Alkoholizm to choroba, możesz nauczyć się ją kontrolować ciesząc się pełnią życia
Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.
Splendor kaca
Krzysztof Wójtowicz, 59-letni architekt z Warszawy, alkoholik, od lat wykręca się od terapii tym samym argumentem. – Żaden psycholog nie jest w stanie mnie zmanipulować. Jestem zbyt inteligentny. Sam robię sobie terapię – tłumaczy i recytuje długa listę „braci w nieszczęściu”: Jerzy Pilch, Winston Churchill, Ernest Hemingway, Marek Hłasko, Jan Himilsbach i Ireneusz Iredyński. Kiedy pojawia się plotka, że pije któryś z jego ulubionych polityków czy aktorów, natychmiast dodaje ich do listy. Żona Krzysztofa uważa, że znani alkoholicy legitymizują jego picie.
W kraju, w którym alkoholizm zdiagnozowano u miliona osób, a niestwierdzonych przypadków może być co najmniej dwa razy tyle, picie nie tylko nie szkodzi wizerunkowi, ale – bywa – dodaje splendoru. – Przykład znanych osób daje wielu alkoholikom pretekst do usprawiedliwienia własnego picia. Na szczęście więcej jest uzależnionych, na których pijacy celebryta działa jak czerwona lampka. Tym bardziej że do picia przyznają się zwykle ci, którzy przeszli już leczenie i pokazują, że można zerwać z nałogiem – uważa Adam Kłodecki, psycholog i terapeuta uzależnień, kierownik należącego do Instytutu Psychiatrii i Neurologii Ośrodka Terapeutycznego Goplańska, od lat leczący znanych alkoholików, m.in. Tomasza Stańkę. Ostatnio ma na terapii coraz więcej aktorów. Kilku na Goplańską wysłał dyrektor teatru, stawiając ich przed alternatywa: albo alkohol, albo praca. Pozostali zgłosili się sami. Możliwe, że nie bez znaczenia był przypadek Tomasza Stockingera.
10 września Stockinger, odtwórca roli idealnego doktora Lubicza w serialu „Klan", uderzył w jadącego przed nim forda i nawet się nie zatrzymał. Kobieta w rozbitym aucie z urazem kręgosłupa została na środku jezdni w podwarszawskim Żabieńcu. Stockinger uciekł, żeby trochę wytrzeźwieć przed przyjazdem policji. Kiedy po pościgu w Górze Kalwarii mundurowi kazali mu dmuchać w alkomat, urządzenie pokazało 2,5 promila. Jeszcze tego samego dnia o aktorze piracie rozpisywały się wszystkie media, a internauci nie zostawili na nim suchej nitki. Stockinger stał się wrogiem publicznym numer jeden.
Co innego, gdyby alkohol pił odtwórca roli policjanta lub mafiosa, serialowy czarny charakter, prawdziwy macho, który nie rozstaje się z butelką. Taki jak grany przez Marka Kondrata Olgierd Halski z „Ekstradycji", który tygodniami zalewał robaka z poczucia bezradności, czy strzelający na oślep aspirant Metyl z „Pitbulla”, grany przez Krzysztofa Stroińskiego. Takiemu macho Polacy skłonni by byli wybaczyć – alkohol, ale nie ucieczkę z miejsca wypadku. Podobnie pobłażliwie rodacy podchodzili do alkoholizmu Andrzeja Niemczyka, genialnego trenera siatkarskich „złotek”, który otwarcie przyznawał, że nie wylewa za kołnierz. Uwielbianemu przez dziennikarzy, kibiców i celebrytów szkoleniowcowi nie było w stanie zaszkodzić nawet to, że podobno pijany przychodził na treningi, przyznawał się do zamordyzmu, a o zawodniczkach wypowiadał się z lekceważeniem. Problemy z alkoholem nie psuły też opinii Zbigniewowi Relidze, genialnemu kardiochirurgowi i ministrowi zdrowia, który mniej lub bardziej świadomie podtrzymywał legendę, że alkohol jest dla chirurga jedyną formą relaksu i absolutnie nie przeszkadza mu w niezwykle przecież precyzyjnej pracy.
Picie wybaczano też Aleksandrowi Kwaśniewskiemu, a jego absurdalne usprawiedliwienia do dziś funkcjonują jako dowcip. Żaden z jego alkoholowych incydentów poważnie nie zaszkodził zaufaniu, jakim się cieszy. Polaków bawiło, gdy zawiany prezydent przez płot uciekał przed dziennikarzami czy parodiował Jana Pawła II, sugerując ówczesnemu szefowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego Markowi Siwcowi ucałowanie ziemi kaliskiej. Zataczanie się podczas wizyty na grobach katyńskich w Charkowie w 1999 r. ówczesny prezydent tłumaczył „bólem lewej goleni", a naród uznał to za dobry dowcip. Dopiero sześć lat później Kwaśniewski przyznał się, że był wtedy pijany, ale i wówczas tłumaczył się „nadmierną gościnnością zapraszających”. Lech Kaczyński, o którym Janusz Palikot napisał rok temu, że może mieć problemy z alkoholem, a częste pobyty w szpitalu mogą być związane z terapią, nie mógł liczyć na podobne zrozumienie. Pogłoski o nałogu odbiły się na wizerunku „sprawiedliwego prezydenta”. Adam Kłodecki uważa, że zmienia się świadomość Polaków: – O ile Kwaśniewskiego naród uważał za „równego faceta”, o tyle prezydentowi Kaczyńskiemu nie dałby przyzwolenia na picie. Tak jak jeszcze 10 lat temu przypadek Stockingera nie spotkałby się pewnie z takim potępieniem – mówi psycholog.
Alkohol wciąż jednak uchodzi ludziom sportu. „Pijani działacze" to już związek frazeologiczny, a ich wyskoki traktowane są jako materiał do anegdoty. Gorzej, kiedy polska przywara wyłazi na światowe salony, tak jak rok temu podczas igrzysk w Pekinie. Najpierw wioskę olimpijską opuścili działacze związku szermierczego na czele z jego szefem Adamem Lisewskim, który za alkohol wyleciał już cztery lata wcześniej z wioski w Atenach. Potem na wcześniejszy samolot załapał się wiceprezes Polskiego Związku Lekkiej Atletyki Janusz Sudoł, po tym jak pijany zasnął na trawniku. Ale kiedy były selekcjoner piłkarskiej reprezentacji Polski Leo Beenhakker zawiesił za pijaństwo czołowych graczy: Artura Boruca, Dariusza Dudkę i Radosława Majewskiego, kibice podnieśli larum. Beenhakker musiał tłumaczyć to, co w innych krajach jest oczywiste: sportowiec nie pije w pracy. Jego nauka trafiła w końcu do piłkarzy, ale nie do kibiców, średnio oburzonych domniemaniem trenera, że prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej Grzegorz Lato był pijany, kiedy zwalniał go ze stanowiska. O alkoholu lejącym się litrami na posiedzeniach najbardziej skompromitowanego związku w Polsce wiadomo bowiem nie od dziś. W końcu to legendarny trener Kazimierz Górski mawiał: „Winko popijam na trawienie, piwko na nerki, koniaczek na serce, wódeczka najlepiej robi mi na żołądek. Woda? Wodę to niech żaby piją!”.
Niektórzy działacze słowa trenera, który – jak podkreślają biografowie – pił z umiarem, traktują aż nazbyt dosłownie. Janusz Wójcik, trener reprezentacji Polski w latach 1997- -1999 i poseł na Sejm w latach 2005-2007, znany był z tego, że mecze reprezentacji prowadził, popijając z bidonu „napój izotoniczny", którym – zdaniem wtajemniczonych – była najczystsza wódka. Piłkarzom, kibicom i dziennikarzom absolutnie to nie przeszkadzało. – Niestety, dla niektórych picie jest nadal nieodłącznym atrybutem macho. Zresztą producenci alkoholi robią wszystko, by kojarzyć się ze sportem: sponsorują reprezentację, a w reklamach utrwalają wizerunek kibica z piwem w dłoni – mówi Adam Kłodecki.
– Ludzie heroizują alkohol, bo alkohol heroizuje. Twórcom wydaje się, że bez niego nie potrafią tworzyć, i próbują wmówić to odbiorcom swojej sztuki. Tak naprawdę przekonują o tym samych siebie, ale ze szkodą dla społeczeństwa. Ich przesłanie dociera przede wszystkim do młodzieży, która alkohol kojarzy z czymś, co dodaje splendoru – mówi profesor Wiktor Osiatyński, konstytucjonalista, socjolog, od 26 lat niepijący alkoholik. Dlatego tak denerwują go gawędy znanych ludzi o urokach picia na umór. Po majowym wywiadzie „Gazety Wyborczej" z pisarzem Januszem Głowackim o piciu w PRL Wiktor Osiatyński zadzwonił do autora Pawła Smoleńskiego z prośbą o dopisek. – Głowacki puścił taśmę, ale nie do końca. Mówił o czasach, kiedy piło się „romantycznie albo tragicznie”. Albo antykomunistycznie, albo przez rozum; o tym, jak fajnie się piło w SPATiF-ie. Ale nie wspominał już, jak wyglądał finał takich imprez: zarzygany lokal, spuchnięta, obita morda, potworny kac. Zadzwoniłem do Smoleńskiego i zapytałem, czy można ten tekst jakoś odkręcić, pokazać drugą stronę, bo wywiad z Głowackim czytali przecież młodzi, którzy zrozumieją z niego tylko tyle, że picie jest fajne. A odkrywani przez nich na nowo Himilsbach, Maklakiewicz i Iredyński byli zabawni, bo wciąż pijani – tłumaczy Osiatyński. „Kontrwywiad” ukazał się w „GW” tydzień później. Wiktor Osiatyński zdemitologizował SPATiF-owskie picie jako puste, depresyjne i degenerujące. – Zauważyłem, że bohaterowie tamtego miejsca i tamtego picia: Grochowiak, Wojaczek, Mętrak, Iredyński, poumierali na alkoholizm. A fakt, że pijąc, nadal tworzyli, wcale nie świadczył o tym, że alkohol wzmagał siły twórcze – mówi Osiatyński, który jako jeden z pierwszych znanych alkoholików zdecydował się na ujawnienie choroby w mediach. – Na życie w trzeźwości zdecydowałem się w USA, w sprzyjających warunkach, bo tam nikomu nie imponowało, że jestem pijany – wspomina. Rzeczywiście, w USA do alkoholizmu przyznają się tylko ci, którzy wygrali walkę z chorobą. Tak zwani niepijący – pisarz Stephen King, aktorzy Robert Downey Jr., Drew Barrymore czy Brytyjczyk Eric Clapton. W przeciwieństwie do Polski tam splendoru dodaje raczej zwycięstwo z nałogiem niż snucie pijackich opowieści.
źródło: Wprost 24
Oszuści antyalkoholowi
Aż 900 tys. Polaków jest uzależnionych od alkoholu. Niektórzy uznali, że można zrobić na nich świetny interes. Wiedzą o tym przeróżni znachorzy i czarodzieje oferujący cudowne kropelki, zioła, terapię złotymi kulami czy biostymulację. Nawet lekarze proponują alkoholikom wszywkę ze sprowadzanego z Ukrainy esperalu, równie skutecznego jak tabletki z cukru.
Esperal (disulfiran) przestał być produkowany przez Polfę rok temu, ale lekarze, którzy go implantowali, zawczasu przygotowali zapasy. Mniej przewidujący sprowadzają wszywki zza wschodniej granicy. – Wszycie esperalu w Polsce kosztuje 800-1000 zł, ale ten zabieg nie jest skuteczny – mówi Hanna Ostrowska-Biskot, terapeuta uzależnień.
Esperal należy do tzw. awersyjnych metod leczenia, popularnych w latach 60. ubiegłego wieku, polegających na wzbudzaniu awersji do alkoholu. Specyfik hamuje metabolizm alkoholu. Jeśli pacjent po zabiegu wypije, szkodliwe półprodukty skumulują się w jego organizmie i wywołają nieprzyjemne objawy (ból głowy, kołatanie serca, lęk, a nawet utratę przytomności). Metody awersyjne dawno zostały odrzucone przez profesjonalnych terapeutów, którzy uważają, że ich stosowanie to unikanie leczenia. Chwilowe zaprzestanie spożywania alkoholu utwierdza bowiem pacjenta w przekonaniu, że panuje nad piciem i nie musi podejmować radykalnych działań zmierzających do zmiany sposobu życia.
W prasie i internecie reklamują się „kliniki" i „lecznice”, w których stosuje się tzw. alternatywne metody leczenia alkoholizmu. – Wszyscy oferujący je pseudospecjaliści to oszuści. Wykorzystują straszną, śmiertelną chorobę, jaką jest alkoholizm, do wyciągania od ludzi pieniędzy – uważa Hanna Ostrowska-Biskot. – Nie ma żadnych wiarygodnych badań potwierdzających skuteczność tzw. kodowania, korzeni czy ziół w leczeniu alkoholizmu – dodaje Jagoda Fudała, kierownik Działu Lecznictwa Odwykowego i Programów Medycznych Polskiej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.
Za stosowną opłatę można się dowiedzieć, że najlepszą metodą na wyleczenie z alkoholizmu jest unikanie życia towarzyskiego i stosowanie diety jarskiej. Można też wziąć udział w seansie biorezonansu lub otrzymać do wąchania miksturę ze zmielonych ludzkich paznokci, jaką kilka lat temu oferowała lekarka z warszawskiego Żoliborza. – Popularność metod alternatywnych bierze się z małej wiedzy Polaków na temat alkoholizmu i jego leczenia. Niewiele osób wie, że jedyne, co może pomóc alkoholikowi, to praca nad sobą – mówi Hanna Ostrowska-Biskot.
Uzależnienie jest mocno zakorzenione w psychice chorego. W chorobie alkoholowej, uważanej za nieuleczalną, można mówić jedynie o remisji, ale aby ją osiąg- Alkoholikowi może pomóc tylko długotrwała psychoterapia u specjalisty lub we wspólnocie AA nąć, konieczna jest systematyczna psychoterapia prowadzona pod kierunkiem wykwalifikowanego specjalisty lub zgodnie z programem dwunastu kroków Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. Pierwszym i najtrudniejszym etapem jest uświadomienie pacjentowi strat poniesionych w wyniku picia po to, aby uzmysłowił sobie, że jest uzależniony. – Najskuteczniejsze w leczeniu alkoholizmu są metody psychoterapii behawioralno-poznawczej, które pomagają ludziom zrozumieć sytuację, w której się znaleźli, i uczą lepszego zarządzania samym sobą, ale bez zagłębiania się w psychoanalizę – mówi Jagoda Fudała. Ważne jest, aby alkoholik zrozumiał, na czym polega uzależnienie, i zdobył silną, wewnętrzną motywację do zmiany. W trakcie terapii trzeba wzmocnić przekonanie, że życiew trzeźwości przyniesie pacjentowi realne korzyści. Konieczne jest nabycie umiejętności życia z uzależnieniem traktowanym jako pewna dysfunkcja, a w tym pomocne są m.in. treningi radzenia sobie z nawrotami choroby, różnymi emocjami i reakcjami.
Podawanie środków farmakologicznych bez względu na ich skład chemiczny i sposób działania nie może być traktowane jako leczenie uzależnienia od alkoholu. Farmakoterapia bywa stosowana, ale tylko jako leczenie wspomagające, w początkowym etapie trzeźwienia, by zminimalizować fizyczne i psychiczne skutki tzw. zespołu odstawienia. Leki są podawane tylko po to, aby przygotować pacjenta do właściwego leczenia, czyli psychoterapii, która wymaga czasu, cierpliwości i zaangażowania. – Każdy człowiek jest z natury leniem i wolałby, aby ciężką pracę wykonał za niego ktoś inny. Zioła, złote kule czy esperal dają pacjentowi złudzenie, że zostanie uzdrowiony bez własnego wysiłku – mówi Hanna Ostrowska-Biskot. Zdarza się, że alkoholik korzysta z metod wymagających zaangażowania, ale tylko finansowego, po to, aby pokazać swoim bliskim lub przełożonym, że stara się wyjść z nałogu.
Skutkiem wmawiania pacjentom możliwości łatwego, niemal cudownego wyjścia z uzależnienia jest odwlekanie decyzji o podjęciu prawdziwej terapii. – Alkoholizm jest chorobą, która pomalutku wsiąka w człowieka, a później zagarnia go całego. Im dłużej zwleka się z rozpoczęciem leczenia, tym więcej pozwala się chorobie zabrać z siebie samego – tłumaczy Hanna Ostrowska-Biskot. Osoby korzystające z metod alternatywnych po kilku nieudanych próbach zazwyczaj tracą nadzieję, że wyjście z uzależnienia jest w ogóle możliwe, i rezygnują z jakiejkolwiek terapii. A prawda jest taka, że właściwie prowadzona psychoterapia, wsparcie rodziny i w razie potrzeby wspomaganie farmakoterapią dają 50-procentową szansę na sukces. Marta Koton-Czarnecka
źródło: Wprost 24
Codzienna obserwacja siebie
Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny...
Z pewnika duchowego, do którego odnosi się Krok Dziesiąty -
mówiącego, że ilekroć odczuwam zdenerwowanie, to,
niezależnie od powodu tego zdenerwowania, świadczy to o
tym, że coś jest nie w porządku ze mną samym - dowiaduję się
też, że nie ma od tej zasady wyjątków. Choćby nie wiem jak
nierozsądni wydawali mi się inni, to ja ponoszę
odpowiedzialność za to, by nie zareagować negatywnie.
Niezależnie od tego, co dzieje się na zewnątrz, zawsze będę
miał prawo - i obowiązek - zdecydować, jak chcę się do tego
wewnętrznie ustosunkować. To ja sam kreuję swoją własną
rzeczywistość. Sporządzając codzienny obrachunek, wiem, że
muszę przestać osądzać innych. Jeśli to robię, to tym samym
prawdopodobnie osądzam też siebie. Ten, kto najbardziej
wyprowadza mnie z równowagi, jest zarazem moim
najlepszym nauczycielem. Od osoby tej mogę się wiele nauczyć
i - w głębi serca - powinienem jej być wdzięczny.
Choroba sukcesu
Dlaczego alkoholizm często dotyka ludzi z pierwszych stron gazet
Do nadmiernego picia, które nieomal zrujnowało im życie, coraz częściej przyznają się obok "zwykłych" alkoholików osoby z pierwszych stron gazet. Elton John wyznał: "Piłem, bo byłem samotny". Melanie Griffith sięgnęła po kieliszek, żeby zbliżyć się psychicznie do uzależnionego męża, Dona Johnsona. Drew Barrymore, mając 13 lat, nie wytrzymała ciężaru popularności.
- Alkohol jest bardzo podstępnym środkiem chemicznym, przynoszącym ulgę lub przyjemność - mówi dr Ewa Woydyłło z Ośrodka Terapii Uzależnień Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. - Przenika do mózgu i naśladuje produkowane przez organizm substancje kojące, m.in. endorfiny. W nałóg może wpaść każdy. Sprzyja temu polska kultura i styl życia. Jeżeli człowiek zetknie się z alkoholem przed dwudziestym rokiem życia, nie zdaje sobie sprawy z zagrożeń, jakie on niesie. Zacznie pić, zachwycony, że znalazł wreszcie świetne lekarstwo na smutek, stres i złość. Powszechnie alkohol uważa się za najlepszy sposób na osiągnięcie przyjemności, szczęścia, uwolnienie się od bólu i lęku, a nawet poprawę sprawności seksualnej.
Poza predyspozycjami genetycznymi i uwarunkowaniami neurofizjologicznymi do czynników sprzyjających uzależnieniu od alkoholu specjaliści zaliczają cechy charakteru i środowisko. - Bardziej podatne na alkoholizm są osoby nadwrażliwe, które niezwykle intensywnie przeżywają porażki czy zwykłe wydarzenia. Może weń również nieświadomie wpędzić najbliższa rodzina, gdy nie interesuje się odczuciami, emocjami i problemami domowników, lecz jedynie stara się zapewnić im byt materialny - mówi dr Ewa Woydyłło.
Powszechność tej choroby bierze się także stąd, że picie jest tolerowane przez prawo oraz społecznie aprobowane. W wielu kulturach nie wypada odmówić wypicia kieliszka. - Spożywaniu alkoholu sprzyja styl życia na eksponowanych stanowiskach. Bankiety czy oficjalne spotkania stwarzają okazję, a jednocześnie dają przyzwolenie na picie alkoholu. Wtedy bowiem piją wszyscy - mówi dr Iwona Grobel z Centrum Zdrowia Psychicznego w Warszawie.
Osoba uzależniona od alkoholu nie budzi jednak współczucia. Ganiona jest za "brak silnej woli", krytykowana za nieodpowiedzialność i często pozostawiana bez wsparcia. Tymczasem alkoholik stanowi zagrożenie zarówno dla społeczeństwa, jak i dla samego siebie. Uzależnienie to skraca bowiem średnią długość życia o dwanaście lat. Ponadto - jak wynika ze statystyk - pod wpływem alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych popełnia się połowę ogólnej liczby samobójstw i są przyczyną połowy śmiertelnych wypadków drogowych.
Niezmiernie często w nałóg ten wpadają ludzie sukcesu, którzy opinii publicznej wydają się szczęśliwcami. "U szczytu kariery przeżywałem chwile ogromnej samotności i nieśmiałości. Kiedy na koncercie miałem przed sobą sto tysięcy ludzi, robiłem z nimi, co chciałem. To był mój spektakl. Potem w garderobie bałem się spojrzeć komukolwiek w oczy. To właśnie pchnęło mnie w stronę alkoholu i narkotyków" - przyznał Elton John w wywiadzie udzielonym telewizji Sky. Przez piętnaście lat artysta był nieustannie pod wpływem alkoholu i narkotyków. Dopiero w 1990 r. udało mu się zerwać z uzależnieniem. Elizabeth Taylor na pytanie, dlaczego zaczęła pić, odpowiedziała: "Sława i samo aktorstwo są schizofreniczne. Grając, stajesz się kimś innym. Nie jesteś sobą, ale postacią, którą portretujesz". Przyczyniło się do tego również małżeństwo z Richardem Burtonem, który nie krył swojej słabości do alkoholu. Pierwsze oznaki choroby dostrzeżono u Taylor w 1975 r. - stawała się coraz bardziej nieobliczalna, opryskliwa i niedyskretna. W listopadzie 1983 r. z powodu bólów brzucha trafiła do szpitala. Nawet tam nie rozstawała się z butelką ulubionego burbona. Kiedy po wypiciu szklaneczki i połknięciu środków przeciwbólowych straciła przytomność, jej dzieci uznały, że trzeba podjąć bardziej zdecydowane kroki. Na początku grudnia aktorka rozpoczęła leczenie w słynnej klinice Betty Ford w pobliżu Palm Springs w Kalifornii. Przebywała tam prawie dwa miesiące. "Sprawiłam moim dzieciom tyle bólu. Martwiły się o mnie, musiały podnosić mnie z podłogi. Ileż cierpienia widziałam w ich twarzach. I to ja byłam ich przyczyną" - wyznała w jednym z wywiadów. Melanie Griffith, dziś określana jako niepijąca alkoholiczka, z nałogiem walczyła przez całe życie. Udało się jej uwolnić od niego dzięki spotkaniom w klubie anonimowych alkoholików. Winę za chorobę ponosi częściowo jej mąż, Don Johnson. "Jeśli jedno z małżonków pije, może wciągnąć w nałóg drugie. Chcesz się do niego upodobnić, być razem" - wyznała Griffith.
- Osoby z pierwszych stron gazet mają wyjątkowo duże poczucie wstydu - mówi dr Iwona Grobel. - Trudniej im się przyznać do słabości i dlatego też później zaczynają szukać pomocy. Jeśli jednak rozpoczną leczenie, to wówczas - zwłaszcza na początku - niektórzy uważają się za lepszych od innych pijących. Zdarza się, że nie chcą uczestniczyć w terapii grupowej, która jest podstawową metodą leczenia uzależnień. Interesują ich elitarne grupy wsparcia dla "lepszych" alkoholików. Ponadto osobom na eksponowanych stanowiskach łatwiej jest ukryć chorobę. Mają bowiem większą możliwość manipulowania otoczeniem. Nie muszą być w pracy o określonej godzinie, wykonują lub wydają polecenia przez telefon, dzięki czemu mogą na przykład długo ukrywać kaca.
Strach przed końcem kariery utrudnia powszechnie znanym osobom przyznanie się do słabości. Politycy i biznesmeni obawiają się, że ujawniając swoją chorobę, zdyskredytują się w oczach opinii publicznej, a co się z tym wiąże - zostaną uznani za osoby nieodpowiedzialne, które nie mogą pełnić ważnych funkcji społecznych. Ich obawy potwierdza najnowsza ankieta sopockiej Pracowni Badań Społecznych. Co drugi pytany przyznał, że informacja o tym, iż jakiś polityk pije, powoduje jego negatywną ocenę. Dla co trzeciego respondenta nie ma ona znaczenia. Nikt jednak nie ocenia tego faktu pozytywnie.
Pilnie strzeżoną tajemnicą są zatem informacje na temat stanu zdrowia Borysa Jelcyna. Oficjalne komunikaty mówią o dolegliwościach związanych z układem krążenia. Tymczasem Aleksander Korżakow, były szef ochrony Borysa Jelcyna, w opublikowanych wspomnieniach ujawnia, że prezydent jest uzależniony od alkoholu i często wpada w głęboką depresję. Próbował nawet popełnić samobójstwo. We wspomnieniach Korżakowa co chwila pojawia się zdanie: "Jelcyn nalał i wypił haustem szklankę wódki" (podobny styl picia miał Nikita Chruszczow, słynący z mocnej głowy). Korżakow przyznaje, że nawet po operacji serca prezydent sięgał po koniak. Opinię szefa ochrony potwierdzają psychoterapeuci obserwujący zachowanie prezydenta Rosji. Nagłe odwoływanie podróży, stronienie od życia publicznego przez wiele dni, a potem nieudolne próby wytłumaczenia się to - w ich opinii - zachowania typowe dla osób uzależnionych od alkoholu. Dochodzą do tego dolegliwości fizyczne: kłopoty z poruszaniem się, artykułowaniem słów oraz opuchlizna i przekrwienie twarzy, a także dziwny uśmiech.
Częściej otwarcie o alkoholizmie opowiadają drobni biznesmeni, urzędnicy i artyści. Ci ostatni nie starają się ukrywać choroby, wierząc, że mówiąc o niej, pomogą innym. Od lat osoby uzależnione wspierane są w ten sposób przez Stanisławę Celińską i Daniela Olbrychskiego. W Stanach Zjednoczonych większość alkoholików ma odwagę opowiadać o swoich kłopotach, o dramatycznych zmaganiach z chorobą, o przełamywaniu własnej niedoskonałości. Swoim przykładem ostrzegają przed uzależnieniem, a dla nałogowo pijących są wzorem do naśladowania. Pierwszą osobą, która publicznie zaczęła mówić o swoich problemach z chorobą alkoholową, była Betty Ford, żona prezydenta Stanów Zjednoczonych. Założyła fundację, która zajmuje się leczeniem alkoholizmu i udzielaniem pomocy osobom uzależnionym od nałogu. W ośrodku tym przebywali Tony Curtis, Liza Minnelli i Don Johnson.
Aktorka Drew Barrymore miała trzynaście lat, kiedy stwierdzono u niej chorobę alkoholową
Z alkoholizmem walczyli też Eric Clapton i Joe Cocker. Publicznie przyznali się do choroby, pokazywali, że można przestać pić, że warto później żyć i można znowu odnosić sukcesy. Dramat przeżyła Drew Barrymore. Jako dziewięcioletnia dziewczynka zagrała w słynnym filmie "E.T.". Szybko zdobyła popularność i sympatię Amerykanów. Rzeczywistość jednak ją przerosła. Gdy miała trzynaście lat, stwierdzono u niej chorobę alkoholową. Kilkakrotnie leczona, po latach stanęła na nogach. Przyznaje, że straciła co najmniej pięć lat życia. Dziś znów odnosi sukcesy. Zagrała u Woody?ego Allena w filmie "Wszyscy mówią kocham cię" oraz w "Batmanie Forever", "Krzyku" i "Szalonej miłości". Dwadzieścia lat temu z nałogiem zerwał Anthony Hopkins. Nie tylko opowiada o swojej chorobie, ale prowadzi też spotkania z angielskimi więźniami.
- Przyznanie się znanych i często wielbionych osób do słabości ma ogromne znaczenie w terapii ludzi uzależnionych. Gdy opowiadają o tym autorytety życia publicznego, pokazują innym borykającym się z tym problemem, że jest to "demokratyczna" choroba - nie dotyczy tylko marginesu społecznego, może dotknąć każdego. Swoim przykładem uświadamiają, że nie musi się skończyć pod ławką czy w rynsztoku. Nawet jeżeli ktoś wpadnie w nałóg, to alkoholicy niepijący stanowią żywy dowód, że można się przełamać i pokonać chorobę. Jest to szczególnie cenne dla osób zaczynających leczenie - uważa Bogusław Prajsner z Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Dodatkowo psychoterapeuci sądzą, że publiczne przyznanie się do choroby alkoholowej przez osoby na wysokich stanowiskach motywuje zwykłych pacjentów do podjęcia leczenia. Znane postaci stają się dla nich największym autorytetem. Chorzy nabierają przekonania, że jeśli tzw. osobom medialnym udało się wyleczyć, to także oni mogą sobie poradzić z chorobą. - Ţaden człowiek nie rodzi się dojrzały, nie od razu umie radzić sobie z problemami. Odpowiedzialność nie oznacza przecież, że człowiek nie ma zmartwień, lecz że potrafi znaleźć wyjście z trudnych sytuacji - mówi dr Woydyłło.
Autor: Dorota Romanowska
źródło: Wprost 24
Tradycja 10 Wspólnoty AA
Anonimowi Alkoholicy nie zajmują stanowiska wobec problemów spoza ich wspólnoty, ażeby imię AA nie zostało nigdy uwikłane w publiczne polemiki.
Alcoholics Anonymous has no opinion on outside issues; hence the A.A. name ought never be drawn into public controversy.
A w pełnej wersji:
Żadna grupa ani żaden członek AA nie powinni nigdy wyrażać swych opinii na temat kontrowersyjnych spraw spoza wspólnoty, a w szczególności na temat polityki, ustawodawstwa alkoholowego lub sekt religijnych, w taki sposób, który mógłby sugerować, że jest to opinia AA. Grupy Anonimowych Alkoholików nie walczą z nikim, a w tego rodzaju sprawach w ogóle nie wyrażają swoich opinii.
1. Czy swoim zachowaniem lub wypowiedziami sprawiam kiedykolwiek wrażenie, że naprawdę istnieje jakieś „oficjalne stanowisko AA” w takich kwestiach, jak na przykład: konsultowanie się lub niekonsultowanie z medykami i psychiatrami. poddawanie się lub niepoddawanie hospitalizacji, zażywanie lub niezażywanie witamin, uczęszczanie lub nieuczęszczanie do kościoła, władze lokalne lub państwowe, legalizacja marihuany, ewentualny wpływ pobytu w więzieniu na proces trzeźwienia, przyjmowanie lub nieprzyjmowanie Anticolu i środków uspokajających, alkohol, Al.-Anon, Alateen?
2. Czy potrafię szczerze podzielić się swoim własnym doświadczeniem odnośnie do powyższych sprawi, nie robiąc wrażenia, że wyrażam „oficjalne stanowisko AA”?
3. Jakie doświadczenie w historii AA stało się impulsem do sformułowania Tradycji Dziesiątej?
4. Czy od kiedy jestem w AA, sam doświadczyłem czegoś podobnego?
5. Jak wyglądałoby funkcjonowanie AA, gdyby nie ta Tradycja? Co stałoby się ze mną samym?
6. Czy w ledwo uchwytny sposób - może nawet nieświadomie sprzeniewierzam się tej lub którejś ze wspierających ją Tradycji?
7. W jaki sposób mogę dać wyraz duchowi tej Tradycji w moim życiu poza Wspólnotą? We Wspólnocie?
Krok X Programu Wspólnoty AA
"Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów."
Continued to take personal inventory and when we were wrong promptly
admitted it.
1. Czy przy dziesiątym kroku zaczynam stosować sposób życia AA w praktyce dzień po dniu, w pogodnych i burzliwych chwilach?
2. Czy ciągły wgląd we własne zalety i wady oraz pragnienie, by dzięki temu stale uczyć się i rozwijać – są dla mnie koniecznością?
3. Czy stosuję obrachunek moralny Czwartego i Dziesiątego Kroku?
4. Czy ilekroć ulegam wzburzeniu, to niezależnie od jego powodów coś złego dzieje się ze mną?
5. Co to jest „usprawiedliwiony gniew”? Jak często pojawia się u mnie?
6. Czy natychmiastowy obrachunek obejmuje moje bieżące wzloty i upadki szczególnie wtedy, kiedy ludzie lub nieoczekiwane wydarzenia wytrącają mnie z równowagi i prowokują do błędów?
7. Czy moim celem jest postęp, czy doskonałość?
8. Czy unikam niepohamowanego krytycyzmu i zapalczywych kłótni, dąsania się po kątach i milczącej pogardy?
9. Duma i mściwość – jak rozumiem te pojęcia? Jak mają się one do mojej osoby? (przykłady z własnego życia)
10. Czy pamiętam, ze moje obecne sukcesy zawdzięczam bardziej łasce Bożej niż sobie samemu?
11. Co to znaczy „postępowanie w imię słusznych racji”? Jak to odnosi się do mnie? (przykłady z własnego życia)
12. Czy umiem podziękować Bogu (jakkolwiek Go pojmuję) za otrzymane błogosławieństwa i ze spokojnym sumieniem zasnąć?
13. Czy rozumiem istotną różnicę pomiędzy popełnionymi błędami, a popełnianymi błędami?
14. Gdzie, komu, w jaki sposób mam się przyznawać? Czy samo przyznawanie się wystarczy?
15. Czy podczas obrachunku moralnego odkrywam prawdziwe intencje swoich działań i ujawniam je?
Dziesiąty Krok programu Anonimowych Alkoholików
Jak wyzdrowieć z alkoholizmu robiąc 12 kroków
w sposób opisany w Wielkiej Księdze
"Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów"
"Dochodzimy do KROKU DZIESIĄTEGO ...
... rozpoczynamy energicznie nowy sposób życia."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 72 , ostatni akapit)
Tak, więc Kroki IV do IX dotyczą rozliczenia się z przeszłością. Możemy zacząć praktykowanie kroku X w momencie rozpoczęcia pracy nad krokiem IV. Ważne jest również, aby nie czekać z krokiem X do czasu całkowitego zakończenia kroku IX, czyli zadośćuczynienia.
Wkroczyliśmy w sferę życia duchowego
Pomyślmy przez chwilę, co to zdanie znaczy. Nie opieramy już naszego życia na naszej własnej woli, ale na woli Boga, jakkolwiek Go pojmujemy. Podjęliśmy tę decyzje przy kroku III. Nie my decydujemy tylko Siła wyższa.
Postarajmy się, w następnym fragmencie, odszukać inne Kroki:
"Naszym następnym zadaniem w tym nowym życiu ...
... Kierujmy się zasadą miłości i tolerancji."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 73 , pierwszy akapit, wers trzeci)
Tak, więc, jeśli w ciągu dnia, zauważę, że któraś z moich wad charakteru daje o sobie znać nie muszę podejmować działania bazując na niej, po staremu. Jeśli jednak mimo wszystko postąpię zgodnie z moimi starymi nawykami to Krok X daje mi wyraźne instrukcje, co robić, aby naprawić ten błąd. Po przejściu całego procesu rozpoznania danej wady rozmawiamy z osobą zaufaną, jeśli jest to konieczne, prosimy Boga, aby tę wadę usunął i dokonujemy natychmiastowego zadośćuczynienia w przypadku, gdy kogoś skrzywdziliśmy. Następnie kierujemy nasze myśli w stronę kogoś, komu możemy okazać się pomocni, możemy, więc np. pomóc komuś w pracy, żonie przy sprzątaniu, w sklepie czy w tramwaju jakiejś staruszce itp. Oczywiście to wszystko wymaga czasu i praktyki, ale z Bożą pomocą jest to wykonalne. Krok X jak i następny, XI, dotyczą codziennej dyscypliny.
Obietnice Kroku X:
"Przestańmy walczyć z kimkolwiek i czymkolwiek ...
... dopóki zachowamy odpowiedni stan ducha."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 73 , drugi akapit)
Oczywiście nie jesteśmy na zawsze wyleczeni z alkoholizmu!
"Jakże jednak łatwo zaniechać duchowego programu nowego życia ...
... Oto właściwy sposób użycia naszej woli."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 73 , ostatni akapit)
źródło:12krokow.webpark.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)