Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Usuwanie zagrożeń dla trzeźwości



... z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych.


Krok Dziewiąty przywraca mi poczucie przynależności - nie tylko do rodziny ludzkiej, ale także do codziennego życia w świecie. Najpierw Krok ten sprawia, że opuszczam bezpieczną atmosferę AA, aby zetknąć się z ludźmi spoza Wspólnoty, z "ludźmi z zewnątrz" - i odbywam to spotkanie na ich warunkach, a nie na moich.
Działanie to budzi strach, ale jest też niezbędne, jeśli mam wrócić do "normalnego" życia. Później Krok Dziewiąty pozwala mi usunąć zagrożenia dla trzeźwości, uleczając moje dawne związki i relacje z ludźmi. Wskazuje mi on drogę do bardziej pogodnej trzeźwości, pozwalając mi uprzątnąć rumowisko przeszłości, które w innym razie mogłoby być dla mnie śmiertelnie niebezpieczne.


Równowaga emocjonalna


Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe...


Gdy robię przegląd moich lat picia, przypominam sobie wielu ludzi, którzy tylko okazjonalnie otarli się o moje życie, ale których dni zakłóciłem swoją złością i sarkazmem. Ludzi tych nie jestem w stanie odnaleźć, więc nie mogę im bezpośrednio zadośćuczynić.
Jedyne zadośćuczynienie, jakiego mogę dokonać wobec tych zaginionych bez śladu osób, jedyna "zmiana na lepsze", jaką mogę im zaoferować - to zadośćuczynienie niebezpośrednie, dokonane wobec innych ludzi, których drogi życiowe przecinają się na krótko z moją.
Uprzejmość i życzliwość - jeśli ćwiczę je regularnie - pomagają mi żyć w stanie równowagi emocjonalnej, w spokoju i zgodzie ze sobą.


Prośba o pomoc i opieke


Sam nie dawałem sobie rady z życiem.
Próbowałem tej drogi, ale nic z tego nie wyszło.
Przez mój "najcięższy grzech" sięgnąłem najniższego dna,
i - niezdolny nawet do codziennego funkcjonowania - zaakceptowałem fakt, że rozpaczliwie potrzebuję pomocy.
Zaprzestałem walki i całkowicie poddałem się Bogu.
I dopiero wtedy zacząłem dorastać! Bóg wszystko mi przebaczył.
Lekarze wątpili, czy przeżyję, więc musiała mnie uratować Siła Wyższa.
Teraz ja sam również sobie przebaczam i cieszę się wolnością, której nigdy przedtem nie zaznałem.
Swoje serce i umysł otworzyłem na Boga.
Im więcej się uczę, tym mniej wiem - co rozwija we mnie pokorę - ale szczerze chcę nadal wzrastać.
Cieszę się też pogodą ducha, ale tylko wtedy, gdy całkowicie powierzam swoje
życie Bogu. Dopóki jestem uczciwy wobec siebie i proszę Go o pomoc, dopóty
mogę wieść to przynoszące satysfakcję życie.
"Tylko dzisiaj" dążę do spełnienia w życiu Jego woli wobec mnie - na trzeźwo.
Dziękuję Mu, że mogę dziś wybrać niepicie.
Dzisiaj życie jest piękne!




Dziewiąty Krok programu Anonimowych Alkoholików


Jak wyzdrowieć z alkoholizmu robiąc 12 kroków
w sposób opisany w Wielkiej Księdze

"Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych"

Tu nie chodzi o zwykłe przeproszenie, lecz o rzeczywiste działanie, poprawę, dowody zmiany. Tylko działanie może dać rezultaty.

"Kiedy patrzymy na listę naszych znajomych I przyjaciół ...
... Nie będziemy pełzać przed nikim."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 66, trzeci akapit do str. 72 przed trzecim akapitem)


Na stronie 72 znajdują się obietnice Kroku Dziewiątego.

"Jeśli ten etap naszego rozwoju przychodzi nam z wielkim trudem ...
... zawsze materializują się, jeśli nad nimi pracujemy."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 72, trzeci akapit)

Dobrym przykładem Kroku Dziewiątego jest historia Dr-a Boba.
Bob nie był w stanie utrzymać trwałej trzeźwości dopóki nie dokonał zadośćuczynienia.

"Kiedy nasz przyjaciel opowiedział temu człowiekowi ...
... złą reputację na, którą zapracował przez trzydzieści lat picia."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 136 , pierwszy akapit)

źródło: 12krokow.webpark.pl

Tradycja 9 Wspólnoty AA


„Anonimowi Alkoholicy nie powinni nigdy stać się organizacją; dopuszcza się jednak tworzenie służb i komisji bezpośrednio odpowiedzialnych wobec tych, którym służą”.

A.A., as such, ought never be organized; but we may create service boards or committees directly responsible to those they serve.

A w pełnej wersji:
W każdej grupie AA powinno istnieć możliwie jak najmniej organizacji. Rotacja jest najlepszym rozwiązaniem. Grupa wybiera mandatariusza, rzecznika i skarbnika - służby te są rotacyjne. Wielkomiejskie grupy łączą się w intergrupy a te z kolei tworzą regiony, które często zatrudniają sekretarkę na pełnym etacie. Powiernicy Rady Usług Ogólnych są w istocie takim Komitetem Usług Ogólnych dla całego AA. Stoją oni na straży naszych Tradycji, otrzymując od grup AA dobrowolne datki, z których utrzymują Biuro Usług Ogólnych w Nowym Jorku. Są oni upoważnieni przez grupy do reprezentowania całego AA na zewnątrz, a także dbają o merytoryczną treść naszego głównego czasopisma „AA Grapevine". Wszyscy nasi reprezentanci powinni kierować się duchem służby, bo prawdziwi przywódcy w AA są jedynie zaufanymi i doświadczonymi sługami całej wspólnoty. Ich stanowiska nie dają im żadnej władzy; oni nami nie rządzą. Warunkiem ich przydatności jest powszechny szacunek.

1. Czy nadal próbuję dyrygować wszystkimi w AA i narzucać swoją wolę?
2. Czy opieram się przyjętym w AA zwyczajom i obowiązującym zasadom zachowania, ponieważ odbieram je jako zagrożenie dla mojej wolności?
3. Czy jestem wystarczająco dojrzały, aby zrozumieć znaczenie wszystkich elementów Programu i korzystać z nich chociaż nikt mnie do tego nie zmusza z poczuciem osobistej odpowiedzialności?
4. Czy podejmując się zrobienia czegoś w AA ćwiczę przy tym cierpliwość i pokorę?
5. Czy jestem świadom swojej odpowiedzialności wobec wszystkich tych którym służę w AA?
6. Dlaczego żadna grupa AA nie potrzebuje statutu ani regulaminu?
7. Czy gdy nadchodzi pora, umiem zresztą z korzyścią dla siebie godnie zrzec się pełnionej w AA funkcji służebnej?
8. W jaki sposób rotacja osób pełniących różne funkcje służebne w AA wiąże się z anonimowością? A z pokorą?

Krok IX Programu Wspólnoty AA


„Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych”.

Made direct amends to such people wherever possible, except when to do
so would injure them or others.

1. Naprawianie szkód – od kogo zaczynam?
2. Czy powinienem kupować własny spokój ducha, za cenę spokoju innych ludzi?
3. Jak działają na mnie reakcje ludzi, do których zwracam się w ramach Dziewiątego Kroku?
4. Ostrożność a tchórzostwo? (przykłady z własnego życia)
5. Czy za wszelką cenę unikam sprawiania bólu osobom trzecim, kimkolwiek by one nie były?
6. Czy zwracam się w sprawach wątpliwych do sponsora, Boga, czy innego doświadczonego Aowca?
7. Czy mam pełną gotowość do zadośćuczynienia?
8. Czy mam gotowość ponoszenia konsekwencji własnych działań? Czy jestem odpowiedzialny?
9. Czy dzisiaj jest pierwszym dniem reszty mojego życia?
10. Czy Bóg – jakkolwiek Go pojmuję – przemawia do mnie przez ludzi?
11. Czy sprawiam innym przyjemności?
12. Dobre uczynki to przyczyna, czy skutek doskonalenia się?
13. Czy zadośćuczynienie to to samo, co przeproszenie? Kiedy słowo „przepraszam” wystarczy?
14. Kiedyś samowolnie krzywdziłem. Czy teraz samowolnie, według własnego widzimisię, bez porozumienia z osobą skrzywdzoną, chcę jej zadośćuczynić?
15. Co chcę osiągnąć poprzez dokonanie zadośćuczynienia? Czemu i komu ma ono służyć?

Karolak & Adamczyk


Tomasz Karolak: Pracuję obecnie w teatrze nad tekstem „Opis obyczajów księdza Kitowicza”, który sporo miejsca w swoich pamiętnikach poświęca pijaństwu.

Piotr Adamczyk: Jako że Polacy w dawnych czasach w pijaństwie światowym przodowali.

T.K.: Przytoczę tu historię, która niech będzie zachętą, żeby przyjść na przedstawienie. Żył w Warszawie pewien sławetny pijak arystokrata. Kiedy przychodził czas pijackiego cugu, zamykał jedno skrzydło swojego pałacyku i nie można było tam wchodzić nikomu, nawet matce i żonie. Pomieszczenia były wysypywane słomą, bo gdzie się kto popił, tam padł. Ale kto pił? Otóż nie wystarczała mu kompania zwykłych ludzi, rozsyłał posłańców do pobliskich klasztorów. Ponieważ dawał duże datki, to każdy przeor miał obowiązek wysłać jednego mnicha; wysyłał tego z najmocniejszą głową. Zamykali się i pili. Trwało to tydzień i w chwilach wolnych od chlania nawet odbywały się msze poranne i wieczorne. Ale po jakimś czasie braciszkowie odmawiali przyjeżdżania, więc magnat ze swoim orszakiem stanął na rogatkach Warszawy i co jakiś człowiek przyjeżdżał do miasta, to tak od niechcenia wypijał jego zdrowie. Gość był ukontentowany, bo nie wiedział, co go czeka. Po wypiciu zdrowia gościa trzeba było wznieść toast za gospodarza. Kończyło się kompletną pijatyką, aż gość padał. Mamy zatem tradycję picia.

P.A.: Ale i leczenia kaca. Na kaca najlepsza kwaśnica. Zresztą chyba alkohol jest podłożem słynnego porozumienia Polak – Węgier dwa bratanki. Przecież nie sposób zrozumieć Węgra, ale znaczna ilość wypitych trunków powodowała cudowne rozwiązywanie języków, każdy gest coś znaczył. Zresztą poziom gestów też był raczej ograniczony do tych ciepłych – jak ktoś się do kogoś przytulił, znaczyło, że go polubił, oraz do gestów groźnych – jak ktoś chciał ciąć szablą, to znaczy, że nie polubił. Człowiek napity ma w sobie coś niepokornego i buntowniczego. A Polacy mając zawsze szablę u boku, po alkoholu odkrywali w sobie ułańską fantazję albo raczej sarmacką i byli postrachem wszelkich karczm za granicami.

T.K.: Bo robili tzw. zajazdy na karczmę.

P.A.: Wówczas cały Zachód posługiwał się floretami i sztuką szermierczą. Gdy na te metalowe igiełki rzucił się szalony, pijany Polak z drągiem, to wszystkich ciął na pół.

T.K.: Jesteśmy jednym z pierwszych pokoleń aktorów, którzy nie piją w sensie, że nie chleją. Rzadko się upijamy i nigdy w pracy. Aż huczy od opowieści z lat 60. i 70. o znakomitych aktorach. Wielu obecnych tuzów to są byli alkoholicy, którzy od jakiegoś czasu nie piją, przez co być może stracili troszeczkę wigoru.

P.A.: Krążą legendy o SPATiF-ie, gdzie po przedstawieniach zjeżdżali i wspólnie popijali.

T.K.: Niektórzy zaczynali już w trakcie przedstawień.

P.A.: A jak wychodzili ze SPATiF-u, wsiadali do taksówki i nie mogli przypomnieć sobie własnego adresu, to bełkotali do taksówkarza, żeby z powrotem zawiózł ich do SPATiF-u. Dziś takiego SPATiF-u nie ma, żyjemy w innej rzeczywistości, a poza tym drzemie w nas zupełnie inna odpowiedzialność. Ekipa na planie jest trzeźwa. Albo przynajmniej dobrze trzeźwą udaje.

T.K.: Może dlatego nie ma drugiej polskiej szkoły filmowej i nie ma co na nią czekać, bo aktorzy i reżyserzy nie chleją.

P.A.: Bo skończył się PRL. Wtedy było tak szaro i co można było robić? Od rana na planie zdjęciowym lał się alkohol, wszystko było za państwowe pieniądze, czyli za niczyje.

T.K.: Dziś jest ktoś, kto za podobne zachowania wyrzuca z pracy.

P.A.: Choć stres związany z naszym zawodem wcale nie zmalał. To wciąż niesamowita adrenalina. Pamiętam, gdy kręciłem film o papieżu i miałem tylko leżeć w szpitalnym łóżku. Zostałem podłączony do aparatury EKG i włoski lekarz zadowolony powiedział, że mam dobre, spokojne bicie serca. Prawie zasypiałem, bo wiedziałem, że w tej scenie jestem wyłącznie rekwizytem. Gdy tylko usłyszałem: „Kamera! Akcja!”, serce zaczęło mi bić, jakbym biegł maraton.

T.K.: A dla widza wciąż leżałeś nieruchomo.

P.A.: Pamiętam też pracę w filmie z Kingą Preis. Mieliśmy do zagrania scenę, gdy na jednym koniu, zmęczeni po kampanii 1920 roku, podjeżdżamy stępa pod szpital, koń powłóczy nogami. Ale nasz filmowy koń w poprzednim filmie grał szarżującego rumaka Michała Żebrowskiego. Jak usłyszał: „Kamera! Akcja!”, zaszarżował pod szpital i tylko pisk Kingi wprost do mego ucha świadczył o tym, że utrzymała się za mną w siodle.

T.K.: A bywało, że i konie też poili.

P.A.: W Polsce nie wykształciła się kultura picia, bo jak się u nas pije, to trzeba następnego dnia chwalić się, że się nie pamięta, co się robiło.

T.K.: Nie wystarczy się upić, trzeba się urżnąć.

P.A.: Mój pierwszy alkohol łączy się ze wspomnieniem wakacji we Włoszech. Na plaży spotkałem amerykańskich żołnierzy, którzy przyjechali na przepustkę. Zapytali moją mamę, czy mogą mnie poczęstować tequilą i zaklinali, żebym natychmiast popijał sokiem z limonki, bo inaczej umrę. Rzeczywiście, gdy widziałem ich powykręcane miny, pomyślałem, że to musi być niezły zajzajer. Ale jak do mnie kolejka doszła, wypiłem, posmakowałem i uznałem, że to ciekawy smak, nawet przyjemny i usłyszałem krzyk: „Teraz szybko sok! Sok!”. Powoli wypiłem sok i spokojnym głosem powiedziałem, że owszem, z sokiem lepsze. Widziałem, że ich poraził mój spokój i powiedzieli, że gdyby kiedykolwiek mieli walczyć z Polską, to się od razu poddają, skoro w Polsce dzieci piją w ten sposób.

T.K.: To z Rosjanami nikt by nie wygrał.

P.A.: Ale gdy w Rosji po raz pierwszy zobaczyłem ludzi wypijających rano na czczo pół szklanki wódki, zrozumiałem, że bez wódki tam nie da się żyć. Bo jak inaczej wyjść na wilgotny, moskiewski mróz i przeciągi?

T.K.: Moje pierwsze upicie miało miejsce, gdy byłem w szóstej klasie szkoły podstawowej. Z kolegą, który był w klasie siódmej, namierzyliśmy schowaną w szafie butelkę wódki. Poszliśmy na pobliski poligon, przyświecało lekkie słońce, a my odkręciliśmy nakrętkę. Nie znaliśmy tego smaku, więc nas nie odrzucał. Zatem z gwinta wypiliśmy po pół butelki, po czym usiedliśmy na stołeczku i upadliśmy na około 8 godzin, czyli do czasu, gdy znalazł nas mój pies.

P.A.: Dziewiczy organizm pije alkohol jak wodę.

T.K.: Bywa, że alkohol przyczynia się też do pozytywnych zjawisk, bo na przykład otwiera naczynia krwionośne i ludziom, którzy mają kłopoty z krążeniem, zaleca się wypicie jednej pięćdziesiątki dziennie.

P.A.: W nadmiarze jednak zabija szare komórki. Tyle że ludzie żyjący w ciągłym stresie często nadużywają. Aktorzy i artyści, którzy są bez przerwy oceniani, alkoholem się odstresowują. Co jako restaurator potwierdzam.

T.K.: Ale jakby do restauracji przyszli chirurdzy, to by było jeszcze większe spożycie.

P.A.: Podobno pewien chirurg genialnie operował, dopóki się nie zaszył. Bez alkoholu zaczął krzywo kroić ludzi, bo mu się ręce trzęsły. Więc niektórym jest to potrzebne…

T.K.: A przy wizycie oficerów policji lub żołnierzy, a przede wszystkim pilotów, wódki by nie starczyło.

P.A.: Bo alkohol rozluźnia napięcia.

T.K.: Pani od diety powiedziała, że należy pić alkohol czysty, czyli bez zakąszania, wtedy organizm trawi alkohol, a nie odkłada jedzenia.

P.A.: Czyli można pić wódkę na czczo.

T.K.: I nie zakąszać.

P.A.: No to na zdrowie.

T.K.: Na zdrowie.

Autor: Anna Kozłowska
Źródło: Existence