Alkoholizm to choroba, możesz nauczyć się ją kontrolować ciesząc się pełnią życia
Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.
Uczciwość
Cud AA polega na tym, że mówię tylko o własnych doświadczeniach, o tym, co mi się przydarzyło. Nie tracę czasu na udzielanie rad - ponieważ gdyby rady spełniały swoje zadanie, to nikt nie trafiałby do AA. Muszę jedynie pokazać, co przyniosła mi trzeźwość i jakie zmiany zaszły w moim życiu. Jeśli nie dość podkreślę znaczenie duchowego aspektu Programu, będę nieuczciwy. Nie powinno się przedstawiać fałszywego obrazu trzeźwości. A prawda jest taka, że trzeźwieję dzięki łasce mojej Siły Wyższej - co z kolei umożliwia mi dzielenie się doświadczeniem z innymi.
Sponsorowanie w AA
– Zacznę od pytania kim jest sponsor. Nowicjusz nie wie kto może być jego sponsorem. „Żeby coś mu dać, samemu to trzeba mieć”. Sponsor musi mieć doświadczenie, coś sobą reprezentować w rozumieniu Kroków. Można mieć kilku sponsorów równocześnie. Można zmieniać sponsora na innego. Ze sponsorem porusza się takie tematy, o których nie mówi się na mityngu. Dlatego sponsor nie powinien krytykować, oceniać. Na mityngach często porusza się temat sponsorowania, ale jakoś nie ma chętnych. Osobiście nie uchylam się i chętnie sponsoruję. To rodzi więź i zaufanie. Sponsor ma obowiązek zachowania tajemnicy. Dlatego trzeba dorosnąć do bycia sponsorem. – Kiedyś rozmawialiśmy na grupie o tym jak powinien wyglądać sponsoring i nie wiedzieliśmy jak to jest. Wyobrażaliśmy sobie, że sponsorem powinien być ktoś „obkuty” w krokach. Są książki o sponsorowaniu (np. „12 kroków ze sponsorem”). A przecież podanie swojego numeru telefonu nowicjuszowi to też sponsorowanie. Można być sponsorem pierwszego kroku, sponsorem tymczasowym i to nie musi ciężarem. – Problem jest po dwóch stronach. Kiedy się dowiedziałem, że jest coś takiego jak sponsor, pomyślałem „Co ja będę zawracał komuś głowę swoimi problemami, narzucał się i zabierał komuś czas” . za mało mówi się o sponsorowaniu. Kiedy pierwszy raz ktoś poprosił mnie, żebym był jego sponsorem, wpadłem w panikę, bo nie wiedziałem jak to robić. Ci, którzy mają sponsora, powinni i tym mówić. Prowadzący powinien pytać czy jest ktoś, kto potrzebuje sponsora i czy są chętni do sponsorowania. – Nie jestem zwolennikiem jednego sponsora na całe życie. Ze swoim sponsorem, ale i sponsorowanym umawiam się na jeden konkretny temat i o tym rozmawiamy. Jeśli czegoś nie wiem, to mówię, że nie wiem. Sponsorowanie to rodzaj niesienia posłania. Ale nie sponsorowanego. Nie jestem odpowiedzialny za to, że np. mój podopieczny zapije.
Poczucie winy
Poczucie winy pojawia się w wyniku odczuwanej winy za swoje czyny. Jeśli brzmi to banalnie, to z pełną świadomością powtórzę to jeszcze raz – poczucie winy pojawia się w wyniku odczuwanej winy za popełnione czyny. A winę powinna odczuwać wyłącznie osoba, która się jej dopuściła. Nikt inny. Zatem w przypadku przemocy w rodzinie jedyną osobą, która powinna odczuwać poczucie winy, jest sprawca, który dopuścił się nieetycznych zachowań względem swoich bliskich. Chciałabym, aby to było jasne. Nikt inny nie ma prawa czuć się winnym poza osobą, która skrzywdziła swoich najbliższych!
Teoretycznie na tym by można było skończyć ten artykuł, gdyby nie fakt, że sprawca chcąc wpłynąć na osobę, którą skrzywdził, by ustrzec się przed przykrymi i niekorzystnymi dla siebie konsekwencjami, będzie starał się obarczyć winą właśnie ofiarę. Po to, by nie pozwolić jej racjonalnie działać.
Piszę o tym celowo, ponieważ sprawcy mają szczególny „talent” do obarczania za swoje niewłaściwe zachowanie właśnie osoby, które krzywdzą i robią to dlatego, że sami nie są w stanie udźwignąć ciężaru traumatycznych wydarzeń, które sami wytwarzają.
W związku z tym oskarżają o konsekwencje swoich zachowań osoby, które już i tak mają wyjątkowo trudną sytuację – ofiary własnej przemocy. Osławiona „za słona zupa” z kampanii społecznej to jeden z takich przykładów.
Sugerowanie nieprawdziwych pretekstów to zjawisko, które w psychologii określa się terminem manipulacji. Manipulacją jest każde zamierzone działanie danego człowieka mające na celu skłonić daną osobę do działania sprzecznego z jej dobrem czy interesem. Jest więc to zamierzona, intencjonalna próba wywierania wpływu na osobę, którą chce się poddać manipulacji, by wbrew swej woli zaczęła zachowywać się w taki sposób, by świadomie bądź nie realizowała cele, które wytycza jej manipulator.
Proszę zwrócić uwagę na to, jak podobna jest manipulacja w swych zamierzeniach do przemocy, którą definiujemy jako działanie intencjonalne, przy nierównym rozłożeniu sił, naruszające prawa i dobra osobiste oraz przynoszące cierpienie.
Manipulować drugim człowiekiem można na wiele sposobów. Można to robić poprzez sugerowanie odpowiednich treści, obrazów czy „zaszczepianie” myśli mających doprowadzić do zamierzonych przez manipulatora rezultatów. Jest to swoiste podsycanie pewnych pomysłów w nadziei, że w umyśle osoby poddawanej manipulacji, rozwiną się i nabiorą zamierzonych przez manipulatora kształtów.
Ten rodzaj manipulacji, o której będę pisać poniżej, przeważnie pojawia się wtedy, gdy partnerka zmęczona sytuacją chce odejść od sprawcy swoich nieszczęść.
Bardzo łatwo jest sprawcy manipulować nią, ponieważ kobieta poddana w większym czy mniejszym stopniu jego wpływom, jest bardziej podatna na manipulację. Bo czy sądzisz, patrząc z racjonalnej perspektywy, że ktoś, kto np. został pobity, zamiast zajmować się leczeniem swoich ran, będzie leczył rany oprawcy? Pewnie nie. Jednak w sytuacji przemocy w rodzinie, może się tak zdarzyć, gdyż sprawca obarczy poczuciem winy za swoje złe samopoczucie czy rany powstałe w wyniku bicia swej partnerki, jako urazy wynikające z jej bezpośredniej winy. Bo „przecież gdyby się nie broniła, to by nie podrapała”. To odrażające moralnie i etycznie mechanizmy. I nie trzeba się z nimi godzić. Wręcz absolutnie powinno być to zabronione.
Inną formą wymuszania na partnerce oddania kolejnej porcji energii na zajmowanie się sprawcą, a nie sobą, jest „uskarżanie” się na złe samopoczucie z powodu chęci jej odejścia. Tu sprawca może na różne sposoby starać się zatrzymać kobietę przy sobie – przez „zapadnięcie na ciężką chorobę” czy pojawiającą się gwałtownie apatię, czy depresję: „Jestem kompletnie rozbity. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Nie jestem w stanie nic jeść. Nie jestem w stanie spać. Patrzyłem się tępo w sufit i myślałem. Kocham Cię. Musisz do mnie wrócić, bo nie potrafię żyć bez Ciebie. Moje życie stało się puste i beznadziejne”.
Jednak sprawca, poza bezpośrednim obarczeniem winą za swoje zachowanie i pojawiające się w jego wyniku samopoczucie, może posunąć się znacznie dalej. Częstą jest sytuacja, w której osoba doznająca przemocy od partnera chce go opuścić, by wyzwolić się od jarzma stresu. Wtedy sprawca zaczyna swoistą grę, w której pokazuje swoje wielkie cierpienie z tego powodu, umartwienie czy wręcz pewne symptomy zachować depresyjnych. Niejednokrotnie pojawiają się imaginacje typu: „jak odejdziesz, to nie będę mieć po co żyć” czy wprost: „skończę ze sobą”. Jest to bardzo trudna sytuacja, ponieważ świadomie czy nieświadomie sprawca w jeszcze większym stopniu uniemożliwia ofierze odejście. No bo czy jakikolwiek zdrowy człowiek chciałby żyć z jarzmem, że świadomie przyczynił się do śmierci innego człowieka? W dodatku osoby, z którą łączą go bliskie i mocne więzi? Oczywiście, że nie. I właśnie z tego powodu taka forma szantażu emocjonalnego potrafi być niezwykle skuteczna.
Nie można pozwolić sobie wejść w ten sposób odczuwania. Jest on szczególnie niszczący, bo nie dość, że osoba będąca w „przemocowym” związku doświadcza wielu nieprzyjemnych sytuacji, obarczana jest winą za nie, to jeszcze sprawca chce ją zmusić do odczuwania winy za coś, co jej winą nie jest. Ale to tylko fikcja. Każdy z nas osobno odpowiada za swoje czyny. Nie ma czegoś takiego, jak przeniesienie winy na kogoś innego ani wina zbiorowa. Nie ma. Za swoje zachowanie odpowiada osoba, która je zrobiła. Nikt inny.
Jeśli zatem sprawca będzie chciał zatrzymać osobę, którą krzywdzi i posunie się do szantażu groźbą samobójstwa, zawsze należy pamiętać, że jest to dorosła osoba. A każdy człowiek sam odpowiada za to, co robi ze sobą i swoim życiem. Aby to zobrazować, posłużę się bardzo codziennym przykładem, ponieważ takie zwyczajne sprawy najlepiej obrazują działanie mechanizmu ponoszenia konsekwencji za swoje czyny.
Jeśli chcę dłużej pospać, mimo że przez to spóźnię się do pracy, to nie jest to wina szefa, że wyznacza takie, a nie inne godziny pracy. Jest to moja decyzja, że przez swoją chęć wylegiwania się w łóżku, narażę się na nieprzyjemności.
I tego należy się trzymać. Nikt nigdy nie ponosi odpowiedzialności za nasze własne działania, tylko my sami. Jeśli przestaje się o tym pamiętać, to mechanizm poczucia winy nakręca błędne koło chaosu, które coraz szybciej toczy się, a osoby biorące w tym udział coraz bardziej zatracają się w niszczących i pełnych cierpienia relacjach. Nie warto marnować życia w ten sposób.
źródło: Psychorada.pl
Chcesz zwyciężyć?
Uwolnij się od programu społecznego! Zacznij żyć poza schematem, który dostałeś w spadku od rodziców, nauczycieli i innych opiekunów.
Psychika człowieka spontanicznie kształtuje się do trzeciego roku, później jednak zachowanie człowieka jest już ukierunkowywane przez społeczeństwo, poprzez kontakt dziecka z innymi rówieśnikami, nauczycielami i innymi dorosłymi. To kształtowanie odbywa się za pomocą nagród (rzadziej) i kar (częściej).
System nagród i kar nieumiejętnie stosowany złamał niejednego człowieka.
Im bardziej dotkliwy rodzaj kar cielesnych stosują rodzice, tym bardziej agresywne jest dziecko. Dzieci uczą się agresywnego stylu zachowania od swoich rodziców. Nawet jeśli miałeś to szczęście i nie otrzymywałeś kar cielesnych, rodzice mogli stosować wobec ciebie przemoc psychiczną, mogli cię straszyć, grozić, lub poniżać wykorzystując swoja przewagę. Jeżeli tak było rozumiem, że może być ci ciężko nawiązywać zdrowe relacje z innymi, być może czujesz się nikim.
Ten poradnik jest po to, by pokazać ci jak inni ludzie (świadomie lub nie) niszczyli lub starali się niszczyć piękne dzieło jakim jesteś.
Czym jest program społeczny?
Program społeczny tworzy się już w wieku dziecięcym, kiedy to dziecko przeżywa trudne sytuacje. Wyciąga z tego wnioski i uczy się życia np. kim jest, czym jest życie. Mogą to być wnioski pozytywne, ale również niekorzystne dla człowieka. Toksycznymi mogą być np stwierdzenia. "nie jestem nic wart", "okazywanie emocji jest niebezpieczne", "dorosłość jest zła", "tylko gdy jestem dobry, wtedy mam prawo istnieć", "muszę się poświęcać dla kogoś", "muszę być ideałem". To wszystko wynika z nabywanego w życiu doświadczenia, i tworzy dogmat, który może z człowiekiem być do końca życia.
Dogmaty takie powstają zazwyczaj przy współpracy rodziców i dzieci. Rodzice lub ważne osoby przekazują informacje, które są przetwarzane przez osobowość dziecka. Dzieci są uzależnione od tego, ale posiadają również indywidualną osobowość, dlatego nieraz informacje dopiero po przetworzeniu przez dziecko staje się toksycznym wzorcem. Zapewne już zorientowałeś się, że program nie powstaje z pięknych przesłań. Jet on tworzony z nakazów negatywnych i destrukcyjnych.
Klasyczne surowe nakazy to:
* „Nie rób tego”,
* „Nie bądź ważny”,
* „Nie myśl”,
* „Nie okazuj złości”,
* „Nie przynależ do tego”,
* „Nie bądź dorosły”,
* „Nie bądź sobą”,
* „Nie okazuj uczuć”,
* „Nie bądź dzieckiem”,
* „Nie bądź zdrowy”,
* „Nie podchodź do mnie zbyt blisko”.
Uzupełnijmy to jeszcze „poganiaczami”, które nazbyt często tak chętnie są używane. Do klasycznych poganiaczy należą:
* „Bądź perfekcyjny”,
* „Pośpiesz się”,
* „Dogadzaj innym”,
* „Staraj się”,
* „Bądź silny”.
Co zawiera e-Poradnik?
Poradnik zawiera opis i omówienie konkretnych sytuacji, które doprowadzą Cię do wyzwolenia się z programu społecznego. Czytając e-booka "Chcesz zwyciężać? Uwolnij się od programu społecznego" poznasz:
* 23 kroki ułatwiające samopoznanie
* 27 misji do wykonania z innymi ludźmi
* 63 ćwiczenia do autopoznania
Tropiąc program społeczny w dużej mierze udowadniam, że głównie jesteśmy poddawaniu warunkowaniu w naszych pierwszych latach przez rodziców. Nie robię, tego jednak tego po to, byś winił rodziców. Zrozum to, przyjmij wiedzę i wykorzystaj ją dla siebie, jednak miej świadomość, że rodzice ulegli systemowi i nie potrafili się mu przeciwstawić. Ty masz szansę, to zrobić, czyż to nie wspaniałe?
Spis treści
Krok 1 – Czołowe zderzenie z rzeczywistością
Krok 2 – „Kim jestem?” – odpowiedź jest w Tobie
Krok 3 – Sekret, który jest przed tobą ukrywany
Krok 4 – Odkrywasz jak robią z ciebie robota/nika
Krok 5 – Nadszedł czas, abyś przestał/a wierzyć w bajki
Krok 6 – To, co nazywasz przeznaczeniem, jest
oprogramowaniem pełnym wirusów
Krok 7 – Czas przyznać przed sobą: „Ludzie niszczą swoje
życia i ponoszą za to pełną odpowiedzialność”
Krok 8 – Zobacz prawdę, a wiedzę wykorzystaj by zwyciężyć
Krok 9 – Nie wszystko czego nauczono cię w szkole jest dobre
Krok 10 – Prawdziwy Mistrz mówi do ucznia: „Ty wiesz
wszystko, ja ci tylko to pokazuję”
Krok 11 – Edukacja – dwie strony medalu
Krok 12 – Ty wybierasz. Zdecydowałeś/aś się mieć takie życie
Krok 13 – Zobacz jak łatwo ulegasz czynnikom zewnętrznym
Krok 14 – Relaks uwolni cię od programu społecznego
Krok 15 – Zdejmij maskę i pokaż swoją prawdziwą twarz
Krok 16 – Mistrz czy autorytet? Wybór decydujący o Twoim życiu
Krok 17 – Zaprogramowano cię w dzieciństwie, jako dorosły
masz możliwość zmiany
Krok 18 – Doświadczaj i wzrastaj
Krok 19 – Nie czekaj, działaj
Krok 20 – Pamiętaj, że nawet jeżeli ty wiesz, to większość
nie wie
Krok 21 – Twoim zadaniem jest kształtowanie siebie, dla
innych bądź inspiracją
Krok 22 – Nie uciekaj od wiedzy, dlatego, że jest trudna
Krok ostatni - osiągnąłeś/aś cel i jesteś wolny/a, podejmij
najlepszą dla siebie decyzje
Sprawdź w którym kierunku idzie Twoje życie
Wielu ludzi idzie przez życie niosąc ze sobą ciężar przeżytych doświadczeń. Są to nierozwiązane konflikty rodzinne, toksyczny wpływ przyjaciół i innych osób. Często ludzie czekają, aż osoby, które w przeszłości ich zraniły zrozumieją krzywdy jakie im wyrządziły i je przeproszą. Myślą, że wtedy wreszcie im ulży i pozbędą się tego ciężaru, który ciągną z mozołem.
Ludzie tacy zachowują się jak prokurator przygotowujący się do rozprawy zbierają dowody zbrodni, której dokonano na nich. Nie wpadnie im do głowy, że powinni przeżyć te sytuacje, przepracować je i puścić w niepamięć. Może to wyjaśnia, że mamy tylu cierpiętników, którzy uwielbiają rozprawiać jakie to im krzywdy wyrządzono, dadzą ci też wyczerpujący wykład dlaczego nie mogą być szczęśliwi. Ta gra, którą prowadzą pozwala im uniknąć odpowiedzialności za własne życie. Taki mają program na życie, odgrywanie roli cierpiętników.
Cierpiętnik musi taką rolę przyjąć bo tylko wtedy może powiedzieć: „Jestem nieszczęśliwy, biedny, chory, a ty jesteś temu winien/winna”. Taka gra wymaga pielęgnowania w sobie negatywnych emocji, ktoś musi być winny: rodzice, państwa, szef, partner, zawsze jest ktoś, z kimś trzeba wałczyć, a później go oskarżać o swoje porażki.
Takie myślenie jest bardzo skutecznym sposobem zahamowania sukcesu i rozwoju osobistego. Zmień to! Zdaj sobie sprawę, że inni ludzie zrobili ci te wszystkie przykre rzeczy, gdyż nic innego nie potrafili ci dać i to prawdopodobnie już się nie zmieni. Zaakceptuj to, co jest. Poczuj te wszystkie śmieci w twoim umyśle, a następnie zrób to, co powinieneś z nimi zrobić – wyrzuć je. A pomoże Ci w tym właśnie e-poradnik Chcesz zwyciężać? To uwolnij się od programu społecznego, który zamówisz tutaj >>
Prawdziwa pokora
Doświadczenie pokazało mi, że jako osoba uzależniona od alkoholu mam skłonność do wpadania w pychę i posiadania wygórowanego mniemania o sobie. Kierując się dobrymi na pozór intencjami, potrafię zmienić swój sposób postępowania, aby uparcie szukać swego. Wówczas górę bierze moje ego i tracę z oczu mój podstawowy cel. Zdarza się nawet, że to sobie przypisuję zasługi za to, co zdziałał w moim życiu Bóg. Takie przesadne poczucie własnej ważności jest niebezpieczne dla mojej trzeźwości i może wyrządzić szkodę Wspólnocie jako całości. Ochroną przed tym jest dla mnie Tradycja Dwunasta, która służy mi do utrzymywania w sobie pokory. Zarówno jako człowiek, jak i jako uczestnik AA zdaję sobie sprawę, że nie mogę pysznić się swoimi osiągnięciami i dokonaniami, gdyż to ,,Bóg czyni dla nas to, czego sami nie moglibyśmy dla siebie uczynić''
Zamiast zrzędzić, weź sprawy w swoje ręce!
Nie masz prawa narzekać, jeśli możesz zmienić coś w swojej pracy, a tego nie robisz. Zacznij działać. Powalcz o siebie. Tylko całkowity brak alternatyw usprawiedliwia skargi i rozpacz.
Jest taka opowiastka o klasztorze, w którym obowiązywała reguła ścisłego milczenia. Jego mieszkańcy mogli wypowiedzieć raz na dziesięć lat dwa słowa. Pewnego dnia przeor spytał swego podopiecznego: „Bracie, minęło już dziesięć lat, jak są twoje dwa słowa?”. „Twarde łóżko” – padła odpowiedź. Dziesięć lat później przełożony powtórzył pytanie. „Jedzenie śmierdzi” – oświadczył podwładny. Upłynęło następnych dziesięć lat. „Ja odchodzę” – poinformował mnich. „Wcale się nie dziwię – stwierdził przeor. – Od trzydziestu lat nic nie robisz, tylko narzekasz. Prawdę powiedziawszy, nie to było złe, że mnich narzekał. Złe było to, że narzekał przez trzydzieści długich lat. I nie zrobił nic, aby poprawić swój los i samopoczucie. Choćby poprzez rezygnację z klasztornego życia.
Witaj w klubie malkontentów.
A jak to jest z tobą? Czy nie pogrążasz się w coraz większym pesymizmie – z powodu pracy, wynagrodzeń i atmosfery panującej w firmie? Nie krytykujesz cięgle szefów, ich decyzji, metod zarządzania? Nie kręcisz nosem, gdy musisz zastąpić chorego kolegę albo pojechać na korporacyjną integrację? Nie odgrażasz się, że odejdziesz, a potem ci przechodzi – i tylko najbardziej zaufanej osobie w biurze zwierzasz się po cichu: „Ja już dłużej tego nie wytrzymam, od trzech lat leczę się z depresji”?
Jeśli na wszystkie powyższe pytania odpowiedziałeś twierdząco, witaj w klubie malkontentów. Jesteście wśród zawodowo czynnych Polaków większością. O czym świadczy badanie zrealizowane niedawno przez portal rynekpracy.pl. Ponad 50 proc. ankietowanych odpowiedziało, że nie ma satysfakcji z tego, co robi. Zaledwie 19 proc. jest absolutnie zadowolona ze sposobu zarobkowania. Pesymizm przebija także przez sondaż dr Dagmary Lewickiej z Wydziału Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Sześciu na dziesięciu respondentów twierdzi, że w ich organizacjach nie ma systemu motywacyjnego. Ponad połowa mówi, że nie mają możliwości decydowanie o sposobie wykonywania obowiązków służbowych. Trzy czwarte pytanych ubolewa, że podnoszenie kwalifikacji nie znajduje odzwierciedlenie w zarobkach. A co trzeci nie widzi związku między wynagrodzeniem a efektami pracy.
Zmień to, na co masz wpływ
Doktor Krzysztof Augustyn, psycholog biznesu i trener, lubi na swych szkoleniach przytaczać modlitwę wykorzystywaną w klubach AA (anonimowych alkoholików), a która – według niego – pasuje także do …środowiska pracy. Jest to skierowana do Boga prośba o trzy rzeczy, bez których człowiek nigdy nie będzie szczęśliwy. Są to: cierpliwość – by zaakceptować to, czego zmienić nie jesteśmy w stanie, siła – by zmienić to, co zmienić się da oraz mądrość – by odróżnić jedno od drugiego.
W jednym ze swych artykułów w piśmie dla menedżerów dr Augustyn pisze: „Może nie jesteśmy w stanie zmienić bezpośredniego przełożonego, który jest skończonym chamem i gburem. Ale zawsze możemy poprosić prezesa o przeniesienie do innego działu, zespołu. Może nie jesteśmy w stanie wywalczyć podwyżki. Ale możemy wziąć nadgodziny albo różne fuchy, jak robi to wiele osób. Może nie jesteśmy w stanie zmienić atmosfery w firmie. Ale możemy przecież zmienić firmę. Może nie jesteśmy w stanie zdobyć pracy na miarę naszych marzeń w Krośnie, Wąchocku czy Lęborku. Ale możemy jechać do Warszawy, gdzie atrakcyjnych ofert jest dużo więcej niż na tzw. prowincji”.
Zacznij od nowa.
Pracownicy są sfrustrowani, oszukiwani, mobbingowani, zarabiają grosze, nie mogą się rozwijać. A jednak kurczową trzymają się swej znienawidzonej pracy. Paraliżuje ich strach. Boją się, że wpadną z deszczu pod rynnę. Nie wiedzą, że bierność, asekuranctwo są bardziej niebezpieczne niż jakikolwiek przemyślany ruch w kierunku poprawy swej sytuacji zawodowej czy finansowej . Ekspert często powtarza uczestnikom swoich szkoleń: „Nie macie prawa narzekać, jeśli możecie coś zmienić w swojej pracy, a tego nie robicie. Tylko całkowity brak alternatyw usprawiedliwia skargi i rozpacz”.
- Niektórzy słuchacze biorą sobie do serca moje słowa. By zwiększyć swe szanse na sukces, zapisują się na kursy asertywności, na dodatkowe studia, idą do szefa na poważną rozmowę. Albo po prostu wyjeżdżają za granicę. Jednak większość, zamiast wziąć życie w swoje ręce, woli kochać się w lamentach, biadoleniach i skargach – zauważa Augustyn.
Spróbuj inaczej.
Mnich z opowiastki narzekał na twarde łóżko i śmierdzące jedzenie. Jednak przez trzydzieści długich lat siedział w klasztorze, bo nie wiedział, czy poza jego murami da sobie radę. Nie był pewny, czy będzie miał, co jeść i gdzie spać. Również ciebie przeraża zmiana – zawsze możesz wpaść z deszczu pod rynnę. Jeśli jednak nie zrobisz nic, będziesz wiecznie stękał, narzekał, pogrążał się w rozpaczy – dzień w dzień przez długie miesiące i lata, aż do emerytury. Ale jeżeli spróbujesz zmienić coś w pracy (albo zmienić pracę), przynajmniej dajesz sobie szansę. Nie ma nic gorszego niż pełna frustracji bierność.
Spróbuj.
Zaryzykuj.
źródło: wp.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)