi się, że najlepszym sposobem na zmianę funkcjonowania alkoholika jest stosowanie tak zwanych wzmocnień pozytywnych – a nie wzmocnień negatywnych w leczeniu.

Wzmacnianie negatywne polega na tym, że alkoholik przyjmuje substancje farmakologiczne mające mu obrzydzić picie. Co się wtedy dzieje? – Alkoholik kojarzy to jako karę, karę za to, że pije. Naprawdę nie jest to wystarczający sposób, aby zmienić jego stosunek do alkoholu, bo „karanie” kogoś, kto czuje się w istocie bezradny w bezwzględnym świecie – może osłabiać go jeszcze bardziej.

Alkoholik nie może się karać za picie, musi nauczyć się nagradzać za niepicie.

Wspaniałym i budującym sposobem na zmianę funkcjonowania alkoholika jest jednak wzmacnianie pozytywne. Czyli nagradzania za wszelkie przejawy życia – bez alkoholu. Jak to zrobić? Przede wszystkim kładąc nacisk na nagradzanie chorego – chwalenie go kiedy uda mu się odstawić alkohol na bok. Alkoholik, który jest doceniany za to, że nie pije, ma spore szansę na to, aby wyjść z nałogu. Pod warunkiem jeszcze, że tego chce.

Nie jest to proste, aczkolwiek dobry psycholog, wytrawny znawca ludzkiej psychiki, będzie starał się prowadzić psychoterapię – mając na uwadze wagę wzmocnień pozytywnych.

Spotkałem się kiedyś z takim przekonaniem, że dobrym sposobem na wyjście alkoholika z nałogu, jest sprawienie mu samochodu. Potraktujcie to jako swego rodzaju obraz przekazu, jaki tutaj wprowadzam. Samochodu nie można prowadzić będąc pod wpływem środków odurzających, a często sama możliwość prowadzenia dobrego wozu – jest nagrodą. Frajda skojarzona zostaje z "niepiciem". Wszelkie przejawy nie-picia, wyłączanie z obrębu postrzegania rzeczywistości alkoholu – powinna stać się dla alkoholika nagrodą. Wtedy łatwiej będzie mu zrezygnować całkowicie z alkoholu.

Jeśli psychoterapia osoby uzależnionej od alkoholu będzie koncentrowała się na odnalezieniu prawdziwej przyczyny, dlaczego osoba pije – jest szansa na poznanie tej osoby dużo lepiej, jego lęków, nadziei, marzeń. To natomiast może dać podstawę do skutecznej psychoterapii.

Nie ma uniwersalnej i najlepszej psychoterapii, nie ma jednego sposobu na wyleczenie kogoś z picia. Jednakże dobry psycholog przede wszystkim dostrzeże w pijącym człowieka, i to również tego, którym był on zanim zaczął pić. Na pewno wiele iskierek, które sprawiały mu radość przed popadnięciem w nałóg da się jeszcze uratować, rozniecić i rozpalić w alkoholiku – ognisko namiętności w życiu bez alkoholu.

Alkoholikiem jest się do końca życia, jednak przestać pić można w każdej chwili. Znam wiele osób, którym się to udało – między innymi również dzięki dobrej pomocy psychologów.

Przede wszystkim jednak przestali oni pić – dzięki samym sobie.

Alkoholik pragnący zmiany, z pomocą dobrego psychologa, czy grupy AA naprawdę może zdziałać wiele, bo... może zmienić swoje życie!

źródło: psychika.net

Dlaczego kobiety piją


Odsetek kobiet, które są uzależnione od alkoholu diametralnie wzrasta. Szczególnie jest to widoczne wśród młodych dziewczyn w wieku 18-24 lat. We wszystkich krajach, w których upowszechnia się zachodni styl życia picie alkoholu w sposób szkodliwy jest coraz większym problemem.

Niestety dotyczy on także Polski. Jeszcze przed II wojna światową kobiety nie były włączane do badan nad alkoholizmem. Badacze zawsze koncentrowali się na mężczyznach.

Zaobserwowano, ze kobiety pija inaczej, co przekłada się na rodzaj uzależnienia.
Okazuje się, ze alkoholizm u pań ma swoją specyfikę jakże odmienną od picia mężczyzn, a co za tym idzie w szczególny sposób wygląda także ich terapia i leczenie.

Kobiety, jako płeć piękna jest bardziej podatna na choroby somatyczne oraz zaburzenia psychiczne takie jak depresje, fobie – co w etapie początkowym czasami jest także przyczyna nadużywania alkoholu.
Zgodnie ze stereotypem alkoholiczka to bezrobotna kobieta, zepsuta moralnie, niekiedy zła żona i jeszcze gorsza matka.

Panie, które odnoszą sukcesy zawodowe i stwarzają pozory bardzo szczęśliwych zarówno w pracy jak i życiu osobistym zazwyczaj są poza wszelkimi podejrzeniami.
Otóż nic bardziej mylnego. Problem alkoholizmu dotyczy każdej grupy społecznej... Nie tkwi w pochodzeniu czy standardzie życia, tylko w psychice i problemach, których nie da się zaszufladkować w ten czy inny sposób.

Kobiety najczęściej sięgają po kieliszek z powodu złego nastroju tudzież stanów lekowych. Takie osoby są bardziej podatne na zaburzenia psychiczne, zaburzenia osobowości a nawet samobójstwo.
Innym powodem alkoholizmu wśród dorosłych kobiet, jest wykorzystywanie seksualne, którego doświadczyły w młodości.

Kobiety najczęściej pija w domu, w samotności, bardzo skrupulatnie ukrywając swoje uzależnienie.
Są cwane - chowają alkohol w różnych miejscach (czasami ich pomysłowość nie zna granic - alkohol w pralce, czy koszu na bieliznę to normalka, a już setka w gitarze czy tosterze daje do myślenia) i nie dopuszczają, aby picie stało się przyczyną ich problemów w pracy.

Jest jednak druga, niewidoczna strona medalu – takie kobiety czuja się niepewnie, ciągle muszą coś ukrywać, są podejrzliwe, a do tego samotne, mają niską samoocenę i nie czują się szczęśliwe.
Wydawałoby się, że są to powody, z jakimi boryka się większość ludzi, jednak tu chodzi o umiejętność radzenia sobie z nimi.

Czasami, nie potrzeba dużo, aby przestały pić. Niektórym przeszkadza jedynie brak samozaparcia oraz silnego ramienia, na którym można polegać w stanach krytycznych.
Kolejnym powodem jest ciągle niewystarczająca dostępność programów odwykowych w Polsce. Dlatego też alkoholiczki, nawet jak podejmą już decyzję o konieczności leczenia bardzo rzadko mają taką możliwość.

Fakt, faktem wiele pań w ogóle nie decyduje się na leczenie. Wynika to głównie z silnie zaznaczonego u kobiet poczucia winy i wstydu, a także z obawy przed utratą rodziny.

Z przykrością musimy wrzucić kamień do naszego ogródka, ale niestety kobiety mają o wiele słabsze wsparcie podczas leczenia ze strony swoich partnerów niż mężczyźni.
Dodatkowo, motywem demobilizującym bywa także zazdrość partnera, która wynika z przekonania, że w czasie terapii może kogoś poznać...

Alkoholizm bez wątpienia jest złem tego świata. Trzeba nauczyć się TRZEŹWO oceniać sytuację, chronić swoich bliskich oraz podać pomocną dłoń jeżeli taka osoba wpadnie w sidła nałogu.

Ponadto, jest jeszcze jedna ważna rzecz: My faceci, uzależniamy się wolniej, a często pijemy razem z naszymi partnerkami.
Poza tym musimy odrzucić pewne stereotypy, właściwe dla naszej płci.

Stereotypowe myślenie, że kobieta jest wizytówką domu, czy próba niedostrzegania problemów może skończyć się jedynie ogromną tragedią.

źródło: wp.pl

Pijesz za dużo? Uratuje Cię gorzka czekolada


Jak wyjaśniają naukowcy, flawonoidy zawarte w gorzkiej czekoladzie poprawiają czynność śródbłonka, dzięki czemu łatwiej może dochodzić do rozszerzenia się żył wątrobowych i spadku ciśnienia krwi.

Korzystne działanie ciemniej czekolady wynika również z jej ogólnie dobrego wpływu na krążenie w całym organizmie, podkreślają.

Zdaniem badaczy, wyniki te wskazują, że ciemna czekolada może przynieść korzyści pacjentom z marskością wątroby, gdyż minimalizuje ryzyko wystąpienia potencjalnie groźnego dla ich życia powikłania nadciśnienia wrotnego.

Marskość wątroby polega na systematycznym włóknieniu, które niszczy strukturę tego narządu. Mogą ja wywoływać różne czynniki - najczęściej zakażenia wirusami HBV i HCV, a także nadużywanie alkoholu.

De Gottardi i jego koledzy z Uniwersytetu w Barcelonie sprawdzali, czy pacjentom z nadciśnieniem wrotnym może pomóc jedzenie gorzkiej czekolady. Zawiera ona duże ilości flawonoidów z kakao, a związki te są znane ze swych własności przeciwutleniających i korzystnego wpływu na układ krążenia.

Badania prowadzono w grupie 21 chorych z marskością wątroby. 10 z nich podawano płynny posiłek zawierający ciemną czekoladę o zwartości kakao 85 proc., podczas gdy 11 otrzymywało posiłek z białą czekoladą.

Jak wyjaśniają naukowcy, flawonoidy zawarte w gorzkiej czekoladzie poprawiają czynność śródbłonka, dzięki czemu łatwiej może dochodzić do rozszerzenia się żył wątrobowych i spadku ciśnienia krwi.

Korzystne działanie ciemniej czekolady wynika również z jej ogólnie dobrego wpływu na krążenie w całym organizmie, podkreślają.

Zdaniem badaczy, wyniki te wskazują, że ciemna czekolada może przynieść korzyści pacjentom z marskością wątroby, gdyż minimalizuje ryzyko wystąpienia potencjalnie groźnego dla ich życia powikłania nadciśnienia wrotnego.

Marskość wątroby polega na systematycznym włóknieniu, które niszczy strukturę tego narządu. Mogą ja wywoływać różne czynniki - najczęściej zakażenia wirusami HBV i HCV, a także nadużywanie alkoholu.

źródło: wp.pl

75 lat ruchu AA


Historia spotkań AA na świecie sięga 1935 roku. 10 czerwca 1935 roku w stanie Ohio w USA dwaj alkoholicy: makler giełdowy Bill W. i chirurg dr Bob S. odbyli ze sobą kilka rozmów na temat swojego uzależnienia. Ku własnemu zdziwieniu zauważyli, że w ten sposób pomagają sobie i zachowują abstynencję. Wkrótce powiększyli grono osób, z którymi prowadzili rozmowy. Swoje obserwacje spisali w 1939 roku w książce "Anonimowi Alkoholicy".

"Substancja nie jest problemem, problemem jest osoba".

Działalność ruchu jest skuteczna m.in. dlatego, że jest on "wspólnotą odczuć i zachowań", pozwala zmienić swój styl życia, umożliwia kontakty z osobami już niepijącymi i uczy nie działać pod wpływem emocji.

Swoje korzenie organizacyjne ruch miał w Grupach Oksfordzkich.

Problemem alkoholików nie jest to, by przestać pić. Każdy z nich przestawał pić dziesiątki razy. Problemem jest, by nie zaczął ponownie, kiedy już raz przestał. Alkoholizm jest nieskuteczną formą samoleczenia, mimo że pozornie pozwala lepiej się poczuć i nawiązać więzi. Dlatego osoby leczące się z alkoholizmu korzystają z programu 12 kroków, który jest najważniejszym narzędziem w leczeniu.

W AA ludzie wybaczają sobie dawne krzywdy.

Przejście tych 12 kroków na początku osobom pijącym wydaje się bardzo trudne. Wymaga bowiem przypomnienia sobie konkretnych faktów z własnej przeszłości, rozpoznania cech charakteru i pracę nad nimi.

Alkoholizm jest chorobą demokratyczną...........
dopada wielkich .......
i małych.

San Antonio „Wizja Dla Ciebie” 75 Lat Wspólnoty Anonimowych ...pdf



Duchowośc a religia


Anonimowi Alkoholicy są wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy dzielą się nawzajem doświadczeniem, siłą i nadzieją, aby rozwiązać swój wspólny problem i pomagać innym w wyzdrowieniu z alkoholizmu. Jedynym warunkiem uczestnictwa we wspólnocie jest chęć zaprzestania picia. Nie ma w AA żadnych składek ani opłat, jesteśmy samowystarczalni poprzez własne dobrowolne datki. Wspólnota AA nie jest związana z żadną sektą, wyznaniem, działalnością polityczną, organizacją lub instytucją, nie angażuje się w żadne publiczne polemiki, nie popiera ani nie zwalcza żadnych poglądów. Naszym podstawowym celem jest trwać w trzeźwości i pomagać innym alkoholikom w jej osiągnięciu.
(Preambuła Anonimowych Alkoholików)

Wiele osób, które w programie Wspólnoty Anonimowych Alkoholików szuka pomocy, utożsamia tę grupę samopomocową z odłamem religijnym lub, co gorsza, z sektą. Czasem rodziny, których członkowie podejmują leczenie, określają później swoich bliskich mianem “nawiedzonych”, “sekciarzy” lub “zbzikowanych”. Tymczasem, istotą programu Anonimowych Alkoholików jest rozwój duchowości w oparciu o program 12 Kroków, a nie jakiekolwiek religijne praktyki.

DUCHOWOŚĆ – pojęcie to odzwierciedla jakość relacji człowieka z innymi ludźmi, rzeczami i sprawami zajmującymi najważniejsze miejsce w jego życiu. Duchowość to: wartości, zasady, normy, marzenia, cele, ideały i kierunki naszego zaangażowania emocjonalnego. Rozwijanie duchowości to proces zbliżania się do doskonałości. Znaczy to, że stając przed wyborami życiowymi, podejmujemy takie decyzje, które umożliwią nam być lepszym człowiekiem. Alkoholizm niszczy duchowy wymiar ludzkiego życia wprowadzając w centralne jego miejsce alkohol – najważniejszego bożka w życiu osoby pijącej. Program 12 Kroków jest programem duchowego przebudzenia i rozwoju.

Jeden z mężczyzn, wieloletni uczestnik mityngów AA, podzielił się tym, jak on pojmuje duchowość, jak do niej dojrzewał, do czego była i jest mu potrzebna:
Pamiętam, gdy jeszcze piłem, trafiłem na mityng, na jedną z grup AA. Wszedłem na chwilę, w przyciemnionym pomieszczeniu siedziało trzech gości przy świeczce. Byłem wtedy lekko “wcięty”, ukłoniłem się i wyszedłem. Pomyślałem sobie: “nic z tego nie będzie, wychodzę stąd”. Nie znałem istoty programu Anonimowych Alkoholików, widziałem tylko symbole i rozumiałem jeszcze te symbole na opak. Dzisiaj wiem już, że świeczka czy lampa ma stanowić światełko w czasie trwania mityngu. Osoba mająca problem, która przechodzi koło miejsca naszego spotkania i widzi ten płomień – może w ten właśnie sposób trafić do nas po pomoc. Tak właśnie teraz to rozumiem.
Na początku lat 80-tych były wspólnoty trzeźwościowe, koledzy i koleżanki z klasy zapisywali się do Krucjat Trzeźwości, deklarując miesięczną abstynencję. Uznałem to za robienie czegoś na siłę, byłem temu wręcz przeciwny. Myślałem: “w jakim stopniu jeden miesiąc bez kieliszka zmieni moje życie?”. Już wtedy prawdopodobnie byłem uzależniony.
Gdy już na dobre trafiłem do Wspólnoty Anonimowych Alkoholików kilka lat temu, również czułem się lekko zaskoczony, bo w odczytywanych Krokach dużo było słów mówiących o Bogu. Podczas modlitwy o Pogodę Ducha zastanawiałem się: “dokąd to mnie zaprowadzi?”, “gdzie tu jest miejsce na niepicie, na mówienie o tym, jak nie pić?”. I wtedy usłyszałem też o Bogu “jakkolwiek go pojmuję”. To mi wówczas bardzo pomogło i ułatwiło przyjście na następny mityng. Już wtedy moje spojrzenie na Wspólnotę Anonimowych Alkoholików zmieniło się, nie patrzyłem na to jak na ruch religijny.
Na kolejnym mityngu omawiano Krok Pierwszy. Była mowa o tym, że stałem się bezsilny wobec alkoholu, że przestałem kierować swoim życiem. Usłyszałem wtedy zdanie, że aby wyjść z obłędu alkoholowego jest potrzebna Siła Większa od nas samych. Wtedy tę Siłę Wyższą utożsamiałem ze Wspólnotą Anonimowych Alkoholików. Pozwoliło mi to przetrzymać do następnego mityngu bez napicia się.
W tym, o czym mówię, nie było miejsca na religię. Nikt mi tam nie kazał modlić się do Boga, czy leżeć plackiem w kościele. Jedyną modlitwą, jaką miałem do zmówienia i którą czytałem z kartki, bo jej nie pamiętałem, była Modlitwa o Pogodę Ducha. Jest ona tak uniwersalna, tak sformułowana, że nic mnie w niej nie urażało, nic nie przeszkadzało, żeby ją odmówić. Mało tego, zauważyłem, że ta modlitwa zaczyna mi pomagać.

MODLITWA O POGODĘ DUCHA “Boże, użycz mi Pogody Ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, Odwagi, abym zmieniał to, co zmienić mogę i Mądrości, abym odróżniał pierwsze od drugiego”
Wydaje mi się że bardzo często i zupełnie niepotrzebnie słowo duchowość jest utożsamiane z religią. W naszym kraju Siła Wyższa jest kojarzona prawie wyłącznie z Bogiem przez pryzmat katolicyzmu. Znam jednak osoby, które po początkowych problemach z zaakceptowaniem słowa Bóg w programie 12 Kroków, zaczęły sobie tego Boga na swój sposób wyobrażać. Jeżeli ktoś powie mi, że jego Siłą Wyższą jest krokodyl i że on do tego krokodyla się modli po to, żeby wytrzymać 24 godziny bez alkoholu, i na dodatek wytrzyma te 24 godziny, wierzy w to, że ten krokodyl mu pomaga – to jest OK.
Znam kilku ateistów, osoby, które twierdzą, że Boga nie ma. I właśnie dzięki temu, że program 12 Kroków jest programem rozwoju duchowego, a nie religijnego – mogą oni trzeźwieć. Ktokolwiek pojawi się na mityngu, bez względu na swój światopogląd, kolor skóry i przekonania polityczne to przychodzi tylko w jednym celu – żeby przestać pić. W tym tkwi ogromna prostota tego programu i równocześnie siła w docieraniu do wszystkich osób, które chcą ten program stosować.
Niektórzy alkoholicy, mimo że odrzucili wiarę w Boga, na drodze trzeźwienia zaakceptowali fakt, że potrzebują Siły Wyższej. Ja zresztą miałem podobną drogę. Dla mnie Siłą Wyższą było 30 facetów siedzących na mityngu, sączących kawę i mówiących o tym, jak wytrwać w abstynencji.

Bill W., współzałożyciel wspólnoty AA, w książce “AA osiąga dojrzałość” pisze m.in.: “ateistom i agnostykom powiedz dobitnie, że nie muszą przyjmować naszego pojmowania Boga. Niech, zamiast Boga, przyjmą jakąś sensowną własną prawdę. Najważniejsze, aby oni wszyscy uwierzyli, że istnieje jakakolwiek siła większa od nich samych…”
Jedyne, o co mogę prosić i o co proszę rano moją Siłę Wyższą, to o siłę do przetrwania tego dnia bez kieliszka. Wieczorem dziękuję za to, że przeżyłem ten dzień bez alkoholu. Dziękuję za to co mam, nie prosząc o nic więcej.
Pamiętam natomiast, że kiedyś prosiłem Boga w ten sposób: “Panie Boże wstaw mnie do Nowego Jorku, przenieś mnie natychmiast – a ja natychmiast przestaję pić!”. Oczywiście nic takiego się nie zdarzyło, a ja obraziłem się na Boga, piłem dalej. Przypomniało mi się to marzenie, gdy znalazłem się jakiś czas temu w Nowym Jorku, zupełnie przypadkowo. Miałem pracować na zachodnim wybrzeżu pływając statkiem z Vancouver na Alaskę, ale na dwa dni przed rozpoczęciem pracy dostałem bilet właśnie do Nowego Jorku. Pływałem wzdłuż wschodniego wybrzeża z Nowego Jorku do Halifaxu. Pierwsze co zrobiłem będąc w N.Y., a miałem wtedy 3 lata abstynencji, to poszedłem na spotkanie AA. Mityngów jest tam masa, ale to nie one do mnie przyszły, to ja musiałem na nie iść.
Samo odstawienie alkoholu, nie połączone z przemianą duchową, przynosi porażkę. Ktoś, kto tylko odstawił alkohol – cierpi. Ja też w swoim życiu miałem wymuszone okresy abstynencji. Najdłużej udało mi się nie pić 6 miesięcy – “na zaciśniętych zębach”. To były koszmarne chwile, nie potrafiłem myśleć o niczym innym, tylko o tym, żeby ten narzucony przeze mnie okres jak najszybciej minął. I czekałem na to, żeby wynagrodzić się za te 6 miesięcy. W ciągu tego czasu moja zestresowana rodzina jeszcze bardziej cierpiała. Ja nie byłem do życia, nie potrafiłem normalnie się odezwać. Cokolwiek by mi nie powiedziała moja żona – odbierałem to jako atak na mnie. Dzieci w tamtym okresie odsunęły się ode mnie. Moja rodzina wolała, żebym zaczął pić, bo wtedy łatwiej było im określić moje zachowania. Bardzo wówczas cierpiałem.
Moje dojście do duchowości polegało na tym, że zaakceptowałem siebie jako alkoholika, zaakceptowałem swoją chorobę i zaakceptowałem fakt, że tę chorobę można leczyć programem Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. Zacząłem to robić i wydaje mi się, że były to początki przebudzenia duchowego.
Program 12 Kroków jest idealny do stosowania w codziennym życiu. Wychodzę z nim poza krąg mojego trzeźwienia. W tramwaju, urzędzie, pracy, w czasie zabawy, gdzie się nie pojawię. Dzisiaj jadąc na spotkanie znalazłem 5 zł na ulicy. Pierwszy raz w życiu znalazłem taką kasę. Podniosłem ją. Jeszcze parę lat temu przeznaczyłbym ją na dwa piwa, a dziś kupię za to lody dla powracającego z wakacji syna. I to dla mnie jest na dzisiaj jeden z przejawów rozwoju duchowego.
W wyniku uzależnienia w sferze duchowości pojawiają się poważne deficyty. Popularnie mówi się, że uzależnienie to modlitwa skierowana do niewłaściwego Ducha. Dla ludzi uzależnionych, bożyszczem, siłą, która nimi kieruje, staje się ich nałóg – jest ważniejszy niż cokolwiek innego: niż rodzina, praca, zdrowie, czy życie. W nałogu zasady moralne nie grają roli i nie ma żadnej świętości.
Kiedy alkoholik podejmuje leczenie, przyznaje się do swojej bezsilności, jego system wartości, na czele którego stał alkohol, drastycznie się zmienia. Powstaje pytanie, co teraz będzie najważniejszym czynnikiem, największą pomocą w zdrowieniu? Wspólnota AA stworzyła Program 12 Kroków – program rozwoju duchowego, który w oparciu o koncepcję Siły Wyższej wyznacza drogę ku trzeźwości.
Dlaczego wiara w Siłę Wyższą jest tak ważna przy radzeniu sobie w zdrowieniu? To przede wszystkim nadzieja dla alkoholika (ale też i innych uzależnionych), że nie jest się osamotnionym w walce o trzeźwość. To świadomość, która ogromnie dodaje sił, że Komuś zależy na naszym zdrowiu, życiu, że ta Siła chce nas wspierać.
Czy można się obejść bez utożsamiania Siły Wyższej z Bogiem? Tu zdania są podzielone. Są osoby, które twierdzą, że potrzebują koncepcji Boga, by trzeźwieć. Dla innych nie jest to konieczny czynnik ich zdrowienia. Wspólnota AA nie jest od rozstrzygania tych wątpliwości, ponieważ nie jest związana z żadną organizacją religijną, ruchem, bądź światopoglądem. W tym ruchu ważna jest przede wszystkim chęć trzeźwienia, a znajdują tam swoje miejsce ludzie najróżniejszych wyznań, ateiści i agnostycy.
Rozwój duchowy dokonuje się na wielu płaszczyznach. Alkoholik zmienia swoje relacje z ludźmi, poprzez to, że zaczyna się do nich zbliżać. Uczy się akceptować innych i sam otrzymuje bliskość i akceptację. Rozwija swoją empatię i wspiera innych, nie wchodząc we współuzależnieniowe relacje. Staje się bardziej wrażliwy na przyrodę i na otaczający świat. Zaczyna dostrzegać piękno. Budzą się w nim potrzeby estetyczne. Rozwijanie duchowości wiąże się też z rozmyślaniem na temat tego, tego co nadaje życiu wartość. Rozwój duchowości oznacza również kształtowanie i umacnianie wyznawanych wartości i norm. Życie trzeźwiejącego alkoholika ulega przewartościowaniu.

Autor: Adam Boguszewski
Duchowość a religia.pdf