Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.

Czy zasada finansowej niezależności to faktycznie ideał?

,,Wskazywano na to, że ludzie nieodpowiedzialni stali się odpowiedzialni oraz że przyjmują zasadę finansowej niezależności Anonimowi Alkoholicy wskrzesili niemalże zapomniany w dzisiejszym świecie ideał."
Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji. s.165 
 - W jakim momencie pracy nad programem przekształciłem się z człowieka nieodpowiedzialnego na odpowiedzialnego?
 
Krok VII
 ,,Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki" 

 Tradycja VII 
,,Poszczególne grupy AA powinny być w całości finansowane z dobrowolnych datków swoich członków. Uważamy, że wszystkie grupy wkrótce powinny to osiągnąć. Uważamy również, że wszelkie publiczne starania o pieniądze, prowadzone zarówno przez grupy jak i przez kluby, szpitale czy inne instytucje spoza AA, podczas których korzystano by z imienia AA są wyjątkowo niebezpieczne. Uważamy ponadto, że przyjmowanie poważniejszych funduszy z jakiegokolwiek źródła oraz darów pociągających za sobą jakiekolwiek powiązania jest nie wskazane. Niepokoi nas także fakt, że niektóre grupy AA gromadzą w swych kasach nadmierne fundusze, ponad rozsądną rezerwę, bez jasno określonego celu, jakiemu pieniądze te posłużą w ramach AA. Doświadczenie przekonało nas wielokrotnie, że nic nie niszczy naszego duchowego dziedzictwa tak niezawodnie, jak daremne spory o własność, pieniądze i władzę. (wersja dłuższa)"

Czy znalazłem w sobie wadę

"Czy jesteśmy teraz gotowi, aby Bóg usunął z nas te cechy, które uznaliśmy za budzące zastrzeżenia? Jeśli dalej hołubimy którąś z naszych słabości błagajmy Boga, aby pomógł nam chociaż walczyć o usunięcie tej wady." 
Anonimowi Alkoholicy s.65.

 - Czy dla mnie cecha budząca zastrzeżenia i wada charakteru to jedno i to samo? 
 - Czy znalazłem w sobie wadę, przy pracy nad którą błagałem Boga, aby chociaż pomógł mi w podjęciu walki o jej usunięcie?

Krok VII
 ,,Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki" 

Tradycja VII
 ,,Poszczególne grupy AA powinny być w całości finansowane z dobrowolnych datków swoich członków. Uważamy, że wszystkie grupy wkrótce powinny to osiągnąć. Uważamy również, że wszelkie publiczne starania o pieniądze, prowadzone zarówno przez grupy jak i przez kluby, szpitale czy inne instytucje spoza AA, podczas których korzystano by z imienia AA są wyjątkowo niebezpieczne. Uważamy ponadto, że przyjmowanie poważniejszych funduszy z jakiegokolwiek źródła oraz darów pociągających za sobą jakiekolwiek powiązania jest nie wskazane. Niepokoi nas także fakt, że niektóre grupy AA gromadzą w swych kasach nadmierne fundusze, ponad rozsądną rezerwę, bez jasno określonego celu, jakiemu pieniądze te posłużą w ramach AA. Doświadczenie przekonało nas wielokrotnie, że nic nie niszczy naszego duchowego dziedzictwa tak niezawodnie, jak daremne spory o własność, pieniądze i władzę. (wersja dłuższa)"

...dotrę do wad...

"Gdy dotrę już do leżących u podłoża mego zachowania wad, przestaję polegać na sobie i zdaję się na Boga, z pokorą prosząc Go, aby usunął moje braki."
Codzienne Refleksje s.233
 
 - Jak rozumiem słowa ,,przestaję polegać na sobie"?
 - Czy mam wady do których dotarłem pisząc program, o których mogę powiedzieć że ich nie używam?
 
Krok VII
 ,,Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki" 

Tradycja VII 
,,Poszczególne grupy AA powinny być w całości finansowane z dobrowolnych datków swoich członków. Uważamy, że wszystkie grupy wkrótce powinny to osiągnąć. Uważamy również, że wszelkie publiczne starania o pieniądze, prowadzone zarówno przez grupy jak i przez kluby, szpitale czy inne instytucje spoza AA, podczas których korzystano by z imienia AA są wyjątkowo niebezpieczne. Uważamy ponadto, że przyjmowanie poważniejszych funduszy z jakiegokolwiek źródła oraz darów pociągających za sobą jakiekolwiek powiązania jest nie wskazane. Niepokoi nas także fakt, że niektóre grupy AA gromadzą w swych kasach nadmierne fundusze, ponad rozsądną rezerwę, bez jasno określonego celu, jakiemu pieniądze te posłużą w ramach AA. Doświadczenie przekonało nas wielokrotnie, że nic nie niszczy naszego duchowego dziedzictwa tak niezawodnie, jak daremne spory o własność, pieniądze i władzę. (wersja dłuższa)"

7 Krok Anonimowych Alkoholików

Na wstępie przypomnienie: Filozofia AA zakłada istnienie Siły Większej od nas samych, która ,,może przywrócić nam zdrowie" (Krok 2) ,,Wierzący nazywają ją Bogiem"... Każdy ma prawo sam sobie wybrać tę siłę, zadecydować kto, lub co, nią będzie, w zależności od światopoglądu, od formacji religijnej ( lub jej braku ). Wiadomo, że praktykujący katolik będzie szukać wsparcia gdzie indziej, niż ortodoksyjny Żyd, czy Muzułmanin. Także miliony wyznawców starożytnych religii Wschodu (hinduiści, byddyści..) zwrócą się do jeszcze innych bóstw. Przybywa też ludzi, którzy nie wierzą w istnienie sił nadprzyrodzonych, odchodzą od wierzeń przodków i pojmują świat w sposób materialistyczny, racjonalny, bazując na nauce i jej osiągnięciach. Ci zaufają raczej profesjonalnej terapii uzależnień, fachowej literaturze, dorobkowi współczesnej psychologii i psychiatrii, świeckiej drodze rozwoju duchowości, etc.

Kluczowym słowem w kroku siódmym jest POKORA! Nie mylić z upokorzeniem. Siebie samego, lub innych ludzi...

Upokorzenie to, moim zdaniem, odarcie z godności, poniżenie, stłamszenie. Pokora natomiast jest postawą pełną godności, a jednocześnie skromności, na pewno nie jest postawą pełną  pychy, ale też nie jest  uniżonością. Najbardziej z rozlicznych definicji pokory, z którymi się spotkałem, przypadła mi do gustu następująca: pokora to poznanie siebie w prawdzie, to świadomość swoich ograniczeń, to znajomość zarówno własnych wad, jak i zalet, to zdolność do powiedzenia: "nie wiem", ,,nie umiem", ,,potrzebuję pomocy"...
Przez lata poznawania Programu AA i próbach wcielania go w życie doszedłem do wniosku, że pokora jest nie tylko słowem-kluczem Kroku Siódmego, ale całego Programu, całej filozofii AA, duchowości, czyli TRZEŹWIENIA, ZDROWIENIA!!!

Brak pokory jest, niestety, częstą przyczyną niepowodzeń w powrocie do zdrowia. Brak pokory wobec alkoholu, wobec choroby, wobec innych ludzi, wobec osiągnięć nauki, wobec wymagań i zaleceń specjalistów, brak pokory, by dostosować się do wskazówek terapeuty, sponsora w AA... Bez pokory, ani rusz! Byłem na pogrzebach wielu, którzy ,,wiedzieli lepiej", nie potrzebowali sponsora, uważali się za świetnie wykształconych, inteligentnych, lepszych od przeciętnych alkoholików...

Nie biorę dosłownie słów: ,,aby usunął nasze braki" ! Znaczyłoby to bowiem, że Siła Większa, jakkolwiek ją pojmujemy (lub nie pojmujemy...) sama ,,usunie nasze braki". Osobiście w taką moc sprawczą owej Siły nie wierzę. Podkreślam, że to jest moje osobiste przekonanie. Uważam, że dopiero moje zabiegi, starania, wysiłki – w ścisłej współpracy z tą Siłą Większą – mogą okazać się skuteczne. W moim życiu, leczeniu, praktykowaniu Programu 12 Kroków, efekty zaczęły się pojawiać wtedy, gdy wziąłem całkowitą odpowiedzialność za siebie, za swoje zdrowienie. Gdy pokornie zacząłem się stosować do zaleceń, rad, sugestii profesjonalistów i przyjaciół z AA.                                              


                                                                                                                                                                                                                                                   
    Piotr Domański
                (terapeuta uzależnień, członek Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Czerwonaku)

źródło: czerwonak.pl

Życie pod presją

,,Żyjąc pod presją wiecznie niezaspokojonych wymagań, pozostawaliśmy w stanie chronicznego rozdrażnienia i rozczarowań. Nie mogliśmy więc zaznać spokoju, dopóki nie udało się nam ukrócić tych wymagań. A różnica między wymaganiem a zwykłą prośbą jest oczywista dla każdego."
 Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji s.77
 
 - Czy, a jeśli tak, to w jakich okolicznościach odczuwam rozdrażnienia i rozczarowań?
 - W stosunku do kogo, czego mam wymagania?
 
Krok VII 
,,Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki" 

Tradycja VII 
,,Poszczególne grupy AA powinny być w całości finansowane z dobrowolnych datków swoich członków. Uważamy, że wszystkie grupy wkrótce powinny to osiągnąć. Uważamy również, że wszelkie publiczne starania o pieniądze, prowadzone zarówno przez grupy jak i przez kluby, szpitale czy inne instytucje spoza AA, podczas których korzystano by z imienia AA są wyjątkowo niebezpieczne. Uważamy ponadto, że przyjmowanie poważniejszych funduszy z jakiegokolwiek źródła oraz darów pociągających za sobą jakiekolwiek powiązania jest nie wskazane. Niepokoi nas także fakt, że niektóre grupy AA gromadzą w swych kasach nadmierne fundusze, ponad rozsądną rezerwę, bez jasno określonego celu, jakiemu pieniądze te posłużą w ramach AA. Doświadczenie przekonało nas wielokrotnie, że nic nie niszczy naszego duchowego dziedzictwa tak niezawodnie, jak daremne spory o własność, pieniądze i władzę. (wersja dłuższa)"

W jaki sposób można pomóc osobie uzależnionej?

Przede wszystkim należy samemu się wyedukować!!!

Nie będziemy w stanie skutecznie pomóc, doradzić, poinformować, jeśli nie posiadamy wystarczającej wiedzy o chorobie alkoholowej, jej objawach, następujących po sobie fazach, psychologicznych mechanizmach zaprzeczania, minimalizowania, racjonalizowania..
Osoba uzależniona operuje nimi perfekcyjnie, by nas zwodzić, uspokajać, upewniać, że wszystko jest w porządku, pod kontrolą, że niepotrzebnie się martwimy, że wyolbrzymiamy problem, jednym słowem, że przesadzamy. Alkoholik jest mistrzem manipulacji! Potrafi tak „bajerować”, że rodzina zwątpi w to, co widzi, słyszy i czuje. Często dochodzi do tego, że bliscy alkoholika zaczynają się zastanawiać, czy to z nimi jest wszystko w porządku?!

Pomaganie alkoholikowi okazuje się najskuteczniejsze, gdy jest racjonalne, a nie emocjonalne!!! Miłość ma być mądra, konsekwentna, wymagająca. Tylko taka postawa umożliwia uzależnionemu skonfrontowanie się ze skutkami picia; wymusza na nim podjęcie stosownych decyzji i ponoszenie wszelkich konsekwencji. Niestety, bardzo często żony, a jeszcze częściej matki alkoholików otaczają swoich pijących bliskich miłością litościwą, współczującą, kierującą się tzw. „dobrym sercem”. Doświadczenia olbrzymiej większości rodzin, które się z tym problemem borykały, są jednoznaczne: alkoholicy bardzo rzadko decydują się na podjęcie leczenia, jeśli nie są do tego zmuszeni okolicznościami zewnętrznymi. Mówi się, że alkoholik „musi osiągnąć dno”, by przestać pić. Zgadzam się z tym pod warunkiem, że wyjaśni się precyzyjnie, co ten termin oznacza.

Większości „dno” kojarzy się z całkowitą degradacją człowieka, upadkiem do przysłowiowego lub rzeczywistego, rynsztoka. Dno w takim rozumieniu to picie denaturatu, pomieszkiwanie na klatkach schodowych, szukanie żywności w śmietnikach... Na szczęście nie musi dojść do tak drastycznych następstw picia, chociaż – trzeba to  wyraźnie powiedzieć! – nie leczony alkoholizm może do takich sytuacji doprowadzić. O ile wcześniej nie skończy się śmiercią...

W dzisiejszych czasach, gdy wiedza w społeczeństwie o chorobie alkoholowej jest znacznie bardziej rozwinięta, niż jeszcze 10, 20 lat wstecz, większość alkoholików ma szansę zaoszczędzić sobie tych najbardziej tragicznych konsekwencji. Coraz większa liczba ludzi stosunkowo młodych, posiadających jeszcze rodzinę, pracę, całkiem jeszcze niezłą sytuację materialną, podejmuje leczenie. Dzieje się tak wówczas, gdy osoby bliskie (współmałżonek, dorosłe dzieci, pracodawca) postawią alkoholika wobec konieczności dokonania wyboru: albo podejmujesz leczenie, albo się żegnamy i będziesz sam ponosił wszelkie konsekwencje wynikające z odmowy pójścia na terapię, do AA itp. Dnem może być tylko (!) perspektywa zwolnienia z pracy, utraty zdrowia, rozpadu rodziny, bezdomności etc. Nie musi do tego dojść!

Skuteczną  metodą jest często tzw. interwencja. Polega ona na tym, że zbierają się bliscy alkoholika (żona, rodzice, dzieci, przyjaciel rodziny) i pod kierunkiem osoby mającej doświadczenie w przeprowadzaniu tego rodzaju rozmów (może to być zaprzyjaźniony terapeuta, psycholog, trzeźwiejący od dłuższego czasu alkoholik) konfrontują  osobę uzależnioną z faktami.
Ma ona usłyszeć wyraźny komunikat od wszystkich biorących udział  w interwencji, że już dłużej nie będą się godzić na to, by osoba pijąca się nie leczyła. Należy mieć przygotowaną ofertę terapeutyczną: konkretne nazwiska specjalistów, numery telefonów, godziny urzędowania, adresy.

Uzależniony musi dokonać wyboru: albo podejmuje leczenie i bezwzględnie stosuje się do zaleceń terapeutów, albo leczenia nie podejmuje i ponosić będzie wszelkie konsekwencje takiej odmowy.
Rodzina i bliscy maja do dyspozycji cały wachlarz środków, by chronić się przed pijącym. Są to: zgłoszenie do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w celu skierowania sprawy o leczenie przymusowe, złożenie skargi na Policji bądź w Prokuraturze w związku z psychicznym lub fizycznym znęcaniem się nad rodziną, wystąpienie o separację albo rozwód, o odebranie praw rodzicielskich, o eksmisję ze wspólnego mieszkania. Ważne jest, by konsekwentnie zrealizować to, co się zapowiedziało! W sytuacji, gdy osoba uzależniona deklaruje gotowość podjęcia leczenia, dobrze by było zapewnić ją o wsparciu, życzliwości i gotowości do wybaczenia zachowań z alkoholowej przeszłości.

Podsumowując, przypominam, że w pomaganiu osobom z problemem alkoholowym ważne są: elementarna wiedza o uzależnieniach i możliwościach leczenia, stanowczość i konsekwencja oraz kierowanie się tzw. twardą, mądrą miłością.



    Piotr Domański
                (terapeuta uzależnień, członek Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Czerwonaku)


źródło: czerwonak.pl

Pokora, pokora, pokora

"Potem, już w AA, zaczęliśmy patrzeć i słuchać. Wszędzie wokół nas widzieliśmy nieszczęścia i upadki, które pokora przeobrażała w bezcenne wartości."
 Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji s.75

  - Czy zapicie przyjaciela z AA postrzegam jako nieszczęście i upadek? Jak mogę pomóc by powstał z tego upadku?
 - Jakie wartości przyjąłem za bezcenne, a jakie są tylko ważne?

Krok VII
,,Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki"

Tradycja VII
,,Poszczególne grupy AA powinny być w całości finansowane z dobrowolnych datków swoich członków. Uważamy, że wszystkie grupy wkrótce powinny to osiągnąć. Uważamy również, że wszelkie publiczne starania o pieniądze, prowadzone zarówno przez grupy jak i przez kluby, szpitale czy inne instytucje spoza AA, podczas których korzystano by z imienia AA są wyjątkowo niebezpieczne. Uważamy ponadto, że przyjmowanie poważniejszych funduszy z jakiegokolwiek źródła oraz darów pociągających za sobą jakiekolwiek powiązania jest nie wskazane. Niepokoi nas także fakt, że niektóre grupy AA gromadzą w swych kasach nadmierne fundusze, ponad rozsądną rezerwę, bez jasno określonego celu, jakiemu pieniądze te posłużą w ramach AA. Doświadczenie przekonało nas wielokrotnie, że nic nie niszczy naszego duchowego dziedzictwa tak niezawodnie, jak daremne spory o własność, pieniądze i władzę. (wersja dłuższa)"