Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Wspólnota AA w Polsce, czy Polska Wspólnota AA?


Jako człowiek uzależniony miewam problemy z emocjami, nie zawsze potrafię rozpoznać swoje uczucia i nie zawsze są one adekwatne do zdarzenia, nie zawsze też widzę świat takim, jaki naprawdę jest.

Po serii katastrof i bolesnych upadków życiowych, zrozumiałem w końcu, że moje sposoby na życie nie działają, nie przynoszą spodziewanych efektów, po prostu mi nie służą. Postanowiłem wtedy nieco mniej ufać sobie, a bardziej Anonimowym Alkoholikom. Uznałem, że Wspólnota AA ma do zaoferowania lepszy (dla mnie!) pomysł na życie, niż wszystkie moje własne pomysły, zakończone ostatecznie fiaskiem, bankructwem i detoksem. Oczywiście nie stało się to w moment, był to u mnie dość długi i momentami bolesny proces, ale nie to jest w tej chwili najważniejsze. Nauczyłem się wreszcie zasady ograniczonego zaufania także wobec siebie samego.

I tak zasadę ograniczonego zaufania do siebie już mam, zasadę ograniczonego zaufania do wszelkiego typu „pomysłów” polskich miałem w zasadzie od zawsze no, ale w związku z tym zaczął się pojawiać pewien całkiem spory problem – jestem w pełni gotów zawierzyć Wspólnocie AA działającej w Polsce, ale Polskiej Wspólnocie AA już może nieco mniej. A może wcale?

Czy jednak taki podział faktycznie istnieje? Czy istnieje Polska Wspólnota AA? Formalnie pewnie nie, ale...

Kiedy mój znajomy (anonimowy alkoholik, podróżnik i obieżyświat) przekonywał mnie, że tak, a nawet twierdził, że Polska Wspólnota AA dzieli się ponadto na Biesiadną, Religijną, Integracyjną i inne – nie chciałem mu wierzyć. Jednak miesiące abstynencji mi lecą, literaturę AA czytam namiętnie, kontaktów z aowcami z różnych stron świata mi przybywa i... mnożą się wątpliwości.

Zgodnie z Preambuła AA nie jesteśmy związani z żadna religia czy sektą a niestety tak się dzieje.
I tak nas ludzie postrzegają.
Osobiście znam grupę AA na których ksiądz, nie alkoholik wchodzi jak do siebie i jest witany radośniej niż alkoholik.

W grudniu z okazji świąt Bożego Narodzenia urządzany jest co roku miting opłatkowy na którym nie dość, że jest ksiądz to jeszcze spotkanie jest w godzinach mityngu ponieważ księdzu takie godziny odpowiadają.
To użyczanie nazwy AA innym przedsięwzięciom, i wiązanie AA z jedną konkretną wiarą.

Niedawno ukazała się broszura „Scenariusz prowadzenia mityngu”. Oczywiście zgodnie z Tradycją IV jest to tylko sugestia i podpowiedź, bo każda grupa jest niezależna... itd., tym niemniej broszura została zaakceptowana przez Krajową Konferencję Służb AA w październiku 2003 roku. W dziele tym można znaleźć informację: „Za dzień narodzin Wspólnoty uznaje się 10 czerwca 1935 roku, był to pierwszy dzień nieprzerwanej trzeźwości doktora Boba”.

We Wspólnocie AA wiadomo i nie jest to informacja ukrywana, że 10 czerwca 1935 roku Doktor Bob pił alkohol. Można o tym przeczytać w książkach „Przekaż dalej”, „Doktor Bob i dobrzy weterani” i choćby w „Skrytce 2/4/3” z czerwca 2007 (strona 11). Może więc Polska Wspólnota AA ma nieco inną historię niż Wspólnota AA? Czemu ma służyć upieranie się przy tej, delikatnie mówiąc, bezsensownej informacji?

Oryginalnie tekst Kroku VIII brzmi: “Made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends to them all” – Zrobiliśmy listę wszystkich osób, które skrzywdziliśmy i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim. Co stało się ze słowem „wszystkich” z pierwszej części tego Kroku? Czyżby w Polskiej Wspólnocie AA obowiązywał jakiś zmodyfikowany zestaw 12 Kroków?

Ja uczę się języka polskiego od ponad czterdziestu lat i wydaje mi się, że władam nim już całkiem sprawnie. Według mnie, w wersji obecnej, alkoholik ma stać się gotowy do zadośćuczynienia wszystkim osobom ze swojej listy, a nie wszystkim faktycznie przez siebie skrzywdzonym. Nie muszę chyba dodawać, że lista sporządzona przez alkoholika, a rzeczywistość, to nie musi być jedno i to samo.

Z moich doświadczeń wynika, że wiele osób w AA, przynajmniej do czasu, jest przekonanych, że owa lista skrzywdzonych ma dotyczyć tylko i wyłącznie okresu picia. Ja też tak miałem.

Oczywiście jest to element mitologizowania przeszłości, który z faktami i rzeczywistością nie ma zwykle nic wspólnego. Być może, gdyby z tekstu pierwszej części Kroku VIII nie wyrugowano słowa „WSZYSTKICH” – takich nieporozumień byłoby mniej.

Tłumaczenie 2 Kroku
Jest:
"Uwierzyliśmy, że Siła Większa od nas samych może przywrócić nam zdrowie."
"Came to believe that a Power greater than ourselves could restore us to
sanity"
Powinno być:
"Uwierzyliśmy, że Siła Większa od nas samych może przywrócić nam zdrowe myślenie"

Pewnie tłumacz nie chciał użyć sformułowania zdrowie umysłowe bo co by to znaczyło że ci w AA to pomyleńce jakieś.

Zarówno w nowych, jak i starych wersjach scenariuszy znaleźć można stwierdzenie: „W AA nie udzielamy rad...” albo „Na mityngach nie udziela się rad...”, lub podobnie. Prawdę mówiąc od lat poszukuję w literaturze AA jakiegoś potwierdzenia aowskiego rodowodu tej reguły, ale jak dotąd, bezskutecznie.

Pamiętam, jak na mityng trafił Polak z zagranicy. Być może zaczynał pić jeszcze w Polsce, ale leczenie odwykowe i kontakty z AA miał dotąd tylko na obczyźnie. W czasie przeznaczonym na tzw. problemy i radości ktoś wspomniał o oszukańczych praktykach swojego szefa. Nasz nowy przyjaciel podniósł rękę, grzecznie się przedstawił i zaczął: „w tej sytuacji uważam, że powinieneś...”. Zgromadzonych zamurowało, prowadzący zrobił się biały, a rzecznik z trudem łapał powietrze. Wreszcie gościowi jakoś delikatnie wyjaśniono, że zgodnie z naszymi zasadami, na mityngu nie udzielamy rad. Był to człowiek kulturalny i inteligentny, dostosował się bez oporów. Pamiętam jednak do dziś jego pełnie niedowierzania, ale życzliwe pytanie: „To jak wy tu w Polsce sobie pomagacie?”

Tak... rad udzielać nie wolno, ale sugestie, podpowiedzi i propozycje są jak najbardziej dopuszczalne. Tylko czy ta pokrętna semantyka wywodzi się ze Wspólnoty AA, czy raczej z Polskiej Wspólnoty AA?

To, co napisałem może wydawać się momentami złośliwe czy napastliwe. Nie było moim zamiarem atakowanie kogokolwiek. Problem w tym, że ja swoją chorobę alkoholową i zdrowienie traktuję bardzo poważnie. Nie chcę eksperymentować z polskimi odmianami AA, z polskimi odmianami 12 Kroków, ze zdrowieniem po polsku. Nie wierzę w powodzenie takich eksperymentów, uważam, że mogą mnie kosztować życie. A w przypadku zagrożenia życia robię się nerwowy.

Weźmy jeszcze 8 tradycje:
Działalność we Wspólnocie powinna na zawsze pozostać honorowa;(...)
W oryginale jest:
Działalność we Wspólnocie powinna zostać nieprofesjonalna
Dlatego uważam że polskie tłumaczenie wprowadza w błąd zamiast pomagać.
Ja osobiście, zaczynam rozróżniać AA i polskie AA.

P.S.
W „Zdroju” 4/2007 na stronie 26 znaleźć można komunikat Rady Powierników. Dotyczy on Archiwum Wspólnoty AA, które ma służyć do tego, „by każdy uczestnik Wspólnoty AA mógł odróżnić fakty od mitów”. Świetnie! Tylko… czy nie dałoby się tej prawdy od mitów oddzielać nieco wcześniej? Na bieżąco? A nie dopiero na poziomie archiwów?
W tymże „Zdroju” (strona 24) jest też mowa o dziele niejakiego Józefa pod tytułem „10 lat Polskiej Wspólnoty Anonimowych Alkoholików – zarys historii i stan współczesny”. Polskiej Wspólnoty AA… więc jednak…


Pisząc ten tekst korzystałem z podobnego już napisanego przez Meszuge

Lapet

Moje psy w piciorysie


Miałam działkę 8 arową, na niej dom trzykondygnacyjny i dwa psy.
Kiedy zaczęłam pic był tylko jeden pies Drago, krzyżówka doga z owczarkiem niemieckim.
Podobno ważył 70kg, mówię podobno bo przy wadze nie stałam. Był to czas kiedy piłam 2 piwa dziennie. Bardzo szybko doszłam do tego że lepsze 4 niż 2. I tak stopniowo doszłam do 8 piw dziennie. Wtedy też przybyła nam suka Hera, która miała być żoną Dragona. Chociaż matką jej była porządna wilczyca, Hera chyba wdała się w bliżej nieznanego tatusia i była po prostu niezbyt dużą kundlicą. Moje plany matrymonialne nie powiodły się ponieważ Hera nie przyjęła Dragona. Ale że była została drugim psem w stadzie pod względem ważności.

Picie i życie miałam unormowane. Między drugim a trzecim piwem sprzątałam i prałam.
Pomiędzy 4 a 5 piwem gotowałam. pomiędzy 6 a 7 byłam na dalekim spacerze z psami w lesie. Dragon był bardzo pilnym uczniem i wykonywał wszystkie komendy. Hera nie.
Moje dzieci mówiły o niej idiotka a ja ją po prostu tolerowałam. I tak miało trwać do końca świata. Ale życie wymusiło na mnie zmiany. musiałam sprzedać samochód, dom. Dzieci poszły w świat a ja przeprowadziłam się do mieszkania 2 pokojowego w bloku. Niezmienne pozostały 2 psy i 8 piw dziennie. Ale do czasu gdyż moim sąsiadom przeszkadzały psy, a moim dzieciom zaczęły przeszkadzać wypijane przeze mnie piwa.

Postanowiłam sprzedać jednego psa i zapisałam się na terapie w ośrodku uzależnień.
Znalazł się kupiec na psa i wybrałam Hercie głupiutką, a nie mądrego Dragona.
Nowy właściciel zapłacił mi 40zł. Po 4-ech dniach wrócił z nią z powrotem, gdyż ona jako sprzeciw w zmianie właściciela zastosowała totalną głodówkę. Wtedy to po raz pierwszy piknęło mi, że ona mnie chyba kocha.
Terapia dała pewne rezultaty, 7 miesięcy abstynencji.
pochwaliłam się swoim dzieciom, a one mi nie uwierzyły.
Pomyślałam że ja tak się poświęcam dla nich, a one mi nie wierzą.
Więc zaczęłam od nowa pić.
Były jeszcze różne przerwy w piciu np. 2 terapie stacjonarne ale zawsze wracałam do picia. Nie widziałam potrzeby rzucania picia.

Dragon zachorował na nowotwór węzłów chłonnych. Trzeba było go uśpić. Została Hercia i 8 piw dziennie.
Pewnego dnia jak zwykle po kilku piwach wyprowadzałam Hercie, żeby się załatwiła, a po godzinie zjawiła się u mnie straż miejska i zabrała mi Hercie do schroniska, gdyż rzekomo w tym stanie nie byłam w stanie opiekować się psem.
Gdy wytrzeźwiałam na drugi dzień, zadzwoniłam do ośrodka, żeby podjąć leczenie i zgłosiłam się w Urzędzie Miejskim do straży miejskiej, żeby odzyskać psa.
Powiedziano mi, że suka zostanie w schronisku do sprawy sądowej. Po wytrzeźwieniu i doprowadzeniu się do porządnego wyglądu i dobrego stanu zdrowia zrozumiałam jak okrutnie zawiodłam psa i jak pies mnie kochał.
Chodziłam na terapie i po lekarzach zbierając zaświadczenia o stanie zdrowia.
Najważniejsze było od psychiatry które stwierdzało, że byłam niepoczytalna w chwili popełnienia wykroczenia. Po długich 4-ech miesiącach odbyła się sprawa, gdzie zostałam upomniana. Mogłam odebrać sukę. Kiedy mnie zobaczyła za ogrodzeniem skakała do góry na czterech łapach. Jeszcze nie mogła uwierzyć, że to ja, wąchała mnie piszczała, kwiczała i znowu wąchała.

Moja droga do trzeźwości nie była prosta, jeszcze zdarzyło mi się parę razy podnieść rękę do góry na mityngach że zapiłam. Ale miałam świadomość, że tylko droga trzeźwa i trzeźwe życie gwarantuję mi obecność mojej suki przy mnie do końca jej dni.

Lysek

PICIE: OPOWIEŚĆ O MIŁOŚCI – Caroline Knapp











Książka wydana podobno także pod tytułem „Wódka moja miłość


Powie ktoś, że zapijanie się wieczorami do nieprzytomności nie jest żadnym rozwiązaniem. Jednak w życiu stajemy nieraz wobec sytuacji nierozwiązywalnych.

Pozostaje wówczas tylko zmierzyć się z bólem. Na przykład uciec w alkohol pozwalający odseparować się od tego, co boli. "Czarodziejka gorzałka" umożliwia normalne, codzienne funkcjonowanie - jakby nic się nie stało. Nie rozwiązane bądź nierozwiązywalne problemy nie znikają, ale można z nimi żyć. Oszustwo do pewnego stopnia jest skuteczne.

Caroline Knapp, trzydziestokilkuletnia dziennikarka z Bostonu, na pozór doskonale radziła sobie w życiu. To perfekcjonistka, której w pracy nikt nie mógł podejrzewać, że codziennie przez parę godzin walczy z kacem. To również atrakcyjna kobieta nienarzekająca na brak adoratorów. Wreszcie - troskliwa córka pochodząca z powszechnie szanowanej, zamożnej rodziny.

"Picie. Opowieść o miłości" można nazwać autobiografią alkoholową. Tak jak istnieją biografie duchowe, których wątki skupiają się wokół przeczytanych przez bohaterów lektur, tak tutaj mamy do czynienia z zapisem przeżyć, które koncentrowały się wokół kolejnych marek wina, w burzliwszych momentach dotyczyły mocniejszych trunków, by w okresach słabszego pobudzenia skupić się na piwie ulubionej marki. O alkoholu mówi się tu jak o żywej osobie, życiowym towarzyszu, kochanku, dając upust fizjologicznej przyjemności płynącej z obcowania z butelką.

Cóż takiego stało się w życiu bohaterki-autorki, że pokochała picie? Caroline Knapp wskazuje na różne motywy, które przywiodły ją do alkoholizmu. Począwszy od panującej w domu rodzinnym atmosfery przyzwolenia na alkohol. Oto jej ojciec miał zwyczaj wieczornego relaksowania się drinkami, które towarzyszyły gawędzeniu z żoną o codziennych sprawach. Zresztą tuż przed śmiercią sam przyznał się do uzależnienia od alkoholu. Na pewno od wczesnego dzieciństwa problemem dla autorki było okazywanie uczuć. Dom, w którym się wychowywała, naznaczony był rygoryzmem. Ojciec był zamknięty w sobie. Otwartości nie mogła się nauczyć obserwując złożone relacje między rodzicami kryjącymi przed dziećmi zdradę rujnującą ich związek.

Autorka stara się zrekonstruować pełną mapę uwarunkowań swojego nałogu. Analizuje dzieciństwo, dorastanie, kolejne nieudane związki w dorosłym życiu. Bierze pod uwagę również uwarunkowania genetyczne. W rodzinie ojca przypadki alkoholizmu nie były odosobnione. Jej przyrodni brat urodził się upośledzony na skutek płodowego zespołu alkoholowego.

Jednak z drugiej strony Caroline Knapp wskazuje, że przy wychodzeniu z nałogu przeszłość ma tak naprawdę drugorzędne znaczenie. Jest to związane z fizjologicznym podłożem picia. " Jeśli mózg natarczywie domaga się trunku, nie zagłuszą tego zewu żadne odkrywcze spostrzeżenia na temat utajonych przyczyn nałogu". Połączenia neuronów, utrwalone przez długotrwałe obcowanie z alkoholem, aktywizują się pod wpływem najmniejszego bodźca. Wystarczy zapach, widok kieliszka...

Caroline Knapp udało się przerwać picie kuracją odwykową. Po wyjściu z ośrodka wsparciem stały się spotkania w grupie Anonimowych Alkoholików. Ostatecznie również książka Knapp kojarzy się trochę z opowieścią nowego członka AA, który przedstawiając się grupie, przyznaje się do alkoholizmu i opowiada historię swojego życia - picia.

"Picie" zatem pełni zarazem funkcję autoterapeutyczną, jest rozrachunkiem z własnym nałogiem już po odzyskaniu trzeźwości, jak i opowieścią, która po części skierowana jest do czytelników mających problem z nadużywaniem alkoholu. Potwierdza to wydrukowany na końcu książki adres Anonimowych Alkoholików w Polsce.


źródło: Wyborcza.pl

Doktor Bob i dobrzy weterani



Kup teraz


Anonimowi Alkoholicy, ze względu na swoją specyficzną naturę nie mogli powstać dzięki tylko jednej osobie - sednem Wspólnoty jest dzielenie się. Zatem o Billu W. i Doktorze Bobie mówi się jako o jej współzałożycielach. Jednakże jak dotąd chirurg z Akron pozostaje mniej znaną postacią niż jego partner.
Niniejsza książka ma na celu, w możliwie najpełniejszy sposób, przedstawienie postaci Doktora Boba. Historia współzałożyciela AA przeplata się z ekscytującymi i burzliwymi historiami pierwszych uczestników i pionierskich grup AA na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych.

JAK TO WIDZI BILL



Kup teraz


Tom zawiera kilkaset wyjątków zaczerpniętych z naszej literatury, a dotyczących niemal wszystkich aspektów życia w AA. Na książkę składają się teksty zaczerpnięte z takich pozycji jak ''Anonimowi Alkoholicy'', ''Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji'', ''Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość'', a także fragmenty wypowiedzi Billa W. na łamach ''Grapevine'' i jego prywatnej korespondencji. Mogą one posłużyć za materiał do indywidualnej refleksji, a także zainspirować twórczą wymianę poglądów w grupie AA. Głęboko wierzymy, że myśli założyciela Wspólnoty AA staną się busolą na drodze ku trzeźwości.

Uwierzyliśmy


Kup teraz

Przygoda duchowa AA w doświadczeniu poszczególnych uczestników Wspólnoty. Jest to zbiór opowieści, w których Anonimowi Alkoholicy opisują co pojęcie ''przebudzenie duchowe'' dla nich oznacza, jak pojmują swoją Siłę Wyższą i jak Siła ta pomaga im zachować trzeźwość i pogodę ducha. Sądzimy, że w bezustannym zamęcie i pośpiechu przeczytanie choćby kilku historii codziennie pozwoli znaleźć nam ukojenie i poczuć obecność i opiekę naszej Siły Wyższej.

"Przekaż dalej": Opowieść o Billu Wilsonie i o tym jak posłanie AA ogarnęło cały świat




Kup teraz


Bill opowiadał swoją historię niezliczoną ilość razy. Sam nazywał ją "opowieścią do poduszki" i gdy historia stała się popularna, przynosząc pocieszenie i otuchę, również to określenie przyjęło się wśród grup AA. Niezależnie od tego, ile razy Bill ją opowiadał, członkowie AA zawsze słuchali jej bez znużenia.

Książka ta jest szczegółowym odtworzeniem „opowieści do poduszki”. Życie Billa było tak pełne przygód, eksperymentów, pomysłów i przemyśleń, że aby odtworzyć je w pełni, potrzeba by było znacznie więcej niż pojedynczego tomu. Bill pokazał nam, jak przyjmować dar życia. To jest nasz dar dla niego - jego życie tak, jak je widzimy. Lubimy sobie myśleć, że ta wersja jego historii spodobałaby mu się*.