Alkoholizm to choroba, możesz nauczyć się ją kontrolować ciesząc się pełnią życia
Dzielimy się informacjami, doświadczeniami narosłymi wokół programu 12 Kroków i stosujących go, by wymieniać je i by dać szanse zdobycia o nich wiedzy nieuzależnionym.
W pełni uczciwi
Jeżeli chcemy żyć długo i szczęśliwie, musimy być w pełni uczciwi przynajmniej wobec jednej osoby.
Anonimowi alkoholicy, str 63.
Uczciwością - jak wszystkimi cnotami - trzeba się dzielić. Zaczęło się to w chwili, gdy „podzieliłem się z kimś historią całego mojego życia”, po to by znaleźć swoje miejsce we Wspólnocie. Później, w tym samym celu, dzieliłem się swoim życiem z nowicjuszami. Pomaga mi to uczyć się uczciwości we wszystkich sprawach i kontaktach, dzięki temu wiem też, że obmyślony dla mnie przez Boga plan urzeczywistnia się w wykazywanej przeze mnie szczerej otwartości i gotowości.
Czyżby Mickiewicz znał program AA?
Obecnie alkoholik poszukujący recepty na swoje życie może skorzystać z wielu propozycji, a w tym z programu AA. Ale jak odróżnić program AA od innych programów, na czym polega jego unikatowość i skuteczność? Jak wiemy, alkoholikiem i członkiem AA, może nazwać się właściwie każdy, kto przekroczył próg mityngu AA i pragnie zachować trzeźwość. Jest to sprawa osobistego odczuwania. Nasza Trzecia Tradycja nie stwarza właściwie żadnych przeszkód. Lecz czymś zupełnie innym jest dostępność programu, a czymś innym umiejętność korzystania z niego, pragnienie życia zasadami AA. Nieraz odnoszę wrażenie, że to łatwa dostępność sprawia, iż program AA jest niedoceniany i lekceważony, a jego realizacja odkładana na później. Pewnie i ja mam w tym swój udział. Buńczuczne prezentowanie własnych poglądów na naszych mityngach, bez odniesienia do programu, nie zachęca do jego stosowania. Był czas, że nie zdawałem sobie z tego zupełnie sprawy, choć to takie proste. Jeśli można mieć sukcesy bez programu, to po co zajmować się programem? Kto wie, czy przy okazji nie odzywa się również dziecinna przekora, by akurat nie postępować jak inni? Szybko ktoś przypomni ci, że tylko profesjonalna terapia przynosi efekty, jakbyśmy nie dostrzegali wielu pozytywnych przykładów wokół nas. Przez pamięć osobistych cierpień związanych z moim nałogiem mam wielki szacunek dla każdego, kto uwolnił się od przymusu picia, niezależnie od wybranej drogi abstynencji. Cieszę się z każdego uratowanego. Mam wiele wdzięczności za pomoc, jaką otrzymałem szczególnie w najtrudniejszym, pierwszym okresie trzeźwości. Dla tonącego chyba najmniej ważne jest, jakim stylem płynie pomoc. Liczy się skuteczność, przerwanie śmiertelnego picia. Ja związałem się z AA i jestem z tego zadowolony. Ponad dziesięć lat trzeźwości upoważnia mnie chyba do dokonania próby oceny działania programu AA.
Wyróżniającą się cechą programu AA jest jego trójelementowa struktura. Wyznaczają ją słowa: ZDROWIE, JEDNOŚĆ, SŁUŻBA, z których każde ma swoje rozwinięcie. I tak: do ZDROWIA zmierzamy wypełniając treścią 12 Kroków, JEDNOŚĆ jako wspólnotę zachowujemy stosując się do zaleceń 12 Tradycji, zaś SŁUŻBĘ pełnimy w myśl 12 Koncepcji. Najbardziej znane jest 12 Kroków AA wykorzystywane w pracy różnych ośrodków terapeutycznych. Wiele wspólnot przyjęło je jako wzór dla swojej działalności. Pamiętam, że przez jakiś czas chodziłem dumny jak paw, że z mojego - czyli AA - programu korzystają specjaliści. My jesteśmy najlepsi - myślałem, - niech się od nas uczą - i tym podobne brednie. Tym bardziej zaskoczyło mnie pewne zdarzenie.
Otóż wpadła mi w ręce książka z listami Adama Mickiewicza. Zacząłem kartkować i przypadkowo natknąłem się na list pisany w Hawr w 1851 roku. /Dzieła wszystkie. Tom XII str 228-9 Nakład Księgarni H. Altenberga we Lwowie/ Ze zdumieniem w radach dla jakiejś hrabiny zacząłem odczytywać nasz program. Czytałem:
...a ciągle jedno ci śpiewam i proszę, żebyś o tem ciągle pamiętała, że twoje zdrowie najwięcej zależy od ciebie, od twego wewnętrznego życia.to wewnętrzne życie nie zależy na tym, żeby wiele myśli przepędzać przez głowę i plątać się różnymi zamiarami. Trzeba mieć cel zawsze. Tym celem jest dla ciebie podniesienie się do żywej wiary , że wszystko co się nam zdarza, jest na nasze dobro, że będzie lepiej na świecie i że my do tego lepszego musimy w naszej cząstce przyczynić się. Wszelki kłopot i bieda na to dane, aby je zwyciężyć. Każde dziecko, kiedy próbuje chodzić, naprzód musi padać i plątać się. Więc nie trzeba przeszłością trapić się nadto..., aby w czemś ku dobru wspólnemu się przyczynić...
Choć słowa były inne, to wyrażały myśli 12 Kroków, no, może bez odniesienia do alkoholu. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że program pomocy dla zagubionych w życiu znany był kilkadziesiąt lat przed powstaniem AA i nie ma żadnego powodu, aby się pysznić czymś, co od dawna jest znane.
Więc co decyduje o skuteczności AA? Atrakcyjność!!!
Program przywraca cel i radość życia, swobodę, ruch, a nade wszystko żywotność. Życie odradza życie. Trzeźwość rodzi trzeźwość. Skuteczność programu AA wiąże się z wdrożeniem 12 Kroków w środowisku wspólnoty. Tak dawno znane znalazły wśród alkoholików stosujących w życiu Tradycje i Koncepcje AA szczególnie sprzyjające warunki do rozwoju. Opieka nad nowymi członkami, wspólnotowe życie, aktywne uczestnictwo to coś więcej niż praktyczne poznanie prawideł i zasad, według których należy żyć. To wzajemnie przykłady stosowania zasad AA i wszelkich od nich odstępstw. Na naszych oczach dokonuje się duchowa przemiana, gdy egoistyczny, żałosny pijaczyna staje się wartościowym, pełnym poświęcenia członkiem AA, rodziny, a także swojej społeczności. Albo, co się też zdarza, odchodzi nie znajdując zadowolenia w trzeźwości.
Historie opowiadane na mityngach wyraźnie przestrzegają, że trzeźwość nie jest dana, ani ofiarowana raz na zawsze, że trzeba ją stale pielęgnować we współpracy z innymi, a w zmaganiach z własnymi słabościami kształtować nowy charakter. Te wszystkie możliwości dają nasze mityngi, struktury służb. Ale warunek: trzeba przekroczyć próg niechęci i honorowo podjąć się różnych zadań. W grupie i poza nią. Zyskując przyjazne środowisko łatwiej jest przestać pić, odnaleźć cel i sens życia, budować motywację do zmian charakteru. Rozwinąć poczucie przynależności do czegoś większego niż my sami. Kto wie, czy nie jest to pierwszy krok na drodze poszukiwania Siły Wyższej. W miarę zaangażowania mamy szansę poznać nowe reguły postępowania. Okazuje się, że 12 Tradycji i 12 Koncepcji służb to bardzo praktyczne wskazówki. Wspólne dobro, rodzina, współpraca, Miłujący Bóg, wspólne, grupowe sumienie, a nie tylko moje, unikanie postawy karzącej i dominującej, rozsądek finansowy - to kilka z wielu punktów programu. Przyjaciele ze wspólnoty i sponsor pomogą. Szybko zauważą niepokojące oznaki, nawet gdy zainteresowany jeszcze nie zdaje sobie sprawy z niebezpieczeństwa albo przyklasną potwierdzając dobrą postawę. To stale działa. Odrobina zainteresowania staje się często początkiem sponsorowania, koniecznego do utrzymywania własnej trzeźwości. To moment, gdy wspólnota oferuje alkoholikowi wybawienie ze śmiertelnej samotności, gdy nie tyle uczy zdobywania przyjaciół, co pokazuje jak być przyjacielem, jak ulżyć w cierpieniu innym. Jeśli nie wszyscy, to przynajmniej ja muszę pamiętać, że nawet jeden kieliszek może być początkiem zdarzeń kończących się śmiercią. Jeszcze nie zapomniałem, ile spustoszenia dokonała gorzała w moim życiu. Zarówno na ciele jak i duszy. Dlatego, gdy widzę, jak ktoś ignoruje i zagłusza swoje sumienie, próbuje udawać błogą nieświadomość tradycji, niepokoję się. Źle pojęta duma, osamotnienie, egoizm dręczą ...i pokonują. Idea trzeźwości musi wypełnić pustkę po alkoholu. Przyjaźń i zaangażowanie też są w stanie tę pustkę wypełnić, poza tym kryją ogromną niespodziankę. Chociaż przyszedłem do wspólnoty AA by skończyć z piciem, uporządkować życie, znaleźć chwilę wytchnienia dla skołatanych nerwów, to zupełnie nieświadomie rozpocząłem wędrówkę w poszukiwaniu Boga. Odnalazłem pragnienie poznania Jego woli wobec mnie. Codziennie w jedności z najbliższymi muszę mobilizować siły, by ją wypełniać. Mam przekonanie, że któregoś dnia stanę przed Stwórcą i podziękuję za nie do końca zabałaganione życie.
Marek W-wa
http://groups.google.com/group/12-krokow-aa/browse_thread/thread/0aa2081bb8ec3af9?hl=pl
O 5 tradycji Anonimowych Alkoholików
Główny cel grupy to niesienie posłania alkoholikowi który wciąż
jeszcze cierpi. Grupa to alkoholik rozmawiający z alkoholikiem. Celem
jest trzeźwość niosącego posłanie a nie tego komu się to posłanie
niesie - i tyko wtedy jest ono "kupowane".
Cel głowny grupy
Główny cel grupy to niesienie posłania alkoholikowi który wciąż jeszcze cierpi. Grupa to alkoholik rozmawiający z alkoholikiem. Celem jest trzeźwość niosącego posłanie a nie tego komu się to posłanie niesie - i tyko wtedy jest ono "kupowane".
Jak nieść posłanie
Tradycja piąta wspólnoty AA
"Każda grupa ma jeden główny cel: nieść posłanie alkoholikowi, który
wciąż jeszcze cierpi"
"Alkoholicy z łatwością przekazują sobie wzajemnie doświadczenia
związane z choroba i zdrowieniem. Jest to dar Boży dla nas, a
przekazanie go innym, nam podobnym, jest tym właśnie celem, który
ożywia Anonimowych Alkoholików na całym świecie.
12x12 str.151.
"Wyznaliśmy Bogu i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów"
"Alkoholik częściej niż większość ludzi prowadzi podwójne życie. Jest aktorem. Dla świata zewnętrznego prezentuje swój sceniczny charakter, ten, który jemu podoba się bardziej. Chciałby się cieszyć określoną reputacją, ale w głębi serca wie, że na nią nie zasługuje. Ta niespójność i rozdwojenie pogłębiają się w wyniku jego zachowania..."
WK str. 63
Dla mnie 5 krok to podzielenie się swoimi problemami z Siłą Wyższą i innymi ludźmi. W tym kroku dostaję szansę na uwolnienie się od poczucia samotności i szansę na uzyskanie przebaczenia. Tylko szczere przyznanie się do popełnionych błędów dało mi możliwość naprawy (w miarę możliwości) wyrządzonych krzywd. I to nie tylko krzywd z okresu gdy piłem ale również z okresu mojej abstynencji. Pokazał mi to przepracowany krok IV. Dla mnie krok ten jest krokiem idącym ku zmianom swoich zachowań przygotowując się do zadośćuczynienia. Wyznanie swoich win nie jest żadną kapitulacją ale jest sygnałem, że coś niedobrego dzieje się we mnie co trzeba zauważyć(przy pomocy drugiego człowieka) i potraktować jako wezwanie do naprawienia siebie. Dla mnie na tę chwilę przyznawanie się do popełnionych błędów, do uczynionego zła, jest czymś prawidłowym, jest wyznaniem prawdy o sobie i przeciwnie: wmawianie sobie niewinności po złym uczynku, jest po prostu kłamstwem. Kłamiąc jestem nieuczciwy a czy można trzeźwieć będąc nieuczciwym??
Wydaje mi się że nie można.
Krok Piaty nie jest w założeniu spowiedzią z grzechów, ani nawet przyznaniem się do przewinień. Po mojemu Krok Piaty nie ogranicza się jedynie do wyjawienia CO zrobiłem źle w swoim życiu.
Co zrobiłem źle [niezgodnie z wyznawanym przeze mnie lub ogólnie przyjętym systemem wartości] - najczęściej już miałem pokazane na bieżąco - przez tych, których moje uczynki, myśli, oczekiwania, pragnienia, żądania - dotyczyły.
To, CO zrobiłem "nie tak" było zazwyczaj przyczyną chęci ucieczki [czytaj: picia]
Podstawą jest pokazanie DLACZEGO nie umiałem inaczej.
Moim doświadczeniem ze "zrobienia' Kroku Piątego - jest uwolnienie zarówno od dręczącego mnie przez większość życia poczucia winy, jak również od poczucia krzywdy. Myślę, że właśnie odpowiedz na pytanie DLACZEGO?, a nie CO? - poskutkowało w taki właśnie sposób. W większości przypadków, gdy postępowałem niedobrze - wiedziałem, że coś ze mną jest nie w porządku. I cały czas nie byłem w stanie pojąć czemu robię dokładnie na odwrót niż bym chciał.
W IV Kroku dotarłem w końcu do przyczyn, ale dopiero powiedzenie o tym
głośno [Krok V] - naprawdę przyniosło mi ulgę i spokój.
"Istota błędów" to np. moje wady. U mnie głównie egocentryzm. U innych niedojrzałość.
Egoizm (egocentryzm) jest cechą charakteru, której przeciwieństwem jest altruizm.
Egoizm - zajmowanie się sobą kosztem innych.
Altruizm - zajmowanie się innymi kosztem siebie.
Równowaga polega na zajmowaniu się sobą i innymi w odpowiednich proporcjach.
"Egocentryzm to nerwicowe skoncentrowanie się człowieka na problemie
samego siebie i głębokie przekonanie, że jego cierpienia i doznania są
wyjątkowe i nieporównywalne ze stanem innych.
Egocentryzm generalnie jest skłonnością lub nastawieniem do skupiania przeżyć i poczynań dookoła własnego "ja", własnych życzeń i potrzeb. Egocentryzm jest spokrewniony z egotyzmem, egoizmem, autyzmem i myśleniem prymitywnym, z magiczną postawą wobec rzeczywistości.
Im bardziej egocentryczne jest nastawienie człowieka, tym bardziej wydaje się mu, że świat kręci się wokół niego, że jest osobą wyjątkowo ważną, i tym mniejsza jest możliwość wczuwania się w cudze sytuacje, poglądy itp."
Ostatnio zadaję sobie pytanie co jest dla mnie ważniejsze,racja czy spokój.
Profity:
Posiadanie racji powoduje że rośnie moje poczucie wartości(iluzoryczne).
Wzrasta poziom adrenaliny podczas udowadniania swojej racji(podregulowanie uczuć)
Czuję się mądrzejszy (pozornie i na chwilę). Jestem dumny że kontroluję sytuacje.
Coś mi to przypomina???? Ciekawe.....
Straty:
Nikt mnie za to nie lubi. Tracę czas który mógłbym wykorzystać bardziej produktywnie.
Stresuję siebie i innych. Wzrasta moja pycha. Wzbudzam w innych negatywne uczucie co powoduje że sam czuję się nie najlepiej.
Subskrybuj:
Posty (Atom)