Alkoholizm to choroba, możesz nauczyć się ją kontrolować ciesząc się pełnią życia
Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.
Tradycja 1 Wspólnoty AA
„Nasze wspólne dobro powinno być najważniejsze; wyzdrowienie każdego z nas zależy bowiem od jedności Anonimowych Alkoholików”.
Our common welfare should come first; personal recovery depends upon A.A. unity.
A w pełnej wersji:
Każdy członek Wspólnoty Anonimowych Alkoholików jest tylko małą cząstką wielkiej całości. AA musi trwać nadal, bo inaczej większość z nas zginie. Toteż nasze wspólne dobro znajduje się na pierwszym miejscu. Ale dobro jednostki jest tuż za nim.
1. Czy jako uczestnik mojej grupy wywieram na nią wpływ uzdrawiający, tonujący i umacniający jedność, czy też doprowadzam do rozłamów i podziałów? Czy oplotkowuję i osądzam innych uczestników zamiast zająć się własnym obrachunkiem moralnym?
2. Czy przyjmuję postawę pojednawczą (lub w razie potrzeby rozjemczą)? Czy też – poprzedzając swoje wystąpienia świętoszkowatym wstępem w rodzaju: „Dla dobra dyskusji…” – wdaję się w jałowe spory i sprzeczki?
3. Czy kiedy ktoś drażni się ze mną, odnoszę się do niego łagodnie, czy też zaogniam konflikt i dążę do konfrontacji?
4. Czy postrzegam AA jako pole współzawodnictwa i porównuję działanie różnych grup lub przeciwstawiam sposób funkcjonowania AA w jakimś miejscu sposobowi funkcjonowania w innym?
5. Czy torpeduję niektóre poczynania AA, tak jakby nieuczestniczenie w pewnych aspektach działalności Wspólnoty czyniło ze mnie kogoś lepszego i niepospolitego?
6. Czy mam rozeznanie w sprawach AA jako całości? Czy tak jak mogę i potrafię wspieram Wspólnotę jako całość, czy też jedynie te elementy, które rozumiem i aprobuję?
7. Czy okazuję innym uczestnikom AA taką uwagę i szacunek, jakimi sam chciałbym być obdarzany?
8. Czy wygłaszam komunały na temat miłości, a jednocześnie zachowuję się w sposób nacechowany wrogością i w głębi duszy usprawiedliwiam podobne zachowania?
9. Czy wystarczająco często chodzę na mityngi i sięgam po literaturę AA, aby pozostawać w kontakcie ze Wspólnotą i Programem?
10. Czy dzielę się z AA całym sobą – tym, co we mnie dobre, i tym, co złe – zarazem przyjmując wypływającą z poczucia wspólnoty pomoc, jak i udzielając jej?
Krok I Programu Wspólnoty AA
„Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem”.
We admitted we were powerless over alcohol—that our lives had become unmanageable.
1. Co uważam za swoje dno?
2. Czy zaufanie sobie jest bezwzględną przeszkodą w rozgrywce z alkoholem?
3. Jakie sprawy zawaliłem przez alkohol?
4. Jak przygotowywałem się do picia?
5. Czy umiałem pić kontrolowanie?
6. Czy były takie działania, które trudno mi było wykonywać bez alkoholu?
7. Czy miałem komfort picia?
8. Cztery możliwości dla alkoholika: śmierć, więzienie, obłęd, trzeźwość. Które możliwości mnie dotyczyły?
9. Choroba ciała, umysłu, ducha. Czy mam tego świadomość?
10. Czy bezsilność jest fundamentem trzeźwości, jak to rozumiem?
11. Żyję tu i teraz, czy rozpamiętuję przeszłość lub projektuję przyszłość?
12. Czy na pewno jestem alkoholikiem?
13. Czy przed uzależnieniem kierowałem swoim życiem? Czy kieruję nim teraz?
14. Czy jestem bezsilny wobec swojej choroby alkoholowej?
15. Bezsilność, a bezradność – czy rozumiem różnicę i jej znaczenie?
16. Jak „Modlitwa o pogodę ducha” wiąże się z istotą Kroku Pierwszego?
17. Czy bezsilny jestem tylko i wyłącznie wobec alkoholu?
Pierwszy Krok programu Anonimowych Alkoholików
Jak wyzdrowieć z alkoholizmu robiąc 12 kroków
w sposób opisany w Wielkiej Księdze
"Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem."
Poddanie się jest sprawą podstawową, aby wyzdrowieć z alkoholizmu, a pierwsze trzy rozdziały Wielkiej Księgi poświęcone są temu właśnie procesowi, aby przyznać, że mamy problem. Sugerujemy przeczytanie tych rozdziałów w całości w celu znalezienia "swojej prawdy" dotyczącej alkoholu i alkoholizmu.
Książka rozpoczyna się opisem fizycznych i psychicznych symptomów alkoholizmu. Następnie sugeruje przyznanie się do alkoholizmu, do czego jednak potrzebna jest wiedza, czym się przejawia ta choroba. Aby tego dokonać posłużymy się informacjami z rozdziału pt. "Opinia lekarza", rozdziałów 1, 2 i 3 oraz pierwszej strony rozdziału 4-go.
"Lekarz, który na naszą prośbę ...
... jest obrazem niekompletnym"
(Anonimowi Alkoholicy - str. XIX, pierwsze dwa akapity)
"Jesteśmy przekonani, co sugerowaliśmy ...
... uczucia i ambicje nie przynoszą rezultatów"
(Anonimowi Alkoholicy - str. XX, ostatni akapit)
"Mężczyźni i kobiety piją ...
... nadzieja na powrót do zdrowia jest znikoma"
(Anonimowi Alkoholicy - str. XXI, drugi akapit)
Tak, więc mamy nienormalną reakcję ciała i obsesję umysłu, które skazują nas na picie. Warto jednak pamiętać, że choć ciało alkoholika nigdy nie "wyzdrowieje" to umysł może! Gdyby alkoholizm był jedynie chorobą ciała wystarczyłoby tylko przestać pić i byłoby to całkowite rozwiązanie problemu. "Po prostu powiedz NIE!" nie działa (ang. "just say no"). Aspekt psychiczny powoduje, że abstynencja nie wystarcza. Dlatego właśnie Dr. Silkworth pisze, że potrzebujemy "całkowitej zmiany psychiki".
"Z drugiej strony ...
... przestrzeganie kilku prostych reguł" (12 Kroków)
(Anonimowi Alkoholicy - str. XXI, przedostatni akapit)
"Znam wiele sytuacji ...
... niż do podjęcia walki"
(Anonimowi Alkoholicy - str. XXII, trzeci akapit)
Rozdział 1 pt. "Opowieść Billa" zawiera idealny opis alkoholika. Czytając go proszę szukajcie podobieństw, a nie różnic, gdyż nie każdy osiągnął tak niskie dno.
Spróbujcie zidentyfikować się ze stylem, w jakim Bill myślał, pił i czuł. Pierwsza połowa tego rozdziału to przykład, opis problemu; druga nakreśla duchowe rozwiązanie, które było udziałem Billa.
"Żadne słowa nie są w stanie ...
... zostałem zmiażdżony. Na zawsze."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 7, pierwszy akapit)
Jest to perfekcyjny opis dna.
Przeskoczymy teraz do rozdziału 3-go "Więcej na temat alkoholizmu".
"Większość z nas nie chce przyznać się do alkoholizmu ...
... żaden alkoholik NIGDY nie odzyska tej kontroli."
(Anonimowi Alkoholicy - str. 25, pierwszy akapit)
Te dwa akapity potwierdzają, że jesteśmy inni od przeciętnego nie-alkoholika w obydwu aspektach cielesnym i umysłowym. Nieprawdą jest, że potrafimy kontrolować i cieszyć się piciem.
Kiedykolwiek próbowałem kontrolować moje picie nie cieszyłem się nim, a kiedykolwiek się nim cieszyłem nie byłem w stanie go kontrolować.
Rozdział ten daje więcej przykładów obsesji umysłu dotyczącej alkoholu.
"Jaki rodzaj myślenia dominuje u alkoholika, ...
... Co wtedy myśli?"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 29, trzeci akapit)
Następny akapit opisuje historię Jima. Jim był miłym facetem. Odnosił sukcesy. Pić zaczął w wieku 35 lat. Weterani próbowali mu pomóc przerobić pierwsze dwa Kroki, lecz on wracał do picia jeszcze siedem razy, gdyż nie był w stanie podążać drogą duchowego rozwoju w sposób opisany w tej książce. Po każdym jego powrocie weterani z nim pracowali (w tamtych czasach nie zostawiało się alkoholika samemu sobie tylko, dlatego, że zapijał). Jim nie robił Kroków, więc nie osiągnął całkowitej zmiany psychiki, o której pisał wcześniej Dr. Silkworth. Nadal wierzył, że wypicie whisky z mlekiem nie będzie miało na niego wpływu szczególnie na pełny żołądek. Strona 31 (drugi akapit) określa taki rodzaj myślenia jako "szaleństwo". Szaleństwem alkoholizmu nie są te wszystkie wariackie rzeczy, które robiliśmy pijąc, rozbijanie samochodów, aresztowania czy krzywdzenie innych fizycznie lub psychicznie.
Szaleństwo alkoholizmu polega na tym, że wierzymy w kłamstwo, iż możemy wypić pierwszy kieliszek bez żadnych konsekwencji.
Dr. Silkworth stwierdził, że podstawowy problem leży raczej w umyśle, a nie w ciele alkoholika. Spróbujmy ocenić czy my mamy ciało i umysł alkoholika.
"Jeśli szczerze chcesz ...
... jedynie na drodze przemiany duchowej"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 37, pierwszy akapit)
Czy, jeśli naprawdę tego chciałeś, byłeś w stanie całkowicie przestać pić samemu?
(Tak/Nie)
Gdy piłeś, czy byłeś w stanie zawsze kontrolować, ile wypiłeś?
(Tak/Nie)
Jeśli odpowiemy na te dwa pytania przecząco to, wg Wielkiej Księgi, prawdopodobnie jesteśmy alkoholikami.
Przyjrzyjmy się teraz trzeciemu aspektowi Kroku Pierwszego: chorobie duszy, co zawiera się w słowach, "... że przestaliśmy kierować naszym życiem". Teraz, po tym jak stanęliśmy na nogi fizycznie, powinniśmy zająć się odnową duchową.
"Pytamy samych siebie ...
... oczywiście, że było"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 44, trzeci akapit)
Spróbujmy odnaleźć symptomy choroby duszy zamieniając te zdania w pytania i próbując na nie odpowiedzieć.
Czy mieliśmy kłopoty w osobistych stosunkach z ludźmi? (Tak/Nie)
Czy nie potrafiliśmy kontrolować naszych emocji? (Tak/Nie)
Czy byliśmy ofiarami nieszczęść i depresji? (Tak/Nie)
Czy nie byliśmy w stanie związać końca z końcem? (Tak/Nie)
Czy mieliśmy poczucie bezużyteczności? (Tak/Nie)
Czy byliśmy pełni lęków? (Tak/Nie)
Czy byliśmy nieszczęśliwi? (Tak/Nie)
Czy nie potrafiliśmy pomagać innym? (Tak/Nie)
Jeśli odpowiedziałeś na kilka z tych pytań twierdząco to znaczy, że nie kierowałeś swoim życiem i, że tylko przemiana duchowa może to zmienić.
"Dla kogoś uważającego siebie ...
... alternatywa stojąca przed alkoholikiem"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 37, drugi akapit)
Wygląda na to, że mamy do wyboru tylko dwie opcje;
Być skazanym na śmierć.
Żyć w oparciu o program duchowy
Jeśli wybierzesz opcję drugą to możesz mieć pewność, że jest możliwe, a nawet gwarantowane, przebudzenie duchowe, zakładając, że zachowasz otwarty umysł i będziesz przerabiał 12 Kroków tak, jak to jest opisane w Wielkiej Księdze.
Przed rozpoczęciem Kroku Pierwszego zastanówmy się jeszcze raz, na czym polega cierpienie alkoholika.
Jeśli nie jestem w stanie pić bezpiecznie z powodu alergii ciała i nie mogę przestać pić z powodu obsesji umysłu to znaczy, że jestem bezsilny wobec alkoholu (pierwsza część Kroku Pierwszego). Jeśli cierpię z powodu symptomów choroby duszy, to nie potrafię kierować swoim życiem.
Wielka Księga określa dokładnie, co mamy zrobić, aby przyznać się, że jesteśmy alkoholikami:
"Pierwszy Krok na drodze do wyzdrowienia ...
... NIGDY nie odzyska kontroli"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 25, drugi akapit)
Zadam teraz każdemu z was jedno proste pytanie:
Czy jesteś gotowy, z głębi duszy, przyznać się, że jesteś alkoholikiem?
(Tak/Nie)
Jeśli tak, to gratuluję, Krok Pierwszy zrobiony. Jeśli jeszcze nie jesteś zupełnie przekonany to sugeruję przez najbliższych parę dni przegadać to ze swoim sponsorem.
Skoro już przyznaliśmy, że jesteśmy alkoholikami zobaczmy, co musimy zrobić, aby wyzdrowieć. Jeśli nie mamy pewności czy potrzebujemy jakąś siłę większą od nas samych autorzy Wielkiej Księgi napisali:
"Powtórzmy raz jeszcze: ...
... obrona musi nadejść od Siły wyższej"
(Anonimowi Alkoholicy - str. 36, ostatni akapit)
Czasem słyszymy na mityngach: "Kiedy czuję, że wraca obsesja, przypominam sobie jak to było pod koniec mojego picia, a to pomaga mi pozbyć się natrętnych myśli o alkoholu". Byłaby to dobra rada, ale tylko przy założeniu, że mam jakąś mentalną obronę przeciwko alkoholowi. Powyższy fragment stwierdza, że czasami jednak takiej obrony psychicznej nie mamy. Czyli: czasami mamy, a czasami nie mamy! Problem w tym, że nikt nie wie, kiedy to "czasami" będzie. Ja sam nie jestem w stanie utrzymać trzeźwości. Gdybym miał jakąś obronę, to nie byłbym bezsilny wobec alkoholu.
Tylko Siła większa ode mnie jest w stanie mi pomóc!
źródło: 12krokow.webpark.pl
Wspólne dobro
Tradycja pierwsza Anonimowych Alkoholików
> Wspólne dobro na pierwszym miejscu.
Czyli jak ja to rozumiem - dobro rodziny czyli moich najbliższych jest
dla mnie najważniejsze.
> Dobro jednostki na drugim miejscu.
Moje własne dobro jest na drugim miejscu(eliminuję egocentryzm).
> Wspólnota dobra dla jednostki.
Jedność w mojej rodzinie jest najlepszym rozwiązaniem dla mnie.
> Ciekawe.....
Prawdziwe
Jestem cudem
Centralnym wektorem naszego obecnego nastawienia jest absolutna pewność, że Stwórca wstąpił do naszych serc i naszego życia w sposób zaiste cudowny. On to zapoczątkował osiągnięcie przez nas tego,czego nigdy nie osiągnęlibyśmy sami.
Anonimowi Alkoholicy, str.21
Być pewnym siebie
Jak możesz wierzyć w siebie, skoro tyle razy mówiono Ci:
* "nie możesz być taki jak twój brat?"
* "co z ciebie wyrośnie?!"
* "jak ty wyglądasz?!"
* „jesteś do niczego"
* "siedź cicho i się nie odzywaj!"
* "dzieci i ryby głosu nie mają"
* No, jak?
Później, gdy człowiek staje się doroślejszy wszyscy, jak za sprawą czarów powtarzają — uwierz w siebie! Znaj swoją wartość! Nie daj się wykorzystywać! Powtarzają to, choć im samym tej pewności w większości przypadków brakuje...
Na szczęście można coś z tym zrobić.
Pewność siebie to świadomość własnej wartości i wiara w swoje umiejętności. W dzisiejszym świecie to cecha niezbędna aby dostać pracę, wynegocjować korzystny kontrakt czy zaprosić dziewczynę na randkę. Inni postrzegają nas tak, jak sami myślimy o sobie. Jeśli widzisz siebie jako osobę atrakcyjną, zdolną i dynamiczną, to inni też tak będą o Tobie myśleć. Nasza pewność siebie została ukształtowana przez wychowanie, edukację, doświadczenia życiowe. Ale nie znaczy to, że nie można nad nią pracować i skutecznie ją zwiększać.
Pewności siebie można się nauczyć.
Jak być pewnym siebie?
Oto kilka praktycznych rad, które można wprowadzić od zaraz.
Wygląd ma znaczenie. Warto zainwestować w ubrania lepszej jakości, które dłużej Ci posłużą i zrobią lepsze wrażenie na innych. O pewności siebie świadczy też postawa i sposób chodzenia. Okazuje się, że nasze babcie miały rację upominając: „Wyprostuj się!”. Osoby znające swoją wartość nie garbią się, głowę trzymają wysoko i patrzą zdecydowanie przed siebie. Chcesz poprawić swoją postawę? Ściągnij lekko barki do tyłu, a klatkę piersiową wypnij do przodu. Pewni siebie chodzą szybciej i energiczniej niż pozostali, ciągle spieszą się na jakieś spotkanie, biznesowy lunch czy kolację. Więc nawet jeśli nie jesteś spóźniony, przyspiesz kroku i natychmiast poczujesz się pewniej. Duże znaczenie ma także Twój głos. Mów spokojnie, z opanowaniem i obniżonym tonem – będziesz brzmiał bardziej wiarygodnie. Warto pamiętać aby podczas rozmowy nie krzyżować rąk, ponieważ oznacza to postawę zamkniętą wobec naszego rozmówcy. Staraj się uśmiechać jak najczęściej. Nie unikaj kontaktu wzrokowego, ale też nie przesadzaj ze zbyt długim patrzeniem prosto w oczy – dla innych może to być krępujące.
Codzienne ćwiczenia pozwolą Ci zwiększyć pewność siebie. Wysiłek fizyczny daje dużo energii i poczucie, że robisz coś dla siebie. Regularne uprawianie sportu to sposób na doskonalenie siebie. I wcale nie chodzi tu o ulepszanie swojej sylwetki, choć jest to bardzo przyjemny efekt uboczny. W sporcie najważniejsze jest wyznaczanie sobie kolejnych celów. Dlatego zwiększaj dystans podczas biegania, dokładaj ciężary do sztangi, pływaj dłużej.
Jak być pewnym siebie?
Dla poprawy samooceny ważna jest siła pozytywnego myślenia. Zawsze skupiaj się na dobrych stronach swojego wyglądu, charakteru i swoich umiejętnościach. Pozytywne myślenie o sobie to nie wszystko. Warto zacząć dostrzegać zalety innych ludzi i im o tym mówić. Plotkowanie i obrażanie innych to tak naprawdę wynik negatywnego nastawienia do samego siebie. Zacznij komplementować i widzieć w ludziach to, co w nich najlepsze a już niedługo będziesz mógł dostrzec to w sobie.
Walcz z błędnymi przekonaniami. Im szybciej przestaniesz myśleć, że kobiety spotykają się tylko z bogatymi facetami, sukces jest tylko dla wybranych i żadna piękna dziewczyna nigdy na Ciebie nie spojrzy, tym lepiej. To tylko obiegowe opinie, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Twoja wartość jest niezależna od stanu konta czy posiadanego samochodu.
Zmierz się ze swoim strachem. To najlepszy sposób na natychmiastową poprawę swojej samooceny. Zaryzykuj i zrób coś, czego się boisz. Zaproponuj randkę najładniejszej koleżance z pracy, skocz na bungee, obejrzyj horror, który zawsze Cię przerażał. Szybko i skutecznie zwiększysz swoją pewność siebie.
Wyznacz sobie cel. Może w końcu nauczysz się gotować? Albo pójdziesz na kurs nurkowania? Założysz własny biznes? Skup się na swoim postanowieniu i zacznij go spełniać. Kiedy uda Ci się osiągnąć swoje zamierzenie poczujesz wielki przypływ pewności siebie i nie będzie dla Ciebie zadań niemożliwych.
źródło: MenSite.pl
ZAWSZE
1. Koncentruj się na swoich mocnych stronach i patrz na siebie w najlepszym świetle.
2. Bądź sobą i podkreślaj swoją wartość.
3. Przestań porównywać siebie do innych, ponieważ ta druga osoba może nie mieć czegoś, co Ty posiadasz i vice versa.
4. Wierz w to co mówisz i robisz.
5. Mów pomału, spokojnie, grzecznie i wiarygodnie.
6. Słuchaj innych i szanuj ich punkt widzenia.
7. Akceptuj swoje błędy, pomyłki i przepraszaj jeżeli się myliłeś.
8. Jeżeli chcesz z kimś dyskutować na dany temat, wcześniej upewnij się że masz odpowiednią wiedzę do dyskusji na ten temat.
9. naucz się dobrze dobierać kluczowe słowa, jeśli chcesz wyrazić swoje myśli.
10. Odrzuć swoje obawy, one nie pomogą Ci w żaden sposób polepszyć sytuacji.
11. Wykonuj świadomie swoje obowiązki.
12. Bezpośrednio dąż do sedna sprawy.
NIGDY
1. Nie ustępuj, jeżeli czujesz że masz rację.
2. Nie udawaj, że wiesz coś na dany temat, jeżeli nie wiesz.
3. Nie pokazuj swojej niewiedzy.
4. Nie oczekuj współczucia od innych, będzie to oznaką Twojej słabości.
5. Nie bój się wyrażać swojego punktu widzenia.
6. Nie reaguj gwałtownie, gdy ktoś coś powie, pomyśl dwa razy zanim coś powiesz.
PAMIĘTAJ:
1. Od nikogo nie oczekuje się aby wszystko wiedział. Nie ma nic złego w tym, że uczysz się nowych rzeczy, nawet od młodszych.
2. Praktykuj ćwiczenia oddechowe, to pomoże Ci się uspokoić.
3. Trenuj mówienie na wprost lustra, to pomoże Ci wypraktykować sposób bycia i nabierzesz dobrych manier.
4. Gdy inni mówią o Tobie rzeczy, które nie są prawdą, rzuć im wyzwanie i udowodnij, że się mylą.
5. Jesteś pewny siebie tylko w takim stopniu w jakim myślisz że jesteś.
6. Wystrzegaj się zbyt wyniosłej pewności siebie. Zbyt duża pewność siebie to już arogancja i jest równie zła jak nie posiadanie jej wcale. Więc uważaj…
PODSUMOWANIE:
1. Nikt nie może sprawić abyś czuł się gorszy bez Twojego przyzwolenia.
2. Dużo czasu musi upłynąć, abyś nauczył się nie oceniać siebie drugiego oczami.
3. To nie to kim jesteś przytrzymuje Cię w działaniu, ale to kim myślisz, że nie jesteś.
4. Musisz nauczyć się być swoim najlepszym przyjacielem, ponieważ zbyt łatwo wpadasz w pułapkę bycia swoim największym wrogiem.
5. Kiedykolwiek myślisz, że możesz, albo nie możesz – masz rację.
6. Jeżeli Twój wewnętrzny głos mówi Ci, że „nie umiesz malować”, wtedy całym sobą uwierz, że możesz i głos zamilknie.
Pewność siebie wyzwoli Cię od wszelkich wątpliwości. Uczucie zaufania i wiary w siebie da Ci siłę i wiele możliwości. Sprawi, że będziesz swoim najlepszym przyjacielem. Ważne jest, abyś zrozumiał siebie i poczucie własnej wartości. Oto jak zbudować pewność siebie.
pobierz: K.Korzeniowski Jak być pewnym siebie
Rozwiązywanie problemów
W procesie zdrowienia, jaki opisano w Wielkiej Księdze, z czasem uświadomiłem sobie, że te same zalecenia, które pozwalają mi uporać się z alkoholizmem, pomagają mi też uporać się z wieloma innymi sprawami. Ilekroć odczuwam złość albo frustrację, tylekroć w stanach tych widzę przejaw mojego głównego problemu wewnętrznego, którym jest alkoholizm. Gdy ,,idę'' drogą wytyczoną przez Kroki, z doskwierającą mi trudnością udaje mi się zwykle poradzić sobie na długo przed dojściem do dwunastej ,,sugestii'' - a na te problemy, które nadal mi dokuczają, najlepszym lekarstwem okazuje się niesienie posłania innemu alkoholikowi. Zasady AA naprawdę rozwiązują moje problemy! Ani razu nie zdarzyło się, żeby mnie zawiodły - i zaprowadziły mnie na drogę życia, którą uważam za satysfakcjonującą i pożyteczną
2712
Subskrybuj:
Posty (Atom)