Alkoholizm to choroba, możesz nauczyć się ją kontrolować ciesząc się pełnią życia
Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.
Musieli sięgnąć dna
Kilka lat temu Waldek przypadkiem otworzył dziecięcy pamiętnik swojego syna. Przeczytał: "Kiedy wreszcie tego skur…a szlag trafi?". Kompletnie nie zdawał sobie sprawy, że krzywdzi chłopca i całą rodzinę. Wtedy najważniejszy był alkohol.
Początki
Waldek spróbował alkoholu po raz pierwszy jakieś 40 lat temu. Był wtedy dziesięciolatkiem. Razem z bratem dobrali się do butelki wina zostawionego na stole przez rodziców. Nie dostali lania tylko dlatego, że bardzo źle się czuli na drugi dzień rano. W domu alkohol był ciągle obecny – pili obydwoje rodzice. Dopiero dziś widzi, jak był wtedy nieśmiały, zagubiony i jak bardzo brakowało mu miłości i poczucia bezpieczeństwa, które powinno mieć każde dziecko. W piątej klasie pił już regularnie piwo z kolegami w sadzie obok bloku. Powtarzał rok, z trudem przechodził do następnych klas. Kiedy szedł do zawodówki, był już uzależniony.
52-letni obecnie Jurek pierwszy raz upił się na weselu swojej siostry, jako 14-latek. Obiecał sobie potem, że nigdy więcej nie tknie alkoholu. Dość szybko o tym zapomniał. Jak sam przyznaje, był nieśmiałym i zakompleksionym chłopcem. Szybko odkrył, że po spożyciu alkoholu staje się inny: odważny, potrafiący rozbawić towarzystwo, zaimponować kolegom, poderwać dziewczynę. W tej dzielnicy Szczecina, gdzie wówczas mieszkał, nie było trudno o kompanów do picia, a on nie potrafił, albo nie chciał odmawiać. - Coraz częściej pojawiały się problemy. Ucieczką przed nimi było kolejne zapicie i tak koło się zamykało – wspomina.
- Człowiek sięga po alkohol przede wszystkim po to, żeby to było przyjemne. Ponadto oczekuje, żeby to, co powoduje przyjemność było dostępne i żeby ten stan się powtarzał – mówi Jacek Kraus, psycholog, terapeuta uzależnień z Wojewódzkiego Ośrodka Terapii Uzależnień i Współuzależnienia przy Szpitalu Specjalistycznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie. - Oczywiście alkohol daje imitację przyjemności. Ale jest łatwo dostępny i może poprawić nastrój bez wkładania w to wysiłku. Ktoś mi kiedyś powiedział: "W życiu na trzeźwo, kiedy chciałem sobie poprawić nastrój, brałem rower i jechałem przed siebie przez dwie godziny, wtedy się odprężałem. Dawniej, gdy piłem alkohol dawał mi przyjemność w ciągu dwóch minut". W pewnym momencie jednak dostrzega się, że tej przyjemności jest coraz mniej, a coraz więcej negatywnych skutków. Mimo to sięga się dalej po alkohol. Wtedy mówimy o uzależnieniu.
Życie w cieniu alkoholu
Waldek pił często i przeważnie do utraty świadomości. Zmienił szkołę, z kolejnej został wyrzucony. Zaczepił się jako pomocnik w magazynie WPEC-u w Koszalinie. Pod koniec 1976 roku razem z kolegą ukradł samochód. Zostali złapani przez milicję i po przyznaniu się do winy puszczeni do domu. Za parę dni sytuacja się powtórzyła. W marcu 1977 roku obie sprawy znalazły finał w sądzie. Dostali wyroki w zawieszeniu. Ze względu na karalność Waldek nie mógł już pracować w magazynie. Przeniesiono go do brygady remontowej.
- Piło się sporo, jak to na budowie - wspomina. Po jakimś czasie znowu wsiadł po pijanemu do cudzego samochodu. Tym razem nie było zmiłuj. Dostał wyrok 3 i pół roku odsiadki. Trafił do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze w Iławie. Po dwóch i pół roku dostał warunkowe zwolnienie. Upił się z radości zaraz po wyjściu z więzienia.
Wrócił do Koszalina, podjął pracę na wagonowni PKP. Tam poznał Lucynkę. Miała jasne włosy i piękne czarne oczy. Jeździła koleją do chorej matki. Spodobała mu się, choć teraz mówi, że raczej nie mógł jej wtedy kochać – nie umiał. - Często mówiłem, że kocham, nie wiedząc, co to słowo tak naprawdę znaczy. Dzisiaj potrafię powiedzieć "kocham" i wiem, co w tym momencie czuję. Dzisiaj potrafię przytulić i wiem, że osoba, czy jest to syn, żona czy wnuczka, wie, że robię to z miłości a nie z obowiązku - Waldek wzrusza się, gdy o tym mówi.
Wzięli ślub. Kiedy urodził się pierwszy syn, był tak dumny, że nie trzeźwiał przez tydzień. Dalej pracował na kolei, pił, wpadał w kolejne konflikty z prawem. Pamięta, jak kiedyś, gdy żona była w ciąży z drugim dzieckiem, po kolejnej popijawie obudził się w jakimś mieszkaniu. Było puste. Z lodówki wyjął pół litra wódki, zrobił sobie kanapki, goszcząc się w najlepsze. Tylko właściciele nie byli zadowoleni, kiedy wrócili do domu i zastali nieproszonego gościa. Kajdanki, przesłuchanie, przyznanie się do winy i sprawa w sądzie. Odsiedział kolejne półtora roku.
Jurek zaczynał coraz bardziej widzieć "nienormalność" swojego picia. Były momenty, że szczerze chciał przestać. Setki razy przysięgał sobie i innym, że nie ruszy alkoholu i setki razy tę przysięgę łamał. Bliscy chcieli pomóc mu wyrwać się z nałogu, ale nieświadomie pomagali mu w nim trwać. Ukrywali prawdę, wyciągali z tarapatów, stwarzali mu komfort picia. Sposobem na ucieczkę od kolegów, od picia i szansą na normalne życie miało być założenie własnej rodziny.
Przeprowadził się do małego miasteczka w Lubuskiem, do rodziny, gdzie alkohol był od święta. Pamięta, jak w wigilię czekał w napięciu do północy, bo tak nakazywała przyzwoitość, aby móc spokojnie i legalnie się napić. Teraz, po latach, kiedy zasiada z rodziną do stołu, na chwilę wracają wspomnienia i czuje ogromną ulgę, że tamto się skończyło, że już nie musi sięgać po kieliszek.
"Zaszył się", nie pił dziewięć miesięcy. Myślał, że już jest zdrowy, że może po takiej przerwie napić się normalnie, jak "każdy zdrowy człowiek". Niestety, jak sam mówi, nie ma takiej opcji dla alkoholika. Po czterech latach ciągłych wojen z teściami wyprowadził się na stancję. Tam, nie kontrolowany przez nikogo, pił bez żadnych ograniczeń. W tym całym upodleniu żona go nie opuściła – przeniosła się do niego.
Podjął więc kolejną próbę zerwania z nałogiem – przyjmował lek anticol. To był czas szafowania własnym życiem. Obsesja picia była u niego tak silna, że ignorował fakt, iż może stracić wzrok lub dostać wylewu krwi. Widział, co dzieje się z pijącymi - padaczki alkoholowe, delirki, trudności z chodzeniem, a nawet wysławianiem się. Dla niego los okazał się łaskawy. - Jedynie moja dusza bardzo ucierpiała, bo przez lata pijaństwa zabijałem w sobie całe swoje człowieczeństwo, wszystkie najpiękniejsze uczucia – mówi Jurek.
Żona przypłaciła jego alkoholizm depresją, odbiło się to także na psychice córek. Z powodu pijaństwa wyrzucano go kilka razy z pracy. Znajdował kolejną i pił dalej. Coraz bardziej widział swoją bezsilność, jednak nie potrafił zaakceptować choroby. Przysięgał żonie na kolanach, że przestanie. Nie chciała wierzyć. Jej zaufanie musiał potem odzyskiwać bardzo długo – w nowym mieszkaniu zameldowała go dopiero po dwóch latach abstynencji.
Nad przepaścią
Jurek zrozumiał, że stoi nad przepaścią w sierpniowy poranek 1998 roku. Obudził się na melinie, na podłodze, obok współbiesiadnika z poprzedniego wieczoru. Podniósł głowę i pomyślał: "Co ja tutaj robię?". Był właśnie w 4-tygodniowym alkoholowym ciągu. Wszystko się waliło, dom zaczynał się rozpadać, on sam poddawał się powoli całkowitej degeneracji. Bał się wytrzeźwieć, bo musiałby stawić czoła rzeczywistości. Przestał przychodzić do domu. Lepiej się czuł na melinie wśród podobnych sobie ludzi.
Wstał, obmył twarz, wyszedł z mieszkania i poszedł do centrum miasta w kierunku dworca PKS. Miał jechać do nowej pracy, kolejnej. Wcześniej z powodu alkoholu był dyscyplinarnie zwalniany siedem razy. Była godzina 5.40 rano. Sierpień, strasznie zimno i lało jak z cebra. Kiedy wszedł na poczekalnię, był cały przemoknięty. Siedział na ławce, gdy podszedł do niego dawny kolega. Znali się od kilku lat i niejedną flaszkę razem wypili. To, co zobaczył, było dla Jurka szokiem. Stał przed nim inny człowiek: ogolony, czysty, schludnie ubrany. Spytał, skąd ta przemiana. Znajomy opowiedział, że nie pije od paru tygodni. Był na detoksie. - Właśnie po tych słowach na moment spadła maska iluzji i zrozumiałem, że muszę zmienić swoje życie – wspomina Jurek. Wstał, pożegnał się i już wiedział, co ma dalej robić.
- Przestałem się bać. Podjąłem decyzję, która okazała się najważniejszą decyzją mojego życia. Bóg postawił na mojej drodze alkoholika, abym zobaczył w nim swoje odbicie – mówi.
Poszedł do przychodni, gdzie spotkał Zdzisława, człowieka, który nim pokierował, obecnie przyjaciela. To on zaproponował mu udział w mityngu AA. Doskonale pamięta tę datę – 24 sierpnia 1998 roku. – Dzień mojego pierwszego mityngu. Dzień moich nowych narodzin – mówi Jurek.
Waldek pojął, że powodem wszystkich jego kłopotów jest alkohol, kiedy siedział w zakładzie karnym w Wierzchowie. Znalazł się tam po tym, jak w sylwestra próbował po pijanemu uruchomić samochód – tradycyjnie - nie swój. To była jego trzecia odsiadka. Na wolności miał żonę i trójkę dzieci. Poszedł do psychologa więziennego z prośbą o wszycie esperalu. Właściwie to nie chciał być trzeźwy, tylko nie miał zamiaru po raz kolejny znaleźć się w celi. Po wyjściu z więzienia rzeczywiście przestał pić. Wydawało mu się, że da sobie radę sam. Kiedy dostał od brata broszury o ruchu Anonimowych Alkoholików, pomyślał, że to jakaś sekta i wyrzucił je. - Byłem hardy – mówi. – Ale wtedy, choć nie piłem, nie zachowywałem się jak człowiek trzeźwy.
Wytrzymał osiem lat zanim znowu sięgnął po alkohol. Pił przez półtora roku. Po kryjomu. Starał się perfekcyjnie kontrolować swój nałóg. Wracał z pracy później do domu, jeździł na działki, tam się "znieczulał". Któregoś dnia wypił za dużo, żona znalazła go na trawniku na śniegu. Powiedziała "dość". Postawiła ultimatum: "AA albo rozwód" . To był wrzesień 2001 roku. Poszedł na mityng, nie podobało mu się, ale wiedział, że musi wytrzymać. Jeszcze jeden raz wypił dwa miesiące później, w listopadzie. Od tej pory nie miał alkoholu w ustach.
- Najczęściej osoba uzależniona podejmuje decyzję o podjęciu działania, żeby coś zrobić ze sobą w momencie, kiedy pojawia się kryzys. Jakieś skutki zdrowotne, finansowe, kiedy picie po prostu zaczyna przeszkadzać – mówi Jacek Kraus. - Choć uzależnieni często mówią, że to oni sami podejmują decyzję, najczęściej jednak są przez kogoś zmuszeni. Żona czy pracodawca stawiają ultimatum, albo lekarz mówi, że zdrowie jest poważnie zagrożone.
By wyjść z uzależnienia, wiele osób szuka pomocy w ruchu Anonimowych Alkoholików. - Są też osoby, które chcą sobie poradzić same – nie szukają pomocy, postanawiają nie pić i myślą, że jak już sobie obiecają, to coś da. Na pewno nie wykluczone, że to się może udać, jednak takie osoby poruszają się trochę po omacku, nie mają przewodnika i wówczas trwanie w trzeźwości jest trudniejsze - mówi psycholog.
Według niego najlepszą metodą wyjścia z alkoholizmu jest poddanie się terapii. Osoba uzależniona korzysta wtedy z pomocy drugiego człowieka i jest to pomoc fachowa. Mityngi AA są wsparciem w terapii, jej uzupełnieniem. - Nigdy nie blokujemy innych metod wyjścia z uzależnień. Czasem pacjenci mówią: "Pan mnie nie zrozumie, bo mimo, że ma pan fachową wiedzę, pan nie przeżył tego, co ja i nie wie, co czuję". Wtedy zachęcam do pójścia na mityng AA, do spotkań z osobami, które przeszły to "na własnej skórze" – tłumaczy Jacek Kraus.
Samo leczenie, podstawowy etap, trwa siedem tygodni w całodobowym oddziale terapii uzależnienia od alkoholu lub w oddziale dziennym, a sześć miesięcy w Poradni Leczenia Uzależnień. Potem jest zalecane kontynuowanie terapii przez ok. dwa lata. To jednak pacjent sam decyduje o tym, czy jest mu to potrzebne, czy osiągnął swój cel. W leczeniu choroby alkoholowej istotnym elementem jest nie tylko utrzymanie trzeźwości, ale też postawienie nacisku na własny rozwój.
- Leczenie alkoholizmu to praca nad sobą, doprowadzenie do stanu, kiedy alkohol nie będzie potrzebny, kiedy będzie się miało inne rzeczy, które dadzą prawdziwe emocje. Alkohol daje imitację uczuć, a nam chodzi o to, aby nauczyć się rozpoznawać, przeżywać i wyrażać prawdziwe uczucia. Zawsze powtarzam pacjentom, że jest różnica między sokiem o smaku jabłkowym a sokiem z jabłek.
Specjaliści zajmujący się leczeniem uzależnień mówią, że skuteczność terapii wynosi zazwyczaj 30-40 procent. Psychologowie biorą pod uwagę jednak nie tylko to, że ktoś już w ogóle nigdy nie sięgnie po alkohol, ale także każdą korzystną zmianę, np. gdy ktoś pił długimi ciągami alkoholowymi, a po terapii pije mniej. Nie ma gwarancji, że osoba, która podejmie terapię, już nigdy nie wróci do alkoholu – liczy się motywacja, to, co ta osoba dalej robi. Te wszystkie zmienne – według ekspertów - wpływają na skuteczność terapii.
Nowe życie
Waldek nie pije już ponad 8 lat, Jurek ponad jedenaście. Przeszli terapię, aktywnie działają w ruchu Anonimowych Alkoholików, w stowarzyszeniach trzeźwościowych w swoich miejscowościach, i starają się naprawić krzywdy, jakie wyrządzili bliskim. W ruchu AA znaleźli osoby, które pomagają im wytrwać w abstynencji i naprawić relacje z ludźmi. Ale obydwaj mówią, że ciągle są alkoholikami, teraz trzeźwiejącymi. - Jestem alkoholikiem. Codziennie rano powtarzam sobie te słowa, aby nie zapomnieć – podkreśla Waldek.
Nie mają już problemu z odmawianiem alkoholu. - Kiedy ktoś jest natrętny, mówię, że mam problem z piciem – mówi Waldek. To skutkuje. Jurek na tradycyjne "Ze mną się nie napijesz?" ma odpowiedź: "A kim ty jesteś, żebym musiał z tobą pić?". - Obsesja picia zeszła ze mnie całkowicie – mówi. - Od wielu już lat nie boję się alkoholu, bo wiem, kim jestem. Nigdy nie zapomnę, jaki byłem i co robiłem, ale nie żyję przeszłością.
Prowadzą aktywne życie, często jeżdżą na wycieczki, biorą udział w spotkaniach, ogniskach organizowanych przez stowarzyszenia abstynentów. Waldek z żoną są zwykle jedną z pierwszych par tańczących na parkiecie podczas licznych zabaw. Zabiera Lucynę na romantyczne wycieczki, stara się wynagrodzić jej te wszystkie lata. Choć ona jeszcze się trochę boi. Kiedy Waldek obchodził szóstą rocznicę swojej trzeźwości, zamówiła tort, zastrzegając, że ma być bez alkoholu. Cukiernik był zdziwiony.
- Zrobię wszystko, żeby być trzeźwym, żeby moja rodzina była taka jak teraz – mówi Waldek. - Najcięższym okresem mojej abstynencji był czas, kiedy odsunąłem się od grupy na pół roku. Były to początki, nie miałem doświadczenia i byłbym zapił, gdyby nie żona i koledzy z grupy. Jestem im wdzięczny, że są blisko i zawsze wtedy, kiedy są potrzebni - dodaje.
Jurek mówi, że to, co otrzymał w nowym, trzeźwym życiu, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. - Odzyskałem zaufanie w rodzinie i w społeczeństwie, stałem się autorytetem dla własnych dzieci. A największym darem, jaki otrzymałem, jest powrót uczuć. Pewnego razu mój kochany wnusio usiadł mi na kolanach i po pewnym czasie wtulony we mnie usnął. Patrzyłem na niego i łzy szczęścia płynęły mi po policzkach. To była największa nagroda, jaką mogłem sobie wymarzyć za to, że przestałem pić.
Zgodnie z przesłaniem ruchu AA, Waldek i Jurek starają się pomagać tym, którzy mają problem z piciem i ich rodzinom. Waldek stara się być zawsze tam, gdzie ktoś potrzebuje pomocy. Ma dyżury w punkcie informacyjno-kontaktowym Klubu Abstynenta Nike w Złocieńcu, rozwiesza ogłoszenia o działalności klubu. - Zawsze jestem gotów, aby nieść posłanie ludziom jeszcze cierpiącym - mówi. Jurek od dziewięciu lat stoi na czele Stowarzyszenia Abstynentów. - Praca dla drugiego człowieka jest bardzo silnym bodźcem do trzeźwienia – podkreśla.
Obydwaj piszą w internecie swoje blogi, na które zagląda wiele osób potrzebujących pomocy. Jurek, zakładając blog, chciał na bazie własnego doświadczenia przekazać chociaż część swojej wiedzy. - Po lekturze maili i komentarzy, jakie dostaję, wiem, że mogę dać światełko nadziei dla wielu osób – mówi. Zastrzega jednak, że nikomu nie daje gotowych recept na wyjście z alkoholizmu, bo takowych nie ma. - Jestem jednak żywym przykładem, że mając świadomość o swojej chorobie, można ją powstrzymać.
Waldek swój blog założył w sierpniu 2006 roku po to, aby ludzie mający problem z alkoholem i osoby współuzależnione mogły przeczytać, że można w życiu coś zmienić. - Że bez zdrowienia i pracy nad sobą nie będzie efektów – mówi. - Komentarze, które piszą czytelnicy blogu, są dla mnie motywacją do dalszej pracy nad sobą.
- Osoby uzależnione od alkoholu, które wypowiadają się w internecie, piszą blogi, to dość szczególna grupa – są związani najczęściej z ruchem AA. Do takich wystąpień trzeba mieć odwagę, a ruch do tego przygotowuje – mówi Jacek Kraus. - Zachęcamy naszych pacjentów, żeby korzystali z internetu, odwiedzając różne strony dotyczące alkoholizmu, ponieważ to im może pomóc. Nasi pacjenci, przychodzący na terapię, mają dużo wspomnień związanych z piciem, natomiast zazwyczaj gorzej pamiętają okres, gdy nie pili. Mają mało przykładów, jak można żyć bez alkoholu. Na blogach niepijacych alkoholików mogą je znaleźć. Takie blogi mogą być bardzo cenne, ponieważ pokazują, że są ludzie, którym się udało. Osoba, która chce się wyleczyć z alkoholizmu, może zobaczyć tę drugą stronę, pozytywny przykład.
***
Po drugiej stronie ulicy, na przeciwko okna mieszkania Jurka, jest ławeczka, przy której spotykają się miłośnicy tanich trunków. Widzi z daleka, jak dyskutują nad "biznesplanem", ile wkładają energii i sprytu, aby zdobyć brakujące 50 groszy do kolejnej butelki. Sam setki razy przesiadywał na takich ławeczkach. - Dziś, kiedy siedzę w ciepłym, przytulnym pokoju i obserwuję tych skulonych z zimna ludzi, widzę, jak bardzo alkohol mnie oszukiwał. Jak bardzo oszukuje tych ludzi, którzy siedzą na tej i tysiącu innych ławek.
Kiedy rozmawiam z Waldkiem, ma właśnie dyżur w punkcie konsultacyjnym w Klubie Abstynenta. Ktoś mówił, że przyjdzie, Waldek będzie na niego czekał. Zawsze czeka.
Blog Jurka http://jurekaa.blog.onet.pl/
Blog Waldka http://waldi-jestem.blog.onet.pl
źródło: onet.pl
Czy uczestnictwo w AA jest konieczne?
Wśród obserwatorów ruchu Anonimowych Alkoholików panuje zgodność co do tego, że AA nie jest dla każdego. Naukowcy stawiają sobie za cel odpowiedź na pytanie, jaki typ osobowości nadaje się do AA najlepiej, a jaki najmniej. Co ostatni nie powinni być kierowani na spotkania ruchu. Istnieje pogląd, że AA “nie zapewnia uczestnikom odpowiednich warunków do przystosowania się i wglądu w siebie, toteż terapeuci nie powinni ślepo zalecać pacjentom tej metody”. Na jakiej podstawie terapeuta może zakwalifikować lub nie osobę do uczestnictwa w spotkaniach AA? Opinia, że AA nie wszystkim pomaga, pochodzi właśnie z różnicy i tradycyjnego rodowodu wielu przekonań na temat natury uzależnienia, procesu powrotu do zdrowia i metod leczenia. Intelektualnie zorientowany obserwator uzna metody AA za regresywne, mało elastyczne, oparte na autorytecie i rytualne, a może nawet powierzchowne. Opinia taka nie odzwierciedla jednak złożoności programu AA, zwłaszcza jeżeli chodzi o istotę paradoksu i konieczność zawieszenia nadmiernej intelektualizacji.
Opinia, iż AA pomaga tylko niektórym, przyczynia się do pogłębienia rozdźwięku miedzy profesjonalistami a członkami wspólnoty. Wielu pacjentów i terapeutów wyraża pogląd, iż umiejętność zachowania trzeźwości bez pomocy AA jest czymś lepszym niż trzeźwienie w AA. Możliwe, że trzeźwienie na własną rękę lub przy pomocy terapii uważane jest za cos lepszego niż uczestnictwo w AA dlatego, ze w AA trzeba pogodzić się z rola chorego, z której wynika zgoda na większą zależność od innych oraz wyrzeczenie się autonomii i samostanowienia. Zaspokojenie potrzeby zależności stanowi faktycznie główny element struktury programu AA. Ale na fundamencie zaspokojenia tej potrzeby odbywa się jednocześnie budowanie coraz większej odpowiedzialności oraz dążenia ku niezależności dzięki coraz większej dojrzałości emocjonalnej i lepszemu przystosowaniu do życia na zasadach zawartych w programie AA. Pomoc psychoterapeutyczna jest dla niektórych osób konieczna, a dla większości na pewno wskazana, ale tylko wówczas, gdy terapeuta potrafi docenić pozytywne i nieprzemijające wartości AA oraz uzna możliwość terapeutycznego współdziałania opartego na trójpartnerstwie.
Czy osoby, które nie uznają AA mogą skutecznie wytrzeźwieć? Tak. Różnice między alkoholikami z AA i spoza AA były przedmiotem wielu badań. Wyniki dowodzą, że zasadniczą różnicę stanowi przeżycie nawrócenia i w konsekwencji zmiana poglądów. Osoby trwające przy swoich przekonaniach mogą nawet sięgnąć dna i skapitulować, ale obce im jest przyjęcie siły wyższej, która utrwala ów stan kapitulacji. Ci, którzy nie zmieniają przekonań, zwykle nadal wierzą w samokontrolę i interpretują swą abstynencję jako efekt silnej woli. To pozwala im żywić nadzieję, że kiedyś będą mogli pić tak, jak inni ludzie, czyli innymi słowy, obiecują sobie, że powrócą do picia. Psychoterapia zapewnia możliwość identyfikacji i kontaktu z kimś, kto pomaga utrzymywać abstynencje. Nie zapewnia jednak wzorców do naśladowania, które są również bardzo potrzebne. Jeżeli proces psychoterapii nie jest rozmyślnie skierowany na sprawy okresu przejściowego i czesnego trzeźwienia, to w tradycyjnej pracy z grupą zostaną one najpewniej pominięte. Chodzi o takie sprawy, jak utrata kontroli i przyjęcie nowej tożsamości alkoholika. Obydwa te zagadnienia wiążą się z doświadczeniem nawrócenia i zmian poglądów ale przede wszystkim odgrywają zasadniczą rolę w uczeniu się nowych zachowań. Zaniedbanie tych spraw spowoduje, że uczestnicy grupy terapeutycznej nie przyswoją sobie zachowań i poglądów abstynenckich, od których zależy utrzymanie codziennej abstynencji.
red. Monika Rzeczkowska
źródło: mediweb.pl
Byle do jutra.
Rozmowa z Markiem, alkoholikiem, i z doktorem Bohdanem Woronowiczem, psychiatrą, szefem ośrodka terapii uzależnień
Mama wolała przyznać, że jestem chory umysłowo. To, że jej syn jest alkoholikiem, było dla niej największym wstydem.
Mówi Pan o sobie, że jest alkoholikiem. Co to dla Pana znaczy?
Marek (imię zostało zmienione): Że nigdy już nie będę zdrowy. I muszę zrobić wszystko, żeby nie sięgnąć po pierwszy kieliszek, bo on mnie zabije.
A dla Pana, Doktorze, kim jest alkoholik?
Bohdan Woronowicz: To człowiek chory, który nie umiał poradzić sobie z życiowymi trudnościami i zaczął poszukiwać podpórek w alkoholu. Początkowo alkohol przynosił mu ulgę, a z czasem zaczął decydować o tym, jak on ma żyć, co ma czuć.
Od jak dawna zajmuje się Pan Doktor alkoholikami?
B.W.: Około 30 lat.
Jak leczono w latach 70.?
B.W.: Popularne były "rzyganki" czy esperale. "Rzyganki" polegały na wytworzeniu odruchu warunkowego (podawano środek wymiotny, następnie alkohol do wypicia i pacjent wymiotował). Natomiast disulfiram - jako esperal czy anticol - nie był i nie jest "lekiem na alkoholizm", lecz straszakiem. Pacjent boi się reakcji między nim a alkoholem i dlatego nie pije. Wielu pacjentów odlicza dni, kiedy esperal przestanie działać i znowu będą mogli sobie popić. Dopiero w 1975 roku zaczęliśmy robić przymiarki do psychoterapii uzależnienia.
Czy leczył się Pan tymi metodami?
Marek: Wiele razy. Jeździłem codziennie do poradni, brałem anticol, ale gdy bardzo chciało mi się pić, to zawsze mogłem nie pojechać. Wielokrotnie się zdarzyło, że zjawiał się kolega i mówił: "Chodź na piwo".
Trudno było odmówić?
Marek: Nie umiałem opuścić towarzystwa nawet wtedy, gdy źle się czułem. Szedłem z kolegami do następnej knajpy i kiedy mówili: "Możesz nie pić, ale dawaj składkę", to dawałem, bo wciąż się bałem, co oni sobie pomyślą. Niby fizycznie nie piłem, ale wchłaniałem alkohol na sucho - stałem z kumplami pod budką, byłem w ich gadkach, żyłem w tej atmosferze.
Czy dla Pana pierwszy kieliszek był wyzwoleniem, lekarstwem na wszystkie problemy?
Marek: Byłem za mały, żeby coś takiego zauważyć. Moja pierwsza styczność z alkoholem polegała na tym, że z wielkanocnej święconki podkradłem winko. Później próbowałem piwa, kiedy wujek wysyłał mnie z bańką do budki - jako dziecko chętnie latałem po piwo i w drodze powrotnej popijałem z tej bańki.
Smakowało?
Marek: Na początku ta gorycz mnie odstraszała, ale z drugiej strony piwo smakowało mi jak owoc zakazany. Kiedy miałem 12 lat, piłem już regularnie, bo imponowali mi starsi koledzy. W Warszawie były wtedy różne subkultury, między innymi "gity" - można powiedzieć, że ja do nich należałem. A wśród nich piwo dawało fason. Wyznaczało styl życia - "na piwie" było wesoło, były wagary.
A bez piwa?
Marek: Byłem dzieckiem wstydliwym, nieśmiałym. Miałem chorobę skóry, wstydziłem się rozbierać na lekcjach wf. A po piwie to już mi nie przeszkadzało, potrafiłem się rozbierać do pasa. Źle odbierałem również to, że mój tata nie miał nogi, bo stracił ją w Powstaniu Warszawskim. Niby się nie wstydziłem, byłem wręcz dumny, myślałem o ojcu jak o bohaterze, ale na plaży to już było dla mnie krępujące. Alkohol dodawał mi siły, odwagi. Przełamywałem swoje kompleksy, wychodziłem z cienia.
Kiedy alkoholik zaczyna się leczyć?
B.W.: Często pytam pacjentów: "Kto z was przyszedł do ośrodka dobrowolnie?". I wszyscy podnoszą rękę. Jednak ta dobrowolność jest połączona z jakimś zagrożeniem, często z nakazem sądowym. Nie ma takich ludzi, którzy nagle się budzą i mówią sobie: "Cholera, może poszedłbym się leczyć". Każdy musi dostać po grzbiecie, przeżyć coś przykrego, żeby zobaczyć, że picie alkoholu w czymś mu przeszkadza. Ktoś ma kłopoty w pracy. Ktoś inny traci rodzinę. I wtedy przychodzi po pomoc. Ale niestety zbyt często dzieje się tak, że bliskie osoby chronią alkoholika przed ponoszeniem konsekwencji jego picia.
Czyli powinno się skazywać alkoholików na doświadczanie skutków ich działań?
B.W.: Absolutnie tak. Weźmy taki przykład: alkoholik w drodze do domu pada, bo nie ma siły wejść po schodach, i zasypia. Sąsiedzi donoszą żonie: "Zobacz, twój Jurek leży przed domem", więc żona się wstydzi, mobilizuje siły własne i dzieci, żeby go wciągnąć na górę, rozebrać, umyć i położyć do czystej pościeli. On rano się budzi, trochę go suszy, ale patrzy, że ten świat jest jednak całkiem przyjemny, bo jest czysto i sympatycznie. On nawet nie wie, co się z nim działo. Natomiast jest druga możliwość - że ten sam alkoholik budzi się o trzeciej nad ranem koło domu, w błocie, i widzi, że nie ma portfela, że gdzieś się podział telefon komórkowy, diabli wzięli karty kredytowe...
Czy Pana ktoś prosił, żeby Pan podjął leczenie?
Marek: Kiedy szedłem do ośrodka, mama była bardziej skłonna przyznać, że jestem chory umysłowo, niż że jestem alkoholikiem. To, że jej syn jest alkoholikiem, było dla niej największym wstydem, nie chciała o tym słyszeć. To żona wywierała na mnie nacisk, żebym się leczył, tyle że ja nie chciałem słuchać. Przecież wyjeżdżałem dużo za granicę, dobrze zarabiałem. Ale w pewnej chwili zaczęli przy mnie umierać koledzy. Jeden umarł w pracy... Wreszcie sam straciłem pracę - to była moja pierwsza porażka.
Przyznał się Pan wtedy przed sobą, że przyczyną jest wódka?
Marek: Jeszcze nie. Mówiłem, że albo kadrowiec był niedobry, albo dyrektor okazał się świnią - sami pili, im było wolno, a mnie nie. Później trafił mi się kontrakt w Libii i tam to już jechałem na bimbrze. Kiedy wróciłem, był rok 1980 i wtedy po raz pierwszy znalazłem się w przychodni. Postanowiłem coś zrobić, bo musiałem co rano wypijać pół litra wódki, żeby w ogóle funkcjonować.
Zaczął Pan leczenie?
Marek: Potrzebowałem jeszcze 11 lat. Musiałem stracić wszystko, musiałem być wielokrotnie okradziony, bity.
Co się z Panem działo przez te 11 lat?
Marek: Trzy lata pracowałem w Anglii. Mój szef widział, że mam problem, nie pozwalał mi pić wódki, ale pozwolił pić piwo. Oni sobie brali jakiegoś smirnoffa, a ja osiem piw. Szef się cieszył, że się nie upijam, a ja byłem bardziej pijany niż oni. Kiedy wróciłem do Polski, okazało się, że nie zdobyłem tam żadnej fortuny, chociaż przedtem dzwoniłem do żony i chełpiłem się, że zarabiam przez jeden dzień tyle, ile ona przez miesiąc, i że jak wrócę, to już nie będę pracował. To było moje marzenie - brać pieniądze z kupki i pić. Ale się nie dało. Zacząłem kraść, wróciłem do starego towarzystwa.
W ciągu dnia spałem, a w nocy wychodziłem, żeby kraść albo pić. Wreszcie, kiedy zostałem po raz kolejny okradziony i pobity, moja terapeutka z poradni powiedziała: "Słuchaj, z podbitym okiem i z rozkwaszoną wargą nie masz co szukać pracy. Schowaj się do ośrodka na sześć tygodni czy na ile tam będzie trzeba". Trafiła w sedno. Nie miałem co robić, mogłem spróbować. Pamiętam, że kiedy tu przyszedłem, doktor powiedział: "Przyjmuję pana tylko ze względu na żonę".
Jak Pan Doktor leczył Marka?
B.W.: Psychoterapią. Miało to związek ze wspólnotą Anonimowych Alkoholików. W 1986 roku pojechałem do USA i zobaczyłem, jak to się robi - w leczeniu alkoholików uczestniczą inni alkoholicy, odpowiednio przeszkoleni, świetni fachowcy. I zobaczyłem, że ich program 12 Kroków można z powodzeniem stosować w profesjonalnych programach terapeutycznych.
Co to jest program 12 Kroków?
B.W.: To program zdrowienia wymyślony przez samych alkoholików. Polega on na zmienianiu siebie, krok po kroku, i tym samym na dostosowywaniu się do wymagań, jakie stawia przed nami życie. Realizowany jest podczas spotkań grup AA. Uratował życie milionom alkoholików na całym świecie.
My nie leczymy, lecz jesteśmy przewodnikami alkoholika w poszukiwaniu i uruchamianiu rezerw, które w nim siedzą. Mówimy mu: "Zobacz, jak dużo w tobie jest jeszcze fajnych rzeczy. Na podstawie tych fajnych rzeczy możesz żyć w taki sposób, że alkohol nie będzie ci potrzebny". To nie jest program religijny. Alkoholicy są mistrzami w manipulowaniu otoczeniem i sobą, więc jeśli oni sami wymyślili ten program, to znaczy, że nie ma go jak oszukać.
Jak terapia w ośrodku i udział we wspólnocie AA wpłynęły na Pana?
Marek: Przez tyle lat nie mogłem zaakceptować tego, że nie mogę pić - co to za facet, co nie może?! A tutaj powiedzieli mi prostą rzecz - żebym przestawił porządek jednego zdania. W irytującym zdaniu "nie mogę pić" wystarczy przestawić szyk na "mogę nie pić". I uwierzyłem, że mogę. Otrzymałem siłę w postaci przyjaciół z grupy terapeutycznej. Odnalazłem też siłę wyższą, czyli Boga, do którego się zwracam codziennie, żeby mną pokierował. Teraz wchodzę w życie z większą pokorą. Byłem człowiekiem pysznym, byłem najmądrzejszy. Nie przyszedłem tutaj, żeby nie pić. Myślałem, że jak już będzie lepiej, to znowu zacznę. Przyszedłem po receptę na komfortowe picie, a dostałem receptę na inne życie.
I jak Pan żyje?
Marek: Mam program 24 godzin, który mi mówi, że mam zrobić wszystko, żeby nie napić się przez najbliższą dobę. Kiedyś robiłem założenia, że nie będę pił rok, dwa czy do końca życia. To dla mnie nieosiągalne. Za to wiem, że mam siłę nie pić przez 24 godziny.
Bez 12 Kroków nie dałby Pan rady?
Marek: Już dawno bym nie żył i nie rozmawialibyśmy teraz.
Widziałem kiedyś film, który pokazywał ludzi w ostatnim stadium choroby alkoholowej, takie roślinki. Czułem wewnętrznie, że idę w to samo miejsce. Tylko nie umiałem się zatrzymać. Kiedyś do poradni poszła ze mną żona i spytała: "Dlaczego go nie zaszyjecie?". Terapeutka odpowiedziała: "A chce pani truć męża? On ma tylko jedną szansę - musi iść do innego alkoholika, który czuje i przeżywa to samo co on. Jego nie oszuka na pewno".
Źródło: Duży Format
Jestem Alkoholikiem
Byli już na dnie. Wiedzą co to strach, upokorzenie, poranne kace zapijane kolejnym kieliszkiem. Choć niektórzy z nich są trzeźwi od wielu lat, nigdy o tym nie zapomną. Jutro do Krakowa przyjedzie ok. 4 tysiące osób, by podczas Międzynarodowego Zlotu Wspólnoty Anonimowych Alkoholików cieszyć się z nowego życia
Pewnego dnia Katarzyna poczuła, że rozsypuje się jej życie. Jedynie kolejna wyprawa do knajpy, kolejny kieliszek wódki pomagał poradzić sobie z problemami, które od dłuższego czasu ją przerastały. Czuła się sfrustrowana i - jak się jej wydawało - najbardziej nieszczęśliwa na świecie.
- Wtedy moja przyjaciółka z pracy, która miała sama męża alkoholika, położyła mi na biurku gazetę z telefonem do poradni odwykowej. Byłam tak zdesperowana, że wykręciłam ten numer. Chciałam już odłożyć słuchawkę, gdy usłyszałam głos mężczyzny, który zapraszał mnie do siebie. Było w nim coś tak ciepłego, że jeszcze tego samego dnia poszłam. Dano mi do rozwiązania test, z którego wynikało, że jestem alkoholiczką. Wtedy to jeszcze do mnie nie dotarło. No gdzie ja, atrakcyjna, młoda kobieta, mająca niezłą pracę, mieszkanie i dobre zarobki mogę być alkoholiczką. Alkoholicy to przecież ci ludzie, którzy leżą brudni, śmierdzący pod dworcem - opowiada Katarzyna.
Demokratyczny nałóg
Lekarz zaproponował jej, by przez chwilę nie wychodziła z poradni. Za parę minut miało się rozpocząć spotkanie Wspólnoty AA.
- To czekanie było najgorsze w moim życiu. Pamiętam dokładnie, że na czole wyświetlała mi się żółta jarzeniówka z napisem "alkoholiczka". Kiedy weszłam do pokoju, w którym odbywały się mityngi, nie mogłam zrozumieć, dlaczego ktoś wstaje i mówi: "Nazywam się Patryk, jestem alkoholikiem". Patrzyłam na przystojnego, zadbanego mężczyznę, którego widziałam już wcześniej, jak wysiadał z fantastycznego, drogiego samochodu i nie mogłam pojąć, jak on może być alkoholikiem. Ale wtedy pomyślałam, że jak on nim jest, to może ja też - wyznaje Katarzyna, która jutro, tak jak inni członkowie Wspólnoty Anonimowych Alkoholików, przybędzie do krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego.
Przez trzy dni odbywać się tu będzie Międzynarodowy Zlot AA, którego organizatorzy przewidują przyjazd około 4 tysięcy osób, także z takich krajów jak Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Niemcy, Włoch, Finlandia, Rosja, Słowacja... Podczas mityngów, towarzyskich spotkań i koncertów będą oni cieszyć się z nowego życia, którym nie rządzi już alkohol. A powód jest dodatkowo szczególny. Wspólnota AA w Polsce obchodzi właśnie trzydziestolecie istnienia.
Rozmowy chirurga z maklerem
Wspólnota narodziła się w Stanach Zjednoczonych w 1935 roku. Wówczas to w Arkon, w stanie Ohio, spotkało się dwóch mężczyzn: Bill - makler giełdowy i Bob - chirurg. Obydwaj byli uważani za beznadziejnych, nie rokujących żadnych szans alkoholików, którym nie pomagały żadne medyczne kuracje. Przez kilka dni rozmawiali wyłącznie o swoim piciu i ze zdziwieniem stwierdzili, że to im pomaga zachować abstynencję. Postanowili poszukać też innych alkoholików, dochodząc do wniosku, iż szczera rozmowa z nimi ugruntuje ich własne niepicie. W ten sposób zebrali wokół siebie około stu osób, które zaczęły tworzyć początek wspólnoty. Wydali także książkę "Anonimowi Alkoholicy", która opisywała ich historie, pokazując także metody zachowywania trzeźwości. Dzięki niej ruch rozprzestrzenił się na całą Amerykę, a niebawem i na Europę. W tej chwili obejmuje 150 krajów, licząc 2 miliony członków, działających w 100 tysiącach grup.
- Do Polski informacje o AA zaczęły docierać po wojnie, ale ówczesne władze obawiały się tego nieformalnego ruchu, w którym nie używa się nazwisk, nikogo nigdzie nie zapisuje... Bo AA to wspólnota mężczyzn i kobiet, którzy nie mają innego celu niż pomóc samym sobie. Nie jest związana z żadną sektą, wyznaniem, działalnością polityczną, organizacyjną, nie angażuje się w żadne polemiki i sama utrzymuje się z dobrowolnych składek. Jedynym obowiązkiem Anonimowych Alkoholików jest zachowanie trzeźwości - mówi członek wspólnoty Tadeusz.
Kraty w oknach i lekarz klawisz
Dopiero przed trzydziestu laty w Poznaniu zawiązały się grupy AA, które kierowały się zasadami "12 Kroków", umożliwiających wychodzenie z alkoholizmu.
- Kiedy pojechałem tam i zobaczyłem ludzi, którzy wstają i mówią ,,Nazywam się ..., jestem alkoholikiem'' byłem bardzo zdziwiony. Ja, jak mówiłem moim pacjentom, żeby przyznali się do tego, to patrzyli na mnie tak, że aż się bałem. Postanowiłem przeflancować metodę Wspólnoty AA na mój oddział - opowiada dr Bohdan Tadeusz Woronowicz, psychiatra, specjalista terapii uzależnień. - Wtedy w Polsce nie było tak naprawdę żadnego leczenia alkoholików. Faceta brało się za łeb, wsadzało na oddział z kratami, lekarze robili za klawiszy, a on i tak dalej nie wiedział, że jest alkoholikiem. Kiedy wychodził, wracał do towarzystwa i dalej pił. Teraz wiemy już na pewno, że podstawową metodą jest psychoterapia. Bo alkoholizm jest chorobą nie tylko ciała, ale przede wszystkim duszy. Jeżeli ktoś mówi, że potrafi wyleczyć alkoholika farmakologicznie, to znaczy że jest oszustem. Także żadna metodą nie jest wszywanie alkoholikowi do tyłka esperalu. On ze strachu przez jakiś czas nie pije, ale jak żołnierz w wojsku odlicza dni, kiedy esperal przestanie działać.
Choroba całej rodziny
Do wszycia esperalu najczęściej alkoholika namawia rodzina, która chce mieć choć chwilę spokoju. Jednak niewiele to daje, a - jak udowodniły badania - nie tylko chory jest alkoholik, ale też jego najbliżsi.
Dlatego oprócz ponad 1900 grup AA działających w Polsce, istnieją też grupy przeznaczone dla rodzin osób uzależnionych, przede wszystkim dla ich żon, zwane Al-Anon i dla dzieci Alateen.
Od niedawna działają również grupy DDA, czyli Dorosłych Dzieci Alkoholików. Oni wszyscy spotykają się na mityngach, podczas których przechodzą psychoterapię opartą także na "12 Krokach" pomagających wychodzić z uzależnienia.
- Kiedy po raz pierwszy zdecydowałam się powiedzieć "Nazywam się Katarzyna. Jestem alkoholiczką", coś jakby poluzowało się w mojej głowie. Zaczęłam coraz więcej mówić o sobie, wykrzykiwać mój ból, samotność, niezrozumienie. Od grupy dostałam taką dawkę akceptacji, która pomogła mi wyjść z nałogu. Nie piję od 15 lat - mówi Katarzyna, która wciąż jednak uczęszcza na mityngi. -Tu nawiązałam przyjaźnie na całe życie, na dobre i na złe. Znajduję tu oparcie, kiedy jest mi trudno rozwiązać różne życiowe problemy, nie mają nic wspólnego z alkoholizmem. Wspólnota spowodowała, że zaczęłam ciepło myśleć o ludziach. Jestem już innym człowiekiem.
źródło: Gazeta Krakowska 26 sierpnia 2004
Szukam pracy. Jestem lekarzem, alkoholikiem
Andrzej jest lekarzem. Dyrektor wyrzucił go ze szpitala za picie w pracy. Teraz Andrzej szuka innego zatrudnienia. Nie wie jak powiedzieć nowemu szefowi o powodzie zwolnienia. A może nie powinien pracować już jako lekarz.
„Zostałem zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną i mam pewien problem. Zostałem wyrzucony z poprzedniej pracy i nie wiem jak o tym powiedzieć podczas spotkania z szefem. Niestety wpadłem w nałóg alkoholowy i szef mnie zwolnił. Zrobił to zgodnie z przepisami. Byłem internistą w jednym z pomorskich szpitali. Pracowałem na tzw. ostrym dyżurze. Nigdy nie stroniłem od alkoholu, piłem w domu i po pracy. Przez lata pilnowałem się jednak, by mieć to pod kontrolą. Niestety stało się tak, że zostawiła mnie żona, zabrała córeczkę – niestety też z powodu alkoholu. Wtedy zacząłem jeszcze bardziej pić, był taki okres, że w ogóle nie trzeźwiałem. Niestety piłem również w pracy.
Na szczęście nie wyrządziłem nikomu krzywdy. Zdarzyło się jednak, że od pacjenta odciągała mnie pielęgniarka. Przekonywała mnie, że nie mogę pracować w takim stanie. Ja oczywiście mówiłem swoje, że nie wiem o co jej chodzi. Dyrektor wreszcie zagroził, że mnie wyrzuci jeśli czegoś nie zrobię ze swoim problemem. Niestety było jeszcze gorzej, nie chciałem słyszeć o leczeniu, sam siebie oszukiwałem. Mówiłem sobie, że alkohol jest mi potrzebny, żeby funkcjonować, że piję, ale nie jestem pijany. Wreszcie szef mnie wyrzucił. Powiedział, że tylko dlatego, że jestem dobrym lekarzem nie idzie do prokuratury – mogłem przecież kogoś zabić. Dzięki szefowi nie straciłem prawa wykonywania zawodu. Jestem mu bardzo wdzięczny.
Sam bym nie odszedł, a mógłbym spowodować nieszczęście. To był impuls, już niżej nie mogłem upaść – mogłem tylko się odbić. Poszedłem na odwyk, chodzę też na terapię. Nie piję od ponad roku i wygląda na to, że wszystko idzie w dobrym kierunku, pogodziłem się z tym, że rzuciła mnie żona. Kłopot w tym, że muszę pracować i chciałbym bardzo pracować w zawodzie. Wysłałem CV do kilku klinik również zagranicznych i zostałem zaproszony na rozmowy. Wiem, że mogę znów pracować jako lekarz, bo jestem w tym dobry, to moje życie, nie wyobrażam sobie innej pracy. Tylko co powiem, gdy zapytają, dlaczego zostałem wyrzucony ze szpitala. Jak to wyjaśnię? Czy będę wiarygodnym kandydatem dla pracodawcy, jeśli powiem o nałogu? Bardzo się obawiam, przecież alkoholikiem jest się do końca życia.
Andrzej
- Gratuluję, że podjął pan walkę z nałogiem. To świadczy o pana charakterze i chęci wyjścia na prostą. Wbrew pozorom, problem o jakim pan pisze jest bardzo popularny. Kandydaci nie wiedzą jak mówić nowemu szefowi o nałogu, o popełnionym błędzie w poprzedniej pracy, czy odbytej karze więzienia. Niektórzy tak bardzo się boją, że rezygnują ze starania się o pracę, na której im zależy. Tymczasem trzeba walczyć i robić wszystko, by nas przyjęli na stanowisko, które jest dla nas odpowiednie. Nie ma osób, które błędów nie popełniają. Jak mówić o niewygodnych sprawach? Najlepiej szczerze. Na pewno nie możemy kłamać, bo prawda i tak wyjdzie na jaw.
Nie wyrywajmy się na rozmowie z opowieściami o tym, jak to byliśmy na odwyku, czy w więzieniu. Powiedzmy o problemie tylko, jeśli pracodawca o to zapyta. Nie wdawajmy się w szczegóły i nie przedstawiajmy się zbytnio w złym świetle. Powiedzmy jasno i konkretnie. I zaznaczmy od razu, że problem mamy za sobą – że już nie pijemy, że chodzimy na terapię lub że błąd został naprawiony.
Przed rozmową w sposób szczególny przygotujmy w domu odpowiedź na pytanie o zwolnienie. Pozytywnych stwierdzeń powinno być więcej. Naszą walkę z nałogiem przedstawmy jako atut – przecież tylko ktoś o niezłomnym charakterze i bardzo zmotywowany da radę wyjść z alkoholizmu. Nie możemy stawiać się na gorszej pozycji. Mówmy, że jesteśmy specjalistami w tej konkretnej dziedzinie i pracodawca nie znajdzie nikogo lepszego. Sami musimy się pozytywnie nastawić przed rozmową. Z alkoholizmem walczy wielu, również lekarzy, prawników, menedżerów. Ci, którzy wychodzą z nałogu znajdują satysfakcjonujące zatrudnienie. Nie musimy być skazani na bezrobocie, czy funkcjonowanie na marginesie. Osoby borykające się z nałogiem powinny konsultować się z terapeutą i pytać, czy są gotowe na powrót do pracy. Niektórzy nie są do tego gotowi – mówi Teresa Hoffman, psycholog społeczny, doradca personalny, współpracuje z tzw. osobami wykluczonymi z rynku pracy.
(zmieniliśmy imię autora listu na jego prośbę)
Tak, jestem alkoholikiem
Święto Trzeźwości odbyło się w niedzielę na Cytadeli. Była to okazja, by spotkać się z lekarzami, terapeutami, psychologami. I niepijącymi alkoholikami
Takimi jak 56-letni pan Stanisław, który opowiedział nam o tym, jak sięgnął dna i co skłoniło go do tego, że przestał pić.
Katarzyna Kolska: Od ilu lat pan nie pije?
Stanisław: Ponad 21 lat.
A przez ile lat pan pił?
- Jakieś 20, w tym ostatnie pięć było tragiczne, niszczące.
Sięgnął pan dna?
- O tak. W pewien pochmurny, jesienny dzień stanąłem głodny, bez pracy, bez rodziny, bez znajomych, w podartych butach. Nie wiedziałem, co robić, świat mi się zawalił. Tak się dobrze zapowiadałem. Koledzy pokończyli szkoły, awansowali. A przede mną była pustka.
Kiedy powiedział pan: "Jestem alkoholikiem"?
- Te słowa usłyszałem od mojego kolegi, z którym kiedyś piłem. I poradził, żebym poszedł na spotkanie grupy AA. Poszedłem. Dostałem tam gorącą herbatę. Nie piłem jej od dawna, bo nie miałem za co kupić. Trzymałem tę szklankę i grzałem się jej ciepłem. Nikt mnie nie pytał, co zrobiłem, jakie mam problemy. Siedziałem tylko i słuchałem. Chodziłem na te spotkania przez cztery tygodnie. I nagle odkryłem: można nie pić. To mi się zdarzyło pierwszy raz od wielu, wielu lat. Wpadłem w wir pracy, żeby oddać długi. Ale któregoś dnia wszedłem do winiarni. Wypiłem dużo więcej niż zamierzałem. Ocknąłem się w nieznanym miejscu, zgubiłem torbę, dokumenty. Wróciłem jeszcze raz na spotkanie grupy AA. I powiedziałem: "Jestem alkoholikiem". Od tamtej pory już nie piję.
Udało się panu odbudować to wszystko, co pan wcześniej stracił?
- Na początku najważniejsze było dla mnie to, żeby utrzymać abstynencję, a tego trzeba się nauczyć, bo pokus jest wiele. Musiałem zmienić styl życia, myślenia. Cieszyłem się samym faktem niepicia. Dowiedziałem się, że alkoholizm to choroba, więc jednocześnie przyszło poczucie ulgi, że nie jestem takim złym człowiekiem. Uświadomiono mi, że mój organizm reaguje alergicznie na alkohol i że każda najmniejsza wypita dawka spowoduje, że wypiję więcej niż chciałem.
Żona do pana wróciła?
- Nie. I kiedy zrozumiałem, że nie wróci, świat mi się znów zawalił. Pomyślałem: to po co ja mam się leczyć. Koledzy powiedzieli mi wtedy: ty jesteś ważny, zrób to dla siebie. Nigdy wcześniej tak o sobie nie pomyślałem. Z czasem życie wróciło do normy: znalazłem pracę, oddałem długi, uporządkowałem wiele spraw. Do dziś jestem w ciągłym okresie zdrowienia. Dojrzewam jako człowiek.
Czy alkoholik musi stoczyć się na dno, żeby chciał się ratować?
- Musi znaleźć motywację. Jeśli go nie boli, to co ma zmieniać w swoim życiu? Ten ból jest niezbędny, żeby podjąć decyzję.
Źródło: Gazeta Wyborcza Poznań
Bush: Jestem alkoholikiem Wyznanie amerykańskiego prezydenta
Dziś George W. Bush pija tylko bezalkoholowe piwo, a na oficjalnych imprezach wznosi toast odrobiną wina. Ale w przeszłości o mało nie zabił go alkohol. Piwo, wino i whisky były jego codziennymi towarzyszami. W wywiadzie dla telewizji ABC prezydent USA po raz pierwszy opowiedział o swojej walce z alkoholizmem - pisze "Fakt".
"Przestałem pić dopiero w wieku 40 lat" - mówił Bush Marthcie Raddatz, dziennikarce ABC. "Wątpię, czy bym się teraz tu znajdował, gdybym nie przestał pić whiskey, piwa i wina".
"Byłem zakochany w alkoholu. Alkohol zapanował nade mną" - przyznał. Od razu jednak zastrzegł: "Kiedy byłem pijany, nie łaziłem na czworakach. Zawsze się kontrolowałem".
Zdarza się, że człowiek, który popadł w alkoholizm, zrywa z nałogiem pod wpływem wielkiego wstrząsu psychicznego. Aż trudno uwierzyć, że w przypadku Busha tym wstrząsem okazał się pospolity kac - pisze "Fakt".
"Na przyjęciu z okazji moich czterdziestych urodzin wypiłem tak dużo, że następnego dnia obudziłem się z potężnym kacem" - wspominał Bush. "Wtedy postanowiłem, że muszę z tym skończyć".
Odwyk - jak opowiadał Bush - był trudny. "Musiałem przyznać sam przed sobą, że jestem pijakiem. Zdecydowałem jednak, że muszę pokonać nałóg dla dobra mojej rodziny. Alkohol oddzielał mnie od niej. Dziś jestem dumny z tego zwycięstwa" - zapewnił prezydent USA.
Wyznanie George'a Busha, a przede wszystkim jego zwycięstwo w walce z alkoholowym nałogiem mogą być zachętą dla wszystkich, którzy mają taki sam problem. I to niezależnie od tego, czy są politykami, czy zwykłymi obywatelami - dodaje "Fakt".
źródło: dziennik.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)
