Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Przepijanie korkowego


Z każdej zakupionej butelki wódki, wina, piwa, z każdej kropli sprzedanego legalnie alkoholu pobierany jest podatek na wsparcie działań trzeźwościowych.
W skali kraju to ogromne pieniądze. W skali Dębicy też niemałe. Teoretycznie powinny być wydawane na działania profilaktyki uzależnień, przynajmniej tak mówi tzw. ustawa o wychowaniu w trzeźwości. Są wydawane, ale nikt nie jest w stanie z pełna odpowiedzialnością powiedzieć na co.

Pijemy

Ankieta przeprowadzona wśród dzieci jednej ze szkół podstawowych wykazała, że już ośmio- i dziewieciolatkowie pija alkohol. Niektóre dzieci z drugiej klasy zwierzają się, że rodzice zalecają im płukanie bolącego zęba wódka lub spirytusem. Potem przyznają się, że widują kolegów pijących piwo za rogiem szkoły, w parku, za blokowymi garażami. Czasem przyznają się, że sami pija.

Dzieci w klasie czwartej maja kontakt z narkotykami. W klasie piątej ponad połowa uczniów miała w ustach papierosa. Liczby dowodzą, że z roku na rok liczba "kontaktujących się" z narkotykami rośnie. O ile narkotyki maja stanowczy sprzeciw społeczny, o tyle na alkohol jest ciche przyzwolenie.

Około 80 procent badanych miało kontakt z alkoholem, ale prawie połowa z nich pije alkohol systematycznie. Przede wszystkim piwo, bo młodym ludziom wydaje się, że niskoprocentowe alkohole nie niosą z sobą negatywnych skutków. Wprawdzie obniżyło się spożycie wina i wódki, ale spożycie piwa wśród młodzieży rośnie. Od lat.

Ankieta przeprowadzona wśród uczniów gimnazjów i szkół średnich wykazała, że w prawie 80 procentach rodzin pije się alkohol, w prawie połowie rodzin pity jest codziennie.
Że ponad połowa gimnazjalistów pierwszej klasy ma inicjacje alkoholowa za sobą, a prawie połowa uczniów ostatnich klas szkół podstawowych.

Wszelkie statystyki mówią, że spożycie spirytualiów wśród młodzieży rośnie. Rośnie też liczba organizacji zajmujących się profilaktyka uzależnień. Rośnie pula pieniędzy na te profilaktykę.

Skoro jest coraz więcej programów i coraz więcej pieniędzy, to dlaczego jest coraz więcej uzależnionych od alkoholu?

Wydajemy

Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na potrzebę kontynuacji dotychczasowych działań profilaktycznych, które winny być skierowane głównie na prace wśród dzieci i młodzieży. W szczególności należy dążyć do zagospodarowania ich wolnego czasu poprzez prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, kółek zainteresowań, ożywione działanie świetlic osiedlowych i parafialnych, realizacje programów profilaktycznych zarówno w szkołach, jak też w organizacjach i stowarzyszeniach nastawionych na prace z młodzieżą - można przeczytać w Programie Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Miasta.

Program zawiera kilkadziesiąt punktów - programów, na które wydatkowane będą pieniądze, a które maja (teoretycznie) pohamować ekspansje alkoholizmu i patologii w mieście. I niektóre z tych punktów budzą wątpliwości.

Tylko na organizacje zimowisk i wakacji z programem profilaktycznym dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych wydanych zostanie w tym roku 53 tysiące złotych. Tysiące złotych dostana uczniowskie kluby sportowe. Nikt nie kwestionuje sensowności wychowania przez sport, ale w programie znalazł się też klub sportowy, który trudno uznać za klub uczniowski. Jest też Klub Bilardowy i Automobilklub.

Stowarzyszenie Rodziców i Przyjaciół dzieci Niepełnosprawnych dostało 10 tys. złotych na prowadzenie zajęć rehabilitacyjnych i dydaktycznych wśród dzieci niepełnosprawnych umysłowo i ruchowo na prowadzenie oraz na zajęcia integracyjne.
I w porządku, tylko dlaczego taką inicjatywę podpina się pod profilaktykę uzależnień?

Oddział Terenowy Arka Specjalistyczna Poradnia i Telefon Zaufania otrzymał 1830 złotych na prenumeratę czasopism, opłaty rachunków telefonicznych (!) i zakup materiałów biurowych. Caritas dostał 1 tys. złotych na wyposażenie galerii.

Do kuriozalnych należy program Podkarpackiego Stowarzyszenia Romów, który poprosił i otrzymał pieniądze na zorganizowania Sezonów Romskich, spotkania integracyjnego i dofinansowanie pielgrzymki.

A Stowarzyszenie Trzeźwościowe "Nowe Życie" za publiczne pieniądze dofinansuje sobie transport na ogólnopolskie spotkanie trzeźwościowe w Licheniu i Częstochowie.

Związek Sybiraków zorganizował spotkanie integracyjne, takie spotkanie zorganizował też Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów.

Caritas organizuje Dzień Dziecka i mikołajki, a Polski Związek Głuchych urządzi trzydniowe warsztaty profilaktyczno - integracyjne.

Przykłady można mnożyć. W sumie na walkę z patologia alkoholowa miasto wyda ponad 555tys. złotych.

Patologiczny system patologii

Cześć akcyzy od każdej kropli sprzedanego alkoholu (tzw. korkowe) przekazywana jest obligatoryjnie na fundusz rozwiązywania problemów alkoholowych. Kolosalne pieniądze w skali kraju. Pieniądze, których nie wolno wydać ani na inwestycje, ani na pomoc socjalna, wyłącznie na działania profilaktyki uzależnień. Bardzo łatwe pieniądze, o które niespecjalnie trzeba walczyć, bo i tak muszą być wydane.

Nie trzeba walczyć, wiec system nie wymusza konkursów ofert programowych. Urzędy samorządu lokalnego zbierają oferty programów profilaktycznych od lokalnych organizacji, fundacji, zrzeszeń, związków sportowych, instytucji. Przedstawiają je lokalnym radnym, którzy kierują się opiniami komisji.

W tym roku propozycje przedstawione przez Miejska Komisje Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zostały pozytywnie zaopiniowane przez komisje Rady Miasta, w końcu w całości przez radnych. Decydowały zapewne magiczne słowa, użyte w programach: profilaktyka, integracja, dysfunkcyjne, terapia. Nikt nie weryfikuje celowości wydanych publicznych pieniędzy, jedynie rozlicza z nich.

U źródeł zła leży brzmienie ustawy o wychowaniu w trzeźwości - nikt nigdy nie doprecyzował, co to takiego profilaktyka uzależnień, wiec nie wiadomo, na co wolno, a na co nie wolno przeznaczać korkowego. Równie dobrze można finansować detoksykacje pijaka, co kupić piłki do szkolnego klubu sportowego lub wysłać członków AA na pielgrzymkę do Lichenia. I wypłacić diety członkom komisji za posiedzenia.

Komentarz członka Komisji ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

Bez żadnej kontroli

Nie było dokładnie żadnej kontroli nad wydatkami na profilaktykę przeciwalkoholowa. Po raz pierwszy wtedy zetknąłem się z uznaniowym przyznawaniem tych środków i brakiem właściwego nadzoru nad sposobem ich wydatkowania. I po trzecie - rokrocznie pieniądze otrzymują te same instytucje. Opieka nad dziećmi z rodzin zagrożonych to szczytny cel, ale ta opieka dotyczy znów hermetycznego i wąskiego kręgu i wyjazdy letnie i zimowe organizowane są dla wciąż tej samej grupy dzieci. Kryteria kwalifikacji dzieci do wyjazdu też nie są dla mnie do końca jasne. Sam fakt, że dziecko z rodziny patologicznej przez tydzień czy dwa jest poza domem niczego nie rozwiązuje. Tu jest przerost formy nad treścią, więcej mowy na temat sposobu realizowania postulatów niż efektów. Wszystkie te działania maja z pewnością szczytne cele, ale brakuje właściwej pieczy nad programami profilaktycznymi.


Czy rozliczne działania profilaktyki antyalkoholowej przynosza oczekiwany skutek? (komentarze z internetu)

- Działania profilaktyki antyalkoholowej przynoszą korzyść tym co piszą i wydaja broszury poświęcone alkoholizmowi. Pieniądze przekazywane na drukowanie ulotek o tematyce antyalkoholowej powinny być przeznaczone na organizowanie imprez sportowych, na lepiej zorganizowana działalność świetlicowa. Żeby dzieci i młodzież były pod opieka dorosłych i miały zorganizowane zajęcia. Likwiduje się boiska sportowe, świetlice, a przez brak zajęcia młodzież rozpija się.

- Ci, co pija ratują budżet państwa. Alkoholizm szerzy się dlatego, że w naszym kraju nie ma pracy, brak jest perspektyw. Drukowanie folderów antyalkoholowych nic nie da. Ludzie muszą mieć prace, wtedy jest szansa na to, żeby skończyć z alkoholizmem.

- Na terenie powiatu nie widziałam, żeby były prowadzone jakiekolwiek akcje o tematyce antyalkoholowej. Wydrukowanie kilku folderów nie rozwiąże problemu alkoholizmu. Kto pije ten i tak będzie pił. Rozwiązaniem mogłaby być podwyżka ceny napojów wyskokowych. Myślę, żeby to pomogło ale w minimalnym stopniu, bo ktoś nie mając pieniędzy kupiłby sobie jedna flaszkę zamiast dwóch. Jednak nałogowi alkoholicy zawsze znajda sposób żeby zdobyć pieniądze nawet wtedy gdy alkohol będzie droższy.

- Wyjazdów na spotkania w miejsca święte typu Licheń czy Częstochowa powinny być sponsorowane przez kościół lub samych zainteresowanych a nie przez Stowarzyszenia Trzeźwościowe z publicznych pieniędzy.

- W moim mieście wszystkie świetlice działają przez 12 miesięcy, w sumie korzysta z nich ponad 150 dzieciaków. Zajęcia prowadzą wykwalifikowani ludzie, którzy całe swoje serce oddają dzieciakom. Do świetlic nie chodzą tylko dzieci z rodzin alkoholowych. Staramy się, aby integrować środowiska, aby dzieci, które na co dzień widzą biedę i alkohol zobaczyły, że można inaczej. Że nie trzeba sięgać po piwo czy inne substancje, żeby dobrze się bawić i spędzić czas. Przede wszystkim wpajamy im, że aby coś osiągnąć trzeba dać też coś z siebie, że dawanie daje większą satysfakcję niż branie, a przede wszystkim, że są potrzebnymi i wartościowymi ludźmi. Może jesteśmy idealistami nie z tej epoki, ale z ręką na sercu, to przynosi efekty. Miło jest rozmawiać z wychowawcami i nauczycielami, którzy mówią, że to nie te same dzieci, co rok czy dwa lata temu. Miło jest jak do świetlicy przychodzą rodzice i pracują razem z dziećmi, jak pytają o sposoby załatwiania wielu spraw. Człowiek czuje się potrzebny i wierzy w to, że jego praca nie idzie na marne. Oczywiście świetlice to nie cała działalność.
Lapet



dodajdo.com

Wyzbycie się starego ja


Czytamy z uwagą pierwsze Pięć Kroków - zaleceń i pytamy samych siebie, czy czegoś nie opuściliśmy. Budujemy przecież łuk triumfalny, pod którym przejdziemy jako wolni ludzie... Czy jesteśmy teraz gotowi, aby Bóg usunął z nas te cechy, które uznaliśmy za budzące zastrzeżenia?
Anonimowi Alkoholicy str.65

Gotowość...


Istotą wszelkiego wzrostu i rozwoju jest gotowość do zmian na lepsze i gotowość do wzięcia na siebie odpowiedzialności za konsekwentne ich wprowadzenie.
Jak to widzi Bill, str. 115

- Czy jeśli nie mam gotowości do zmiany, wiem, co mnie powstrzymuje?
- Czy to lęk przed zmianą, przed niewiadomą?
- Może lenistwo i wygodnictwo?
- A może coś innego?
- Jak jest u mnie z konsekwencją w zmienianiu się na lepsze?

Już nie piją i nie chcą pić


Do klubu jedni przychodzą, inni odchodzą, a chodzi o to, by tych drugich było jak najmniej.

- Alkoholik, który chce wyrwać się z uzależnienia sam sobie z tym nie poradzi - mówi Witold Wojciechowski, prezes działającego od dziesięciu lat Nakielskiego Klubu Abstynenta.

Dla kogo jest klub?

Dla abstynentów, a to słowo jednoznacznie odnosi się do ludzi, którzy nie piją alkoholu, albo już tego nie robią i chcą pomóc innym w wytrwaniu w takim zamiarze. Jest też miejscem, w którym na wsparcie mogą liczyć rodziny abstynentów. Alkoholik sam sobie nie poradzi z uzależnieniem. To jest jego choroba, ale dotykająca także jego najbliższych, i podobnie jak w innych schorzeniach, wręcz potrzebne jest wsparcie żon, mężów, kolegów, terapeuty.

Jakie były jego początki?

W poradni przy Dąbrowskiego wcześniej odbywały się zajęcia grup anonimowych alkoholików, ale taka forma pomocy wydawała się niewystarczająca i podchwycono pomysł utworzenia klubu, na wzór wielu już działających w całym kraju i nie tylko. Bardzo w tym pomógł ówczesny radny Czesław Błaszczyński, który z własnej kieszeni dał 400 złotych na rejestrację stowarzyszenia prowadzącego klub. Dzięki niemu też władze miasta przydzieliły pomieszczenia w piwnicy siedziby opieki społecznej. To była ruina, którą członkowie klubu sami wyremontowali.

Kim byli i są członkowie klubu?

To ludzie z różnych środowisk, którzy w pewnym momencie znaleźli w sobie dość siły, aby powiedzieć: koniec, już nie chcę pić! Różne rzeczy do tego skłaniają. Czasem jest to stan zdrowia. Jeden z członków klubu przestał pić, bo nie chciał dojść do stanu, w jakim widział niektórych mieszkańców noclegowni dla bezdomnych. W klubie najwięcej jest ludzi około trzydziestu lat, którzy założyli rodziny i zdali sobie sprawę, jakim obciążeniem jest dla niej ich nałóg.

Typowa historia członka alkoholika...

Zaczyna się w wieku młodzieńczym, kiedy człowiekowi wydaje się nie tylko, że nigdy nie zachoruje i nie umrze, ale i ze wszystkim sobie poradzi. Co mu może zaszkodzić jedno, potem dwa, trzy i więcej piw? Albo lampka wina, kieliszek zwykłej wódki, czy wytrawnego trunku? A niestety, może i to bardzo. Nie uzależnia bowiem ani piwo, ani wino, a zawarty w nim alkohol. Zaczyna go brakować w organizmie, pije się częściej, już nie co kilka dni, ale codziennie& I człowiek zaczyna nawalać. Staje się niesolidny, źle funkcjonuje w pracy, w rodzinie zaczyna się piekło. Wszystko podporządkowane jest piciu i znalezieniu pieniędzy na nie& Po przekroczeniu pewnej granicy jest szpital psychiatryczny, odtruwanie organizmu i psychiki.

Nie pije się jednak nieustannie.

No i w takich chwilach wielu chce z tym zerwać, ale to już jest uzależnienie, prawdziwa choroba wymagająca leczenia. Jest świadomość, że to może być alkoholizm, ale człowiek - jak w przypadku innych chorób - odsuwa od siebie to najgorsze. Bez pomocy innych nie wyjdzie z tego. I dlatego, żeby wzajemnie się wspierać, powstał klub.

Ile osób skorzystało z jego propozycji?

Myślę, że jakieś trzysta, teraz należy do niego 48 osób. Trudno powiedzieć, ilu pomogliśmy, ale wiem, że jest ich wielu. Zawdzięczają to klubowi, ale głównie sobie. Tutaj dostają bowiem tylko wędkę - wsparcie psychologa, terapeutów, a przede wszystkim ludzi takich, jak oni oraz rodzin. Tu mogą się spotykać, klub organizuje wyjazdy terapeutyczne, imprezy dla dzieci, całych rodzin. Ich sprawą jest, czy potrafią z tego skorzystać. Nas wspiera gminna władza i Komisja Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, ale jako stowarzyszenie sami też zdobywamy środki na działalność.

Kto może przyjść do klubu?

Nie zamykamy się w jednym kręgu. Można u nas skorzystać z porady psychologa, są terapeuci radzący i pomagający rodzicom i młodym ludziom, którzy popadli w jakieś uzależnienia, na przykład od narkotyków. Do psychologa trafiają ofiary przemocy w rodzinie. Od poniedziałku do piątku, w godzinach od 16 do 20 może do nas przyjść każdy, kto ma podobne problemy. Klub mieści się w piwnicy budynku Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przy ul. Księdza Skargi.

źródło: Express Bydgoski

Kluby abstynenta, kluby AA, czy stowarzyszenia trzeźwościowe nie mają nic wspólnego ze Wspólnotą Anonimowych Alkoholików i nie należy ich mylić ze sobą.

Wspólnota AA nie jest związana z żadną sektą, wyznaniem, działalnością polityczną, organizacją lub instytucją, nie angażuje się w żadne publiczne polemiki, nie popiera ani nie zwalcza żadnych poglądów. Oczywiście mogą ze sobą współpracować.

dodajdo.com

Na skrzydle modlitwy


...przechodzimy do wykonania Szóstego Kroku Naszej Drogi...Podkreślaliśmy już, że niezbędna jest nasza gotowość do zmiany.

Anonimowi Alkoholicy, str.56

Krok Czwarty i Piąty były trudne, ale warto je było "przerobić". Przy Kroku Szóstym natomiast utknąłem w miejscu - toteż sięgnąłem po Wielką Księgę i przeczytałem w niej powyższy fragment. Siedziałem na dworze, modląc się o gotowość, gdy wtem podniosłem wzrok i wysoko na niebie ujrzałem ogromnego ptaka. Patrzyłem, jak nagle poddał się on potężnemu górskiemu prądowi powietrza. Niesiony przezeń, to wznosząc się, to pikując, ptak dokonywał akrobacji, jakich śmiertelne ptaki z pozoru dokonywać nie są w stanie. Był to dla mnie inspirujący przykład istoty, która "puściła" własną niemożność i oddała się w ręce siły większej niż ona sama. Uświadomiłem sobie, że gdyby ptak "odzyskał swoją własną wolę" i nie okazując tak wielkiego zaufania, próbował sam kontrolować swój lot, to byłby się pozbawił najwyraźniej bezmiernej wolności i rozmachu.
Obserwacja ta obudziła we mnie gotowość do odmawiania Modlitwy do Kroku Siódmego.
Niełatwo jest poznać wolę Boga w każdych warunkach i okolicznościach. Muszę jej poszukać i być gotów poddać się jej prądowi - i w tym właśnie pomaga mi modlitwa i medytacja! Jako że ja, sam w sobie, jestem niczym, proszę Boga, aby pozwolił mi poznać jego wolę i użyczył mi siły i odwagi potrzebnej do wypełnienia jej - dzisiaj.

Wytrwanie


Ta błyszcząca strona medalu to jest to że ja nie piję.
Ale jest mityng, dwie godziny w tygodniu.
A po mityngu, znowu między pijaków. Rodzina u mnie dalej sobie pije. W pracy jak pracowałem tez w towarzystwie pijanym. Gdy przestałem, to zdradziłem moich towarzyszy od pijaństwa. I cały czas oni się męczą, żeby mnie do porządku przywrócić. A ja jak taki złośliwy diabeł trwam w trzeźwości. Jestem na emeryturze, ale zainteresowanie mam artystyczne. I ci moi koledzy artyści. W ostatni czwartek najpierw po piwku. Później butelka gorzały na podniesienie animuszu artystycznego. W piątek był wernisaż, trzy koleżanek wystawiały. I po wernisażu, poczęstunek. Jedna przyjaciółka już na mnie polowała, żebym i ja był na tym poczęstunku. Zajrzałem, było już nalane. I bezczelnie zrobiłem chodu. W dzieciństwie miałem zaplanowane, że będę świętym, później że zdobędę złoty medal olimpijski. Były mi się te moje zamiary spełniły, gdyby nie przyjaciele i towarzysze od animuszu alkoholowego. Jest tak, że na mityngu i terapii. Pomagają mi w trzeźwości, a w domu, w pracy, pomagają mi wrócić do pijaństwa. Tak już długo nie pijesz, to na pewno jesteś wyleczony. Spróbuj! Samo przestanie picia, to była dla mnie pestka. Ale utrzymanie tej abstynencji. To już wielki problem. Już jestem zaproszony na świąteczną uroczystość rodzinną, gdzie będzie dominować pijaństwo i obżarstwo. I nabijanie się z nieudaczników rodzinnych. Którym się nie udało. I już nie mogą. Wróciłem na jesieni na tą grupę artystyczną. I Czesiu, może herbatki, no proszę bardzo, ale smakuję, a ona ma procent. I drugi raz tez mnie poczęstowali z tym procentem ta herbatka. Od tego czasu przynoszę z sobą w termosie napój. To mnie uratowało, że lubię pić gorące napoje. I pierwsze to tylko na wargi i już wiedziałem czym to pachnie. A jakie to smaczne było. Też pracowałem w budownictwie. I dość często takie pytanie. Majster, a ty tak sobie od czasu do czau, to weźmiesz? Ja już jestem w AA. I wybuch radości. Hahahahhhhhhhhhhhh! Całą sztuka wytrwania w trzeźwości, to jest walka z kusicielami i Diabłami i pijanymi myślami alkoholowymi. Życzę trzeźwej mądrości. Bo bez tego wytrwanie w trzeźwości jest nie możliwe. Tylko dla wybrańców jest trzeźwość. I ja postanowiłem też być wybrańcem
Czesław



dodajdo.com

Pomaganie samemu sobie


1. Ponieważ serdeczność jest możliwa, nie ma powodu, bym obywał się bez niej.

2. Codziennie rozmawiam choć trochę ze sobą.

3. Szanuję siebie.

4. Okazuję współczucie innym.

5. Kocham innych. Miłość nie dopuszcza złych manier.

6. Odkrywam dobro i piękne cechy ludzi, nawet wtedy, gdy czynią oni wszystko, by to ukryć.

7. Nie boję się rozdźwięków i kłótni: jedynie zmarli i obojętni nigdy nie sprzeczają się.

8. Nie pozwalam, by owładnęły mną małe irytacje i codzienne miernoty.

9. Uśmiecham się! To podtrzymuje pracę serca i chroni je przed dolegliwościami.

Dobrze jest z tym być, żyć i trzeźwieć.
Lapet



dodajdo.com