Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Co to jest alkoholizm / Czy alkoholizm to choroba ?





źródło: Kampania "Leczmy alkoholizm"

Czy pijąc codziennie dwa trzy piwa jestem alkoholikiem ?





źródło: Kampania "Leczmy alkoholizm"

Stereotypy społeczne w postrzeganiu alkoholika


Alkoholik to lump, menel, takie zero. Przecież każdy wie, kto to jest alkoholik, każdy dorosły, a nawet dziecko.
Pod sklepem przy ulicy, gdzie żyją porządni mieszkańcy, widać ochlaptusa proszącego o złotówkę, bo brakuje mu do taniego wina. W parku na ławkach, przeklinając, pijąc podłe wińska, zajmują pijaczyny miejsca zasłużonym emerytom, którzy całe życie ciężko pracowali, a teraz nie mają, gdzie odpocząć. Nad rzeką, gdzie mogłaby spędzić czas kochającą się rodzina, siedzą przy lichej nalewce, kreując się na ludzi z dobrych sfer, a przecież od razu widać, że to wyrzutki, margines. Wszędzie ich pełno. Można ich rozpoznać na pierwszy rzut oka. Po czerwonym nosie, opuchniętej twarzy, przekrwionych oczach, trzęsących się rękach, niechlujnym ubraniu, zaniedbanym wyglądzie. Zapomniałabym o wstydzie, poczuciu winy, pustce, beznadziei, bólu, zlewnych potach, potwornych lękach. Któż wie o takim cierpieniu? Społeczeństwo? Ci porządni ludzie? Przecież wiedzą, że pije, bo chce na złość zrobić, gdyby nie chciał, to by nie pił, przecież to takie proste odmówić. Mógł powiedzieć "nie", a tak - niech ma za swoje, jak chlał, to niech się męczy pijus, alkoholik jeden. Z taką łatwością używają wyzwisk: łajza, moczymorda, pijus, alkoholik, ochlaptus, można by wymieniać w nieskończoność, bo repertuar mają bogaty. Ciekawa jestem, czy równie chętnie używaliby przezwisk typu: połamaniec, epileptyk, kichacz czy alergik. Inaczej brzmi, co? Niehumanitarnie? Z dużym przekonaniem twierdzę, iż usłyszałabym, że alkoholik to nie chory, to... No cóż, przecież wszyscy wiedzą, kto to jest alkoholik.
To słowo zostało tak wyświechtane, że trudno rozróżnić, czy to obelga, czy określenie chorego.

Ja jednak nie mam wątpliwości! Bardzo żałuję, że tak niewiele osób się ze mną zgadza. Wielka szkoda.
Towarzyszę tym ludziom niemal od pierwszych chwil, kiedy próbują przestać pić. Widziałam niejeden raz ich morderczą walkę o każdy dzień bez alkoholu. Ich determinacja graniczy często z cudem, o który zabiegają, aby stać się abstynentami.
Chcą nie pić, nie wychodzi. Właśnie któryś z nich stracił pracę, znowu próba niepicia i znowu nic z tego. Kolejna praca, kolejny zawód i kolejna próba wytrzymania bez alkoholu - nieskuteczna. Wreszcie żona nie wytrzymała, zabrała dzieci i odeszła. Co teraz? Po co nie pić? Przecież wszystko stracone! Porażka za porażką. Rozgoryczenie, żal, samotność nie do wytrzymania, pęka serce. Ból i cierpienie rozdzierają duszę. Pić dalej, aby było lżej? Ale, czy jest lżej?
Z takim pytaniem przychodzą do mnie. Z takim i wieloma innymi. Mimo tych pytań dobrze wiedzą, choć czasami trudno im się przyznać przed sobą, że picie ich degraduje, panoszy się w ich życiu. Może nazywają to inaczej, ale ja wiem, czuję to, że o to im chodzi. Każdy bardzo dobrze o tym wie, więc nie będę się na ten temat rozpisywała, że nie jest łatwo odzwyczaić się od wieloletnich nawyków, nawet tych destrukcyjnych. Zresztą, po co mieliby nie pić, przecież przegrali swoje życie. W takiej niewesołej, wręcz przerażającej sytuacji przychodzą się ratować do szpitalnego oddziału stacjonarnego, do tzw. Kobierzyna. Wciąż nurtuje mnie to pytanie, po co mieliby nie pić? Każdy powie, odpowiedź jest prosta... A jednak nie. Kiedy znajdują swoją odpowiedź, nie jest to koniec pytań. Zdziwienie? Kolejne, bardzo ważne pytanie brzmi: jak zrobić, żeby nie pić? Po co takie pytanie, już słyszę te protesty. Przecież to proste, wystarczy powiedzieć "nie". Ciekawa jestem, jak mają to zrobić, kiedy do tej pory, przez wszystkie lata rozumieli się z kolegami od kielicha bez słów. To jak nawyk, jak druga natura. Mają przed sobą nie lada wyzwania, pozbycie się przyzwyczajeń, nauczenie nowych zachowań. Co może ich do tego skłonić, co może być motywacją do chęci mówienia "nie"? Pojawiają się kolejne pytania. Czy warto? Dlaczego warto? Przecież zazwyczaj nie znają innego życia niż to z kieliszkiem w ręku. I tu przychodzą z pomocą wspomnienia, niestety te przykre, ale istotne jest, aby je konstruktywnie wykorzystać. Siedzimy w przytulnym, cieplutkim gabinecie terapeutycznym, nie tak jak na mrozie za winklem sklepu. Próbujemy odgrzebać te bolesne zdarzenia z przeszłości. Robi się smutno, ale chory wie, że jest to ważne i potrzebne. Wspomina sytuacje, kiedy stracił pracę, mieszkanie, bo nie płacił czynszu. Wracamy do pytania, po co chcę odmawiać. Chwila zastanowienia... Nie chcę pić, bo nie chcę stracić mieszkania, pracy. Nie chcę pić, bo chcę być zdrowy, nie chcę, aby bolała mnie wątroba. Nie chcę pić, bo nie chcę już nigdy mieć delirki, bo... Przypominam o porannym samopoczuciu po zakończeniu ciągu i słyszę: nie chcę pić, bo nie chcę mieć kaca, lęków, poczucia winy, o nie, już nigdy - nie. Lista motywacji do niepicia wydłuża się, zachęcam, aby uzupełniać ją na bieżąco. Widzę uśmiech i po chwili słyszę, jak nie będę pił, to może spełnię swoje marzenie, zrobię prawo jazdy i nieśmiało dodaje, kupię samochód. Z teorią zapanbrat, teraz praktyka.

Cóż może terapia zaproponować takiemu alkoholikowi, często skazanemu na stracenie?

Owszem, może. Przede wszystkim dlatego, że żaden to straceniec i jeśli chce przestać pić, to leczenie stacjonarne w bezpiecznych warunkach, bo odizolowanych od jego otoczenia, proponuje cykl trzech treningów właśnie temu służących. Pierwszym jest odmawianie picia, dzięki czemu nabędzie wiedzę o asertywności. Przećwiczy asertywne odmawianie w scenkach, co prawda podgrywanych, ale jak bardzo wiarygodnych i autentycznych, bliskich rzeczywistości. Na początku z niepewnością stara się sprostać trudnym sytuacjom, jednak po kilku próbach zaczyna wierzyć w swoje możliwości, przekonuje się, że to, co do tej pory było niemożliwe, zaczyna być w jego zasięgu. Lubię patrzeć, jak z wylęknionego, nierzadko przerażonego chłopca, staje się odważnym, zaradnym, coraz pewniejszym siebie mężczyzną. Kiedy zachowanie uległe czy agresywne zamienia na wywarzone, zdecydowane i konsekwentne. Uf, pierwsze koty za płoty.
Teraz drugi trening mający na celu nauczenie informowania o swoim uzależnieniu od alkoholu. Znowu się spotykamy w moim kaczeńcowym gabinecie. Pracujemy nad motywacją do przekazywania bliskim osobom, lekarzom i pracodawcy informacji o swojej chorobie. Początki są trudne. Bunt, opór z powodu wstydu przed oceną i lęku przed odrzuceniem. Reakcja jest zrozumiała, jak tu przyznać się szefowi w pracy, że jestem... Chwila zawahania, jeszcze ciężko przechodzi przez usta... jestem uzależniony od alkoholu. Przecież natychmiast wyrzuci mnie z pracy, tłumaczy mi. A lekarz? Na pewno naskoczy na mnie, że niszczę sobie zdrowie, że nie warto mnie leczyć, bo i tak piciem sam się wykończę. O bliskich osobach nawet nie wspomniał. Powoli analizujemy, dlaczego ważne są te informacje, jakie korzyści mu przyniosą. Dochodzimy do konsensusu, zadba o utrzymanie abstynencji, bo doktor będzie wiedział, że nie może przepisać leków na alkoholu. Chwilę nie dowierza, że nawet najmniejsza ilość alkoholu może spowodować sięgnięcie po kieliszek, ale przypomina sobie, że nieraz już tak było. Odkrywa kolejną prawdę: równie groźne jest zażywanie leków uzależniających. No tak, przyznaje, ma predyspozycje do uzależnień. W czasie rozmowy udaje się dociec, dlaczego nie mówił o bliskich. To przykre, ale niestety jakże prawdziwe, po prostu ich nie ma. Posmutniał, popłynęła łza, przecież tak bardzo tęskni za bliskością. Szybko jednak zebrał się w sobie. Przekonany o konieczności skorzystania z treningu, na którym nauczy się o tych wszystkich trudnych sprawach mówić, dopytuje niecierpliwie, kiedy będzie mógł w nim uczestniczyć. Kiedy przyszła ta chwila, sprawdził, czy jest na tyle zdeterminowany, aby wypowiedzieć te słowa - uzależniony od alkoholu. Przecież zaraz po opuszczeniu tego oswojonego miejsca będzie miał wizytę u internisty, do którego od lat chodził po "lewe" zwolnienia, kłamiąc, że zatruł się śledzikiem. Niejeden raz lekarz pytał go, czy pił, ale z największym przekonaniem zaprzeczał. Wybrał tę sytuację, gdyż wie, że będzie mu ciężko. Pierwsza próba nie powiodła się, bo tak mocno się wstydził. Sam nie wiedział, czy bardziej kłamstw, czy tego, że jest uzależniony. Koledzy mieli z niego ubaw, bo jąkał się i cedził słowa, jednak to go nie zraziło, tak długo ćwiczył, aż był zadowolony. Na koniec oznajmił wszystkim z satysfakcją, teraz jestem gotów zmierzyć się z tym. Co do tego, że trzecia część treningów jest mu niezbędna, a nawet konieczna, nie miał wątpliwości. Przekonał się, że nie jest łatwo odmawiać, czy mówić o trudnych sprawach, więc uznał, iż kontakty z alkoholem i osobami pod jego wpływem mogą być równie niebezpieczne jak picie. Ćwiczył na zajęciach, z dużą skutecznością, odmowę propozycji kolegów w pracy picia w jego obecności. Poprzednie dwa treningi przyniosły efekty. Przekonał się, jak ważne jest przestrzeganie odpowiednich zaleceń dla osób uzależnionych, aby nie ryzykować powrotu do picia. I tak z człowieka często nieporadnego bez kilku głębszych, czy niepanującego nad sobą bez alkoholowego uspokajacza, przeradza się w... zrównoważonego, jak to się zwykło mówić, porządnego obywatela.
Często zdarza się, że wychodzący z oddziału pacjenci mówią o sobie, że na nowo się urodzili, że wychodzą ze szpitala w pampersach, że dostali od Pana Boga drugie życie. W ostatnim dniu pobytu spytał mnie o skuteczność treningów. Przecież nie mogłam mu nic obiecywać, ale jedno na pewno mogłam mu powiedzieć, że spodziewane efekty, to co najmniej 10 lat, bo tyle właśnie nie piję.

Joanna Korona

źródło światproblemow.pl

Wszyscy jesteśmy Chrystusami / We're All Christs



Głównym motywem filmu są bolesne wspomnienia Sylwka - Syna o piciu jego Ojca - Adama. Naprzemianlegle do tego - zaczyna się w Adamie odwijać taśma własnych wspomnień, tworzących - wraz z opowiadaniem Syna - listę największych strat i ran, zadanych przez picie - sobie i bliskim. Ze wspomnień Adama wynika jeszcze coś: czarna sztafeta pokoleń. Ojciec Adama też pił i Adam poprzysiągł sobie, że nie przysporzy nigdy takiego strachu i wstydu swojemu synowi.
A jednak... Zresztą Ojciec Adama też to sobie w dzieciństwie przysięgał... Więc, czy można przerwać tą czarną sztafetę?




Chrystus zniesie każde poniżenie. Od tego jest, żeby dać się wołać.

Ale w pewnym momencie na to beznadziejne wołanie Miauczyńskiego odpowiada jego syn, który odziedziczył nałóg po tatusiu, tyle że w formie narkomanii. "Coście drugiemu uczynili, mnie uczyniliście". Obaj noszą korony cierniowe. Takiej figury nie wymyśliłby nawet Bunuel. U Bunuela w "Nazarinie" Chrystus wybucha śmiechem na widok swojego naśladowcy. U Koterskiego Chrystus pomaga Chrystusowi.

Trudno o bardziej dosadne przedstawienie, że cała historia święta, o której opowiada religia i sztuka, dzieje się wewnątrz nas. Jest spleciona z naszą biografią. W nas samych są dobre i niszczycielskie moce. Bóg i szatan. "Bo to ja sam schodzę/ do siebie/ sam się nawiedzam, rodzę/ i wchodzę/ i schodzę..."

"Ja sam" nie musi znaczyć, że jest się samemu wobec przekraczających nas mocy. Jesteśmy jedni dla drugich. Gramy w życiu role, tak jak aktorzy średniowiecznych misteriów grali role ewangeliczne. Korona cierniowa na czołach trywialnych bohaterów, mówiących do siebie ułomnym, rozchwianym gramatycznie językiem, w nowym filmie Koterskiego jest oznaką przemiany. Wobec swoich bohaterów i swego alter ego, Miauczyńskiego, Koterski pozostaje nadal okrutny. Bezwzględnie demaskuje ich słabości. Ale wszystkim im nakłada na głowę cierniowe korony. Wygląda na to, że Miauczyński-Koterski po raz pierwszy uszanował siebie, dał sobie szansę.

Link do filmu? Pisz lapetekpl @ gmail.com

Zostawić Las Vegas / Leaving Las Vegas


Ben traci pracę w studiu filmowym w Hollywood. Postanawia umrzeć zapijając się na śmierć. Na tło swojego przedsięwzięcia wybiera rozświetlone bary Las Vegas. Ma dużo pieniędzy, porusza się drogim samochodem. Stopniowo pogoń za alkoholem zabiera mu wszystko. Tam też poznaje prostytutkę Serę. Ben budzi w niej mieszane uczucia. Młoda kobieta uciekła właśnie od swego stręczyciela. Oboje nie mają zbyt dużo do stracenia. Dziewczyna staje się dla Bena ukojeniem i jedynym świadkiem jego końca.

Film jest świetny. Przygnębiający owszem, ale inaczej by takiego wrażenia po sobie nie pozostawił. Wybitne kreacje Cage'a (zasłużony Oscar) Ci co uważają go za beznadziejnego aktora powinni obejrzeć ten film, ale również przykładowo "Adaptację", "Bez Twarzy" czy "Wpływ Księżyca" i Shue, która powinna również statuetkę odebrać, gdyż stworzyła bardziej wielowymiarową postać niż Susan Sarandon. Czy tylko mi się wydaje, że to najlepszy duet jaki występował w kinie? Alkoholik i prostytutka przedstawieni w niestereotypowy sposób, akceptujący siebie nawzajem i ogólnie widać tą więź między nimi. I oczywiście jestem w niesamowitym szoku, że ten film nie dostał chociaż nominacji za najlepszą produkcję. Nie wiem czy by pokonał "Bravehearta", ale od "Apollo 13" czy "Babe - świnka z klasą" jest nieporównywalnie lepszy.


Link do filmu? Pisz lapetekpl @ gmail.com

Żółty szalik / The yellow scarf




Bohater filmu - człowiek sukcesu cierpiący na chorobę alkoholową - chce zmienić swoje burzliwe życie. W przeddzień Wigilii otrzymuje w prezencie od syna żółty szalik. Upominek jest rodzajem talizmanu, który mężczyzna co pewien czas otrzymuje od bliskich i za każdym razem go gubi. Kiedy po kolejnym bankiecie wpada w stan deliryczny, jego była żona i sekretarka odwożą go do matki. Ta pomaga mu wytrzeźwieć i urządza święta we dwoje. W prezencie daje synowi żółty szalik. Wierzy, że pomoże mu on zerwać ze zgubnym nałogiem.

Link do filmu? Pisz lapetekpl @ gmail.com

Anonimowi Alkoholicy "Nie piję, więc naprawdę jestem"








To najbardziej demokratyczna choroba na świecie – mawiają nie tylko alkoholicy: ludzie każdej płci i profesji, z każdego środowiska, z wykształceniem wyższym i żadnym. Dotyka ona naukowców i budowlańców, inteligentów i lumpów. Stolarz, inżynier, nauczycielka, terapeuta, dziennikarka, dyrektor, pracownik naukowy, malarz pokojowy, pracownica biurowa i dwadzieścia innych osób o zawodach mi nie znanych siedzą obok siebie. Tak naprawdę tu nie jest istotne kto gdzie pracuje, jaki ma zawód czy wykształcenie, ile ma lat, jakie ma poglądy, skąd pochodzi. Na mityng Anonimowych Alkoholików przychodzi kto chce, siada gdzie chce, może coś mówić lub milczeć i słuchać. Jedynym warunkiem uczestnictwa w AA jest chęć zaprzestania picia.

Każdy obecny zobowiązany jest do zachowania anonimowości osób i zasłyszanych na mityngu spraw i zdarzeń. Jest to fundamentalna zasada AA. /1

„Przychodzę tu, by się wyciszyć, spotkać takich samych ludzi jak ja, potwierdzić sobie, że można nie pić i żyć normalnie. To bardzo trudne, ale gdy posłucham innych, ich codziennych zmagań ze sobą i otoczeniem – takich samych lub niezwykle podobnych do moich – jest mi lżej i podnosi mnie na duchu” – tak podsumowała swoje potrzeby przychodzenia na spotkania AA nauczycielka.

Anonimowi Alkoholicy są wspólnotą mężczyzn i kobiet, którzy dzielą się nawzajem doświadczeniem, siłą i nadzieją, aby rozwiązać swój wspólny problem i pomagać innym w wyzdrowieniu z alkoholizmu. /2

Inny uczestnik mityngu - taksówkarz, który przestał pić alkohol kilkanaście lat temu tylko dzięki spotkaniom AA - zajeżdża tu systematycznie, by w spokoju przemyśleć swoje życie, posłuchać innych, i dalej – za kółko. Na jego samochodzie widnieje naklejka ,,Przyjaciel Billa W", współzałożyciela Wspólnoty AA, która powstała w 1935 roku w Stanach Zjednoczonych. Nie przeszkadza mu to w znajdowaniu klientów. Jest trzeźwy i chce by tak zostało. Śmiało mówi, że zawdzięcza to jedynie AA. Czasami nosi w klapie koszuli małego, srebrnego wielbłąda z napisem „24”. Wielbłąd to symbol trzeźwości, a 24 - bo na godzinach tego dnia, dzisiejszego, ma się skoncentrować. „Aowski wielbłąd” często występuje przy różnych okazjach.

Nie ma w AA żadnych składek ani opłat, jesteśmy samowystarczalni poprzez własne dobrowolne datki./2

Na mityngu pije się kawę – najczęściej „plujkę”, oraz herbatę. Niemal obowiązkowe są paluszki. Spotkania odbywają się w różnych salach – często przy kościołach, ale i w ośrodkach kultury. Grupy AA, które wynajmują sale, opłacają je z własnych dobrowolnych datków - Wspólnota AA jest samowystarczalna i nie przyjmuje dotacji z zewnątrz. Stąd następny stały element spotkań – kapelusz, do którego wrzucane są najczęściej drobne monety; papierowe pieniądze trafiają tu niezwykle rzadko.

Wspólnota AA nie jest związana z żadną sektą, wyznaniem, działalnością polityczną, organizacją lub instytucją, nie angażuje się w żadne publiczne polemiki, nie popiera ani nie zwalcza żadnych poglądów. /2

Często zwykli ludzie, gdy widzą facetów witających się „na misia”, a potem grupę dorosłych ludzi, skupionych wokół zapalonej świeczki, trzymających się za ręce i zgodnym chórem recytujących tekst:

Boże,
użycz mi pogody ducha,
abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić;
odwagi,
abym zmieniał to, co mogę zmienić
i mądrości,
abym odróżniał jedno od drugiego


są przekonani, że trafili na spotkanie jakiejś sekty. Nic bardziej mylnego. W AA podpowiada się tylko nowicjuszowi, aby uwierzył w Siłę, która jest Większa od niego samego. Każde pojęcie Siły Większej jest do przyjęcia, bo każdy ma prawo do Swojej Wyższej Od Siebie Siły. Może nią być grupa AA, cud rośnięcia, drzewo, inny człowiek, siła wprowadzająca świat w ruch, czy zwykła matematyczna nieskończoność. Nowicjusz ma polegać na tej Sile (gdyż - jak nauczyło go doświadczenie - na swojej własnej polegać nie może) i na swój sposób „modlić się” do Niej, prosić o pomoc, bo po prostu jest Wyższa Od Niego.
Dla wielu alkoholików Siłą Wyższą jest Bóg, wielu zyskuje wiarę w Boga w miarę stosowania duchowego programu AA. Ale - co ważne - w tu nie ma obowiązku wiary w cokolwiek poza tym, że można nie pić. A czy pomaga w tym człowiek, Bóg czy inna Siła – nie jest istotne. Choć prawdą jest, że alkoholicy z dłuższym stażem trzeźwości często zyskują wiarę w Boga, na pewno – w siebie i świat, który ich otacza.
„Przeszedłem terapię w słynnym Białym Domku Worona – opowiada inżynier, współwłaściciel firmy informatycznej. (Tak nazywają tego najbardziej oddanego Wspólnocie AA dr Bohdana Woronowicza ordynatora Ośrodka Terapii Uzależnień przy ul. Sobieskiego w Warszawie.) – Zacząłem się leczyć, bo ... nie mogłem już pić – alkohol zniszczył mi zdrowie, życie prywatne i zawodowe. Wzywane na odtruwanie lekarki odmawiały kroplówek, bo nie było już żyły, w którą można by się wbić. Dziś odbudowałem firmę, podreperowałem zdrowie, ale żona i dzieci nie chcą mnie znać. Teraz im się nie dziwię, rzeczywiście byłem straszny. Pomału zaczynam poznawać zwykłe życie, chodzę pod gimnazjum, by patrzeć na syna. Też na mnie zerka. Może na wiosnę pójdzie ze mną na lody? O tym marzę najbardziej. Starszemu wysłałem sms-a po zdanej maturze, ale nie odpowiedział. Liczę godziny – 24 niepicia. Uzbierałem już prawie trzy lata. Zawdzięczam to przede wszystkim regularnemu uczestnictwu w spotkaniach AA. Odzyskałem wiarę w siebie, świat i ufam, że inni też mnie nie odrzucą.”

Naszym podstawowym celem jest trwać w trzeźwości i pomagać innym alkoholikom w jej osiągnięciu. /2

Na mityngach czyta się 12 Kroków i 12 Tradycji, według których żyją, a przynajmniej starają się, bądź tylko chcą żyć alkoholicy. Jedynym warunkiem uczestnictwa w AA jest pragnienie zaprzestania picia - głosi 3 Tradycja Anonimowych Alkoholików. I nic więcej nie trzeba, by wstąpić do tej jedynej Wspólnoty, gdzie wszyscy są równi, byle by przestrzegali zasad:

Na mityngu dzielimy się siłą, doświadczeniem i nadzieją. Chęć zabrania głosu sygnalizujemy podniesieniem ręki. Mówimy tylko o własnych doświadczeniach i przeżyciach. Nie teoretyzujemy, nie krytykujemy innych, ani nie oceniamy. Nie polemizujemy, nie udzielamy rad. Wypowiedź może tylko ujawniać własne doświadczenia, poglądy i przeżycia w sytuacjach podobnych do przedstawianych przez innego uczestnika mityngu. /1

Nie czeka się więc na porady we własnych sytuacjach, bo wystarczy posłuchać innych – zwykle zdarza się opowieść jakby żywcem przeniesiona z życia nauczycielki, taksówkarza, inżyniera... Bo alkoholizm to choroba emocji, jak też się o niej mówi. Dotyka ludzi wrażliwych, nawet nadwrażliwych. Wśród nich jest np. człowiek dosłownie wyjęty ze śmietnika, który niedawno zrobił maturę i wydał dwa tomiki swoich wierszy...
Ale nie sami święci przychodzą na mityngi. Jak w każdym środowisku, są kłamcy, którzy opowiadają swe „święte” przeżycia, a po wyjściu ze spotkania wracają do swych oszustw. Są tacy, którzy - zwłaszcza w pierwszych miesiącach trzeźwości - zafascynowani ruchem AA, ciągną do niego wszystkich swoich znajomych i członków rodziny, z którymi pili. I strasznie się dziwią, gdy inni odrzucają tę wyciągniętą rękę.
Do przyznania się do alkoholizmu każdy dochodzi sam. Każdy ma swoje „dno” – dla jednego to śmietnik, dla innego – brak żył do kroplówki, jeszcze ktoś ocknął się po narysowaniu przez jego dziecko rodziny, ale bez niego. Ktoś stracił żonę, czy po raz piąty pracę, kogoś innego złapał ,,kanar" w autobusie. Nie ma jednego scenariusza. Jest choroba, którą wystarczy zaakceptować i leczyć różnymi metodami: na terapii, w szpitalu albo poradni, uczestnicząc w mityngach. To trudne, czasem bardzo, ale możliwe.

Nasze oddziaływanie opiera się na przyciąganiu, a nie na reklamowaniu: musimy zawsze zachowywać osobistą anonimowość wobec prasy, radia i filmu. – tak brzmi 11 Tradycja AA.

Dlatego zdjęcia z mityngów są niewyraźne, nie podaję imion ani nazwisk. Moje to też pseudonim. Ale przeżycia – autentyczne.
Naprawdę jestem, odkąd nie piję.

.......................................................................
1.Z „Zasad panujących na mitingu”, odczytywanych na początku spotkania
2.Preambuła AA © by the A.A. Grapevine, Inc.